Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

worldcupΈχω τις πρώτες μου μνήμες από το 1982, τη μεγάλη, άτυχη Βραζιλία και τον Πάολο Ρόσι. Τον Μαραντόνα και τον Γκάρι Λίνεκερ, τον τρελό τελικό του 1986. Τα μούτρα του Γκασκόιν στην κίτρινη κάρτα και την κυνική Γερμανία το 1990. Το ρεζιλίκι της Εθνικής και το πέναλτι του Μπάτζιο το 1994. Το θρίλερ με τον Ρονάλντο το 1998 και την ιεροσυλία της γιούχας από τους υπέροχους Γάλλους. Τον Σίμαν που τρέχει να προλάβει και τον Ριβάλντο να ξεφτιλίζεται σε παγκόσμια ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση αλλά και τα διαρκή διαιτητικά σκάνδαλα του 2002. Τον Ζιντάν να αποχαιρετά όπως κανείς άλλος το 2006. Τον απόλυτο τραγικό ήρωα Σουάρεζ το 2010. Την αργεντίνικη κερκίδα και την επτάρα των Γερμανών το 2014. Και, νομίζω, λίγα είναι τα ματς που μου ξέφυγαν σε αυτά τα εννιά Μουντιάλ, μετρημένα, λόγω δουλειάς ή ταξιδιών ή μαθημάτων.

Στο δέκατο Μουντιάλ της ζωής μου, νιώθω πως δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για όλα αυτά. Σε αντίθεση με την ομάδα που υποστηρίζω, όπου ακόμα διατηρώ μία αίσθηση/ψευδαίσθηση/παραίσθηση πως είμαι ενεργός συμμετέχων στο παιχνίδι από την κερκίδα στην οποία ακόμα βρίσκομαι μετά από τρεις δεκαετίες χαράς, λύπης, οργασμών, απογοητεύσεων, περηφάνιας και ντροπής, απέναντι στην τηλεόραση δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου τίποτα περισσότερο από έναν αποστειρωμένο τηλεθεατή/καταναλωτή, συνδυάζοντας τα ενενήντα λεπτά τηλεθέασης με τα πατατάκια, τις μπύρες σε προσφορά με δώρο δύο κουτάκια στα οκτώ, τα ποπ-κορν και τις κοκακόλες, όπως προστάζει το μάρκετινγκ γύρω από τη διοργάνωση που φαίνεται να γίνεται περισσότερο ως αφορμή εμπορικού πανηγυριού και όχι ως αιτία για να δεις μπάλα ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες του πλανήτη -όπως, τουλάχιστον, πίστευα τα προηγούμενα χρόνια και, τετραετία την τετραετία, ολοένα ένιωθα αυτό το συναίσθημα να φθίνει. Ξέρω πως θα στηθώ για λίγο μπροστά στην οθόνη και θα παραιτηθώ μετά από τα πρώτα πολύχρωμα παπούτσια, τα μοδάτα χτενίσματα και την άρνηση των ποδοσφαιριστών να βάλουν πόδια στη φωτιά σκεπτόμενοι τα τεράστια συμβόλαια με τους συλλόγους τους.

Μπορεί να ήταν πάντα έτσι κι εγώ να μην το καταλάβαινα, επηρεασμένος από τη λαχτάρα μου για μπάλα, την Αγία Μπάλα που με μεγάλωσε από πιτσιρίκι και με ανάγκασε, με τη μαγεία της, να ξοδέψω το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου λατρεύοντάς την ως τη μοναδική Θεά που προσκύνησα. Κι έφτασα τώρα, στα σαράντα τρία, να εύχομαι ένα ποδοσφαιρικό Fight Club, να διαλυθεί όλο το σύστημα για να ξαναχτιστεί από την αρχή, εύχομαι κλοτσιές, αποβολές, μπούκες, επεισόδια, αποχωρήσεις, κατάρρευση και επαναφορά. Ουτοπία. Το Παγκόσμιο Κύπελλο έκρυψε πριν τέσσερα χρόνια την πιο μαζεμένη φτώχεια του πλανήτη ακόμα πιο βαθιά στις λάσπες για να μην χαλάει τη μόστρα, πήρε έγκριση να διεξαχθεί σε μία καταπιεστική τρομοδημοκρατία όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα απέχουν δεκαετίες από τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο και θα γίνει σε τέσσερα χρόνια κάπου όπου βασανίζονται και πεθαίνουν ομαδικά σύγχρονοι δούλοι. Οι χορηγοί να πουλάνε εμπόρευμα και ποιος ασχολείται με όλα αυτά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038