Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

worldcupΈχω τις πρώτες μου μνήμες από το 1982, τη μεγάλη, άτυχη Βραζιλία και τον Πάολο Ρόσι. Τον Μαραντόνα και τον Γκάρι Λίνεκερ, τον τρελό τελικό του 1986. Τα μούτρα του Γκασκόιν στην κίτρινη κάρτα και την κυνική Γερμανία το 1990. Το ρεζιλίκι της Εθνικής και το πέναλτι του Μπάτζιο το 1994. Το θρίλερ με τον Ρονάλντο το 1998 και την ιεροσυλία της γιούχας από τους υπέροχους Γάλλους. Τον Σίμαν που τρέχει να προλάβει και τον Ριβάλντο να ξεφτιλίζεται σε παγκόσμια ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση αλλά και τα διαρκή διαιτητικά σκάνδαλα του 2002. Τον Ζιντάν να αποχαιρετά όπως κανείς άλλος το 2006. Τον απόλυτο τραγικό ήρωα Σουάρεζ το 2010. Την αργεντίνικη κερκίδα και την επτάρα των Γερμανών το 2014. Και, νομίζω, λίγα είναι τα ματς που μου ξέφυγαν σε αυτά τα εννιά Μουντιάλ, μετρημένα, λόγω δουλειάς ή ταξιδιών ή μαθημάτων.

Στο δέκατο Μουντιάλ της ζωής μου, νιώθω πως δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για όλα αυτά. Σε αντίθεση με την ομάδα που υποστηρίζω, όπου ακόμα διατηρώ μία αίσθηση/ψευδαίσθηση/παραίσθηση πως είμαι ενεργός συμμετέχων στο παιχνίδι από την κερκίδα στην οποία ακόμα βρίσκομαι μετά από τρεις δεκαετίες χαράς, λύπης, οργασμών, απογοητεύσεων, περηφάνιας και ντροπής, απέναντι στην τηλεόραση δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου τίποτα περισσότερο από έναν αποστειρωμένο τηλεθεατή/καταναλωτή, συνδυάζοντας τα ενενήντα λεπτά τηλεθέασης με τα πατατάκια, τις μπύρες σε προσφορά με δώρο δύο κουτάκια στα οκτώ, τα ποπ-κορν και τις κοκακόλες, όπως προστάζει το μάρκετινγκ γύρω από τη διοργάνωση που φαίνεται να γίνεται περισσότερο ως αφορμή εμπορικού πανηγυριού και όχι ως αιτία για να δεις μπάλα ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες του πλανήτη -όπως, τουλάχιστον, πίστευα τα προηγούμενα χρόνια και, τετραετία την τετραετία, ολοένα ένιωθα αυτό το συναίσθημα να φθίνει. Ξέρω πως θα στηθώ για λίγο μπροστά στην οθόνη και θα παραιτηθώ μετά από τα πρώτα πολύχρωμα παπούτσια, τα μοδάτα χτενίσματα και την άρνηση των ποδοσφαιριστών να βάλουν πόδια στη φωτιά σκεπτόμενοι τα τεράστια συμβόλαια με τους συλλόγους τους.

Μπορεί να ήταν πάντα έτσι κι εγώ να μην το καταλάβαινα, επηρεασμένος από τη λαχτάρα μου για μπάλα, την Αγία Μπάλα που με μεγάλωσε από πιτσιρίκι και με ανάγκασε, με τη μαγεία της, να ξοδέψω το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου λατρεύοντάς την ως τη μοναδική Θεά που προσκύνησα. Κι έφτασα τώρα, στα σαράντα τρία, να εύχομαι ένα ποδοσφαιρικό Fight Club, να διαλυθεί όλο το σύστημα για να ξαναχτιστεί από την αρχή, εύχομαι κλοτσιές, αποβολές, μπούκες, επεισόδια, αποχωρήσεις, κατάρρευση και επαναφορά. Ουτοπία. Το Παγκόσμιο Κύπελλο έκρυψε πριν τέσσερα χρόνια την πιο μαζεμένη φτώχεια του πλανήτη ακόμα πιο βαθιά στις λάσπες για να μην χαλάει τη μόστρα, πήρε έγκριση να διεξαχθεί σε μία καταπιεστική τρομοδημοκρατία όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα απέχουν δεκαετίες από τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο και θα γίνει σε τέσσερα χρόνια κάπου όπου βασανίζονται και πεθαίνουν ομαδικά σύγχρονοι δούλοι. Οι χορηγοί να πουλάνε εμπόρευμα και ποιος ασχολείται με όλα αυτά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021