Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

eisΌλοι πιστεύουν πως τους τρώει η γκαντεμιά. Στέκονται σε μια ουρά, προχωράει η άλλη. Πηγαίνουν για μπάνιο, βρέχει –δεν πηγαίνουν, έχει κάψα.

Εγώ είμαι από τους άλλους, όλα βολικά μου πηγαίνουν στη ζωή. Παίρνω χαρτάκι στην τράπεζα εκατό νούμερα αναμονή, μετά από δύο λεπτά σηκώνεται ένας παππούς με τη μαγκούρα και κουνάει το χαρτάκι του, ποιος το θέλει, το παίρνω εγώ, σε πέντε λεπτά κάνω τη δουλειά μου. Βγαίνω στη στάση και περνάει το αστικό μετά από ένα λεπτό, ακόμα κι αν είναι γραμμή με δρομολόγιο ανά μισή ώρα. Πάω στο ΠΑΟΚ-Άρης και κερδίζουμε, δεν πάω και χάνουμε. Μια ζωή κωλοφαρδία, παράπονο δεν έχω.

Πηγαίναμε Σκιάθο από Βόλο, μια ουρά μέχρι τα Τρίκαλα σχεδόν για το καράβι. Χαμός. Το επόμενο δρομολόγιο ώρες μετά, αγχώνονταν όλοι να προλάβουν εισιτήριο γι’ αυτό που έφευγε σε λίγα λεπτά. Βγαίνει ένας λιμενικός, φωνάζει να ηρεμήσουμε που γινόταν ένα μπαχαλάκι έξω από τα εκδοτήρια, αρχίζει να μετράει από τον πρώτο που είχε φτάσει στο γκισέ. Ένα, δύο, τρία, φτάνει στο δέκα που ήμουν εγώ και φωνάζει προς τους πίσω μου, καμιά εκατοστή κόσμο: «Όσοι είστε πίσω από το παιδί εδώ θα πάτε με το επόμενο καράβι, γέμισε». Ρε μια κωλοφαρδία, ευτυχώς που η σύζυγος ήταν μπροστά μου, αλλιώς θα φεύγαμε με τρεις-τέσσερις ώρες διαφορά και θα έμενα μόνος μου στο νησί μέχρι να φτάσει κι αυτή και τι θα έκανα, πώς θα περνούσε η ώρα, γεμάτο Ιταλίδες το νησί κι εγώ ιταλικά δεν ξέρω, θα βαριόμουν.

Με αφήνει αδιάφορο το γλέντι που ξεκινά πίσω μου με τον λιμενικό από όσους κόπηκαν και δεν μπορούσαν να έρθουν με το καράβι που έφευγε. Φτάνω στο γκισέ, μου λέει η κοπέλα «άντε, εσύ ήσουν ο τελευταίος και τυχερός, φτου φτου». Και μου δίνει ένα εισιτήριο με ονοματεπώνυμο άσχετο, για παράδειγμα Γεώργιος Τσαουσίλας, λέω τώρα, δε θυμάμαι τι έλεγε. Ευχαριστώ, της λέω, αλλά τι όνομα είναι αυτό. «Είναι ακυρώσεις», μου λέει, «εσείς οι τελευταίοι είστε οι τυχεροί που φεύγετε με τα εισιτήρια όσων δεν ήρθαν στο δρομολόγιο». Μάλιστα. Και τη ρωτάω το καγκούρικο δηλαδή εγώ θα ταξιδέψω ως Γεώργιος Τσαουσίλας, έτσι; «Ναι», μου λέει. Κι άμα, λέμε, άμα, βουλιάξει το καράβι και ψάχνετε τους ναυαγούς, στην τηλεόραση θα λέει πως αγνοείται ο Γεώργιος Τσαουσίλας, σωστά; «Χμμμ, ναι, μάλλον», απαντάει η εκδότρια. Κι εμένα η μάνα μου πού θα με ψάχνει, σκαστοί είμαστε, πενήντα χρόνια μαύρα θα φοράει και δε θα ξέρει πού χάθηκε το παλικάρι της, άσε που θα τσακίζει και τα καλαμαράκια, ιδέα δε θα ‘χει πως του πνιγμένου η μάνα ψάρι δεν τρώει, κάπου εκεί με τραβάει η σύζυγος, άντε, ρε μαλάκα, τελείωνε πάλι με τις παπαριές σου και θα χάσουμε το καράβι.

Για κάποιο λόγο, θυμήθηκα αυτό το σκηνικό όταν μου δώσανε το «ονομαστικό» εισιτήριο προχτές στο γήπεδο, σπουδαίο μέτρο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038