ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

unfairΕίκοσι πέντε χρόνια στην Τούμπα δεν έχω ξαναζήσει τέτοια αμηχανία σε ανταλλαγή συνθημάτων. Για πρώτη φορά, μια ολόκληρη κερκίδα δεν ήξερε τι σύνθημα έπρεπε να πει.

Κοιτιόμασταν, αναρωτιόμασταν, τι να πούμε, τι να απαντήσουμε στους απέναντι, κανείς δε βρήκε τη λύση. Ρεζιλίκια πράματα. Θα πρέπει να συνεδριάσει αμέσως η συντονιστική των συνδέσμων, να καθαιρεθούν οι υπεύθυνοι για τη χθεσινή αποτυχία και να αντικατασταθούν οι εμπνευστές του συνθήματος που ξεκίνησε κυρίως από τη Θύρα 4Α αλλά και από κάποιους στην 4 προς εμάς στην 5-6.

Να μην είμαι άδικος, βγάλανε τρελό λαρύγγι στο πέταλο χθες, ειδικά για φιλικό ήταν υποδειγματικοί. Αλλά φωνάζουνε αυτό το άσχετο, το ακατάληπτο σύνθημα και περιμένουν να το συνεχίσουμε εμείς στο ισιάδι. Τι να πούμε, δηλαδή. Οργάνωση μηδέν, αίσχη, πρωτοφανή πράματα στην ιστορική κερκίδα της Τούμπας, φτάσαμε στο 2014 για να κάνει την εμφάνισή της η μούγκα ως απάντηση στο πέταλο. Σχολίαζε εκνευρισμένος ο κόσμος, να κλείσουν οι σύνδεσμοι, να απαγορευτούν τα τύμπανα, να βάλουν ηχομόνωση μπροστά από την 4, τέτοια πράματα δεν έχουν ξανακουστεί από συνοπαδούς. Και δεν είχαν άδικο, ήταν η πιο αμήχανη στιγμή που έχω ζήσει ως Παοκτσής οπαδός στην Τούμπα η χθεσινή.

Ξεκινάνε από την 4 το γνωστό «Πουτά-ναςγιοι-σκουλήκια-αρειανοί». Δε βρίζω, κύριε πρόεδρε, το βάζω σε εισαγωγικά, quotes, καταγράφω ως ιστορικός κάτι που συνέβη και άλλαξε την ιστορία του οπαδικού κινήματος στις 14 Αυγούστου 2014. Το λένε, λοιπόν, μία φορά, «Πουτά-ναςγιοι-σκουλήκια-αρειανοί». Κοιτάμε εμείς, μπράβο, τα παιδιά, ωραία το είπανε, συγχαρητήρια, άντε να πούμε και κάτι άλλο. Αλλά μετά από λίγα δευτερόλεπτα, το ξαναλένε και τώρα δεν υπάρχει αμφιβολία πως το λένε προς εμάς, για να το συνεχίσουμε: «Πουτά-ναςγιοι-σκουλήκια-αρειανοί». Μέχρι πέρσι, απαντούσαμε με το γνωστό «Εκεί-εκεί-στη-βήτα-εθνική».

Αλλά τι να απαντήσουμε, ρε παλικάρια της Θύρας 4Α που μας το φωνάζατε να το συνεχίσουμε, εδώ αυτοί δεν ξέρουν σε ποια κατηγορία θα παίζουν, εμείς θα ξέρουμε; Να απαντήσουμε «Εκεί-εκεί-στη-βήτα-εθνική», να δηλώσει ο Άρης πως θα παίξει στη γάμα και μετά να κάνουν ένσταση, ορίστε, οι Παοκτσήδες, ορκισμένοι εχθροί μας, απαιτούν να ανεβεί ο Άρης κατηγορία και τι να κάνει ο δικαστής, το επιχείρημα είναι ατράνταχτο, οι δύο λαοί συμφωνούν, και ο ΠΑΟΚ και ο Άρης απαιτούν να ανεβεί κατηγορία η ιστορική ομάδα, αποφασίζουμε την άνοδο, λύεται η συνεδρίαση. Ή να φωνάξουμε «Εκεί-εκεί-στη-γάμα-εθνική», να δηλώσει η Άρης πως θα παίξει στη βήτα τελικά, να μας κράζουν όλη τη χρονιά και να κάνουν καζούρα, να λένε κανένα «Δεν ξέρουμε πού είναι τα δελτία-είμαστε εμείς περήφανοι αρειανοί-θα έχουμε καλύτερη πορεία-εκεί στη βήτα εθνική» και δε θα ξέρουμε πού να κρυφτούμε. Να κληρωθούμε και σε κάνα Κύπελλο και να μας σηκώσουνε πανί «Μία πόλη-μία ομάδα-μία τζατζίκι-μία πατάτες-κεράστε ρε μαλάκες κανένα σάντουιτς-δε φτάνουν τα φράγκα ούτε για βρώμικο».

Αργά το σκέφτηκε ένας πίσω μας, να πούμε «εκεί-εκεί-στην-κάτω-εθνική». Θα ήταν κάποια απάντηση, ξενέρωτη μεν, αλλά θα λέγαμε κάτι, δε θα έπεφτε αυτή η πρωτόγνωρη, ντροπιαστική μούγκα. Άδειασε η Θύρα από νωρίς, έφευγε ο κόσμος αηδιασμένος, έκαιγαν τα διαρκείας απ’ έξω. Το αποφασίσαμε με την παρέα, ως πρώτο μέτρο αντίδρασης θα κάνουμε αποχή από τα δύο πρώτα εντός έδρας στο Πρωτάθλημα, με Καλλονή και Νίκη Βόλου κανείς μας δε θα πατήσει στην Τούμπα. Και θα ξανασυζητήσουμε μετά τις επόμενες κινήσεις μας, αναλόγως με την ανακοίνωση της Θύρας 4 και αν ζητήσουν συγγνώμη από τον κόσμο για τη συμπεριφορά τους.

Μασέλα

Μασέλα

Ο σώγαμπρος ολυμπ&io ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more
Περίεργο

Περίεργο

Έγραψα ένα κατεβατό τρία πέιτζ ντάουν για τη μεταγραφή Παπαδόπουλου και τα έσβησα. Δεν έχει σημασία ...

Read more
24

24

Σήμερα, 24 Δεκεμβρίο&upsi ...

Read more
Ασπίδα

Ασπίδα

25 Αυγούστου 2002, 14 χρόνι&al ...

Read more
Μιζέρια

Μιζέρια

Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε θα χάναμε. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Η ομαδάρα που κατόρθωσε να κάν ...

Read more
0026

0026

Η φράση «απόλαυση να &t ...

Read more
0022

0022

Όποτε τον άκουγα να ...

Read more
Είκοσι (05/01/1997)

Είκοσι (05/01/1997)

Η τιμωρία ήταν απίστε&upsilo ...

Read more
0047

0047

Όταν είχες παγκίτες ...

Read more
Προετοιμασία

Προετοιμασία

«Με τον όρο χειμερία νάρκη χαρακτηρίζεται μια κατάσταση μακράς ύπνωσης στην οποία και περιέρχονται π ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.