Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

eisΌλοι πιστεύουν πως τους τρώει η γκαντεμιά. Στέκονται σε μια ουρά, προχωράει η άλλη. Πηγαίνουν για μπάνιο, βρέχει –δεν πηγαίνουν, έχει κάψα.

Εγώ είμαι από τους άλλους, όλα βολικά μου πηγαίνουν στη ζωή. Παίρνω χαρτάκι στην τράπεζα εκατό νούμερα αναμονή, μετά από δύο λεπτά σηκώνεται ένας παππούς με τη μαγκούρα και κουνάει το χαρτάκι του, ποιος το θέλει, το παίρνω εγώ, σε πέντε λεπτά κάνω τη δουλειά μου. Βγαίνω στη στάση και περνάει το αστικό μετά από ένα λεπτό, ακόμα κι αν είναι γραμμή με δρομολόγιο ανά μισή ώρα. Πάω στο ΠΑΟΚ-Άρης και κερδίζουμε, δεν πάω και χάνουμε. Μια ζωή κωλοφαρδία, παράπονο δεν έχω.

Πηγαίναμε Σκιάθο από Βόλο, μια ουρά μέχρι τα Τρίκαλα σχεδόν για το καράβι. Χαμός. Το επόμενο δρομολόγιο ώρες μετά, αγχώνονταν όλοι να προλάβουν εισιτήριο γι’ αυτό που έφευγε σε λίγα λεπτά. Βγαίνει ένας λιμενικός, φωνάζει να ηρεμήσουμε που γινόταν ένα μπαχαλάκι έξω από τα εκδοτήρια, αρχίζει να μετράει από τον πρώτο που είχε φτάσει στο γκισέ. Ένα, δύο, τρία, φτάνει στο δέκα που ήμουν εγώ και φωνάζει προς τους πίσω μου, καμιά εκατοστή κόσμο: «Όσοι είστε πίσω από το παιδί εδώ θα πάτε με το επόμενο καράβι, γέμισε». Ρε μια κωλοφαρδία, ευτυχώς που η σύζυγος ήταν μπροστά μου, αλλιώς θα φεύγαμε με τρεις-τέσσερις ώρες διαφορά και θα έμενα μόνος μου στο νησί μέχρι να φτάσει κι αυτή και τι θα έκανα, πώς θα περνούσε η ώρα, γεμάτο Ιταλίδες το νησί κι εγώ ιταλικά δεν ξέρω, θα βαριόμουν.

Με αφήνει αδιάφορο το γλέντι που ξεκινά πίσω μου με τον λιμενικό από όσους κόπηκαν και δεν μπορούσαν να έρθουν με το καράβι που έφευγε. Φτάνω στο γκισέ, μου λέει η κοπέλα «άντε, εσύ ήσουν ο τελευταίος και τυχερός, φτου φτου». Και μου δίνει ένα εισιτήριο με ονοματεπώνυμο άσχετο, για παράδειγμα Γεώργιος Τσαουσίλας, λέω τώρα, δε θυμάμαι τι έλεγε. Ευχαριστώ, της λέω, αλλά τι όνομα είναι αυτό. «Είναι ακυρώσεις», μου λέει, «εσείς οι τελευταίοι είστε οι τυχεροί που φεύγετε με τα εισιτήρια όσων δεν ήρθαν στο δρομολόγιο». Μάλιστα. Και τη ρωτάω το καγκούρικο δηλαδή εγώ θα ταξιδέψω ως Γεώργιος Τσαουσίλας, έτσι; «Ναι», μου λέει. Κι άμα, λέμε, άμα, βουλιάξει το καράβι και ψάχνετε τους ναυαγούς, στην τηλεόραση θα λέει πως αγνοείται ο Γεώργιος Τσαουσίλας, σωστά; «Χμμμ, ναι, μάλλον», απαντάει η εκδότρια. Κι εμένα η μάνα μου πού θα με ψάχνει, σκαστοί είμαστε, πενήντα χρόνια μαύρα θα φοράει και δε θα ξέρει πού χάθηκε το παλικάρι της, άσε που θα τσακίζει και τα καλαμαράκια, ιδέα δε θα ‘χει πως του πνιγμένου η μάνα ψάρι δεν τρώει, κάπου εκεί με τραβάει η σύζυγος, άντε, ρε μαλάκα, τελείωνε πάλι με τις παπαριές σου και θα χάσουμε το καράβι.

Για κάποιο λόγο, θυμήθηκα αυτό το σκηνικό όταν μου δώσανε το «ονομαστικό» εισιτήριο προχτές στο γήπεδο, σπουδαίο μέτρο.

Άπιστοι

Άπιστοι

Στην ιστορία του Κ&upsil ...

Read more
0046

0046

Από το «φέρε τον Ρονά&lambd ...

Read more
Γκέρκιν

Γκέρκιν

Όπως όλα τα ταξίδια μα ...

Read more
0016

0016

Διπλωμένος στο χώμα, ...

Read more
Εύνοια

Εύνοια

Δελτίο Τύπου ΠΑΕ ΠΑΟΚ Προς την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία «Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, συναισθανόμενη την ευ ...

Read more
Δγετισία

Δγετισία

Από σήμερα, η ιστοσελίδα μας θα φιλοξενεί τον διάσημο καθηγητή διαιτησίας κύριο Περικλή Βασιλάκη Καΐ ...

Read more
Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική κο&io ...

Read more
Μπερδεμένα

Μπερδεμένα

Έχω να μεθύσω, να χάσω &tau ...

Read more
Μίκι

Μίκι

He’s fat / He’s round / He’s worth a million pounds («Είνα& ...

Read more
Ενοχλούμε;

Ενοχλούμε;

Για κάποιο λόγο, αυτοί που μου την πέφτουν περισσότερο είναι οι ναζιστές αεκτσήδες. Σελίδες οπαδών τ ...

Read more
Τζούνιορ

Τζούνιορ

Όταν δεν είχε ΠΑΟΚ, π&et ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.