Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

h43Δυστυχώς, στο μπάσκετ δεν γίνεται να χάσει μία ομάδα όταν είναι πολύ καλύτερη από την αντίπαλό του. Ειδικά σε σειρές που κρίνονται στις τρεις νίκες, δεν υπάρχει περίπτωση. Αν είσαι πολύ καλύτερος από τον άλλο, θα κερδίσεις. Αν έχεις απέναντί σου κάποιον πολύ καλύτερό σου, θα χάσεις. Μπορεί να ξεπεράσεις τα όριά σου καμιά φορά και να γευτείς τη δόξα της μιας βραδιάς, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις τρεις φορές μέσα σε λίγες μέρες. Αν κάποτε βρέθηκε μία ομάδα να χάσει ενώ ήταν πολύ καλύτερη από την αντίπαλό της, τότε δεν ήταν πολύ καλύτερη. Το γνωρίζαμε αυτό όσοι βρεθήκαμε χθες στο Παλατάκι, δεν πήγαμε με παραισθήσεις μεγαλείων και απαιτήσεις ποδοπάτησης του Παναθηναϊκού.

Αλλά, ρε φίλε, έχεις δικαίωμα να διεκδικήσεις αυτήν τη μία δοξασμένη βραδιά. Να το πας ως το τέρμα, να ρίξεις όσο ιδρώτα μπορεί να παράξει το κορμί σου στο παρκέ και, αν είσαι τυχερός, να είναι ο άλλος, ο πολύ καλύτερός σου, στο χειρότερο βράδυ του. Να μην του βγαίνει τίποτα, να σκοράρει μονάχα με έναν παίκτη και να στραβώνουν όλα του τα συστήματα, να τον έχεις βραχυκυκλώσει στην άμυνά σου και στην επίθεση να φυσάει αεράκι που κουνάει το πλεκτό σε κάθε περίεργο μπάσιμο που επιχειρείς και κάθε τρελό, γερμένο σουτ. Να προηγείσαι σταθερά και αυτό να μην είναι περίεργο με βάση την εικόνα του παιχνιδιού. Να δίνεις χαρά στον κόσμο σου, που ήρθε να σε επιβραβεύσει για μία χρονιά που πάλι το πήγες όσο πιο ψηλά γινόταν για τα κυβικά σου, αν το δεις αντικειμενικά. Και πέφτεις πάνω στα δεκανίκια με τα γκρι, τρελαίνεσαι, χτυπιέσαι, εξοργίζεσαι: Όχι επειδή σου στέρησαν κάποια νίκη ή κάποια πρόκριση, αλλά επειδή σου στέρησαν τη δυνατότητα να την κυνηγήσεις ως το τέλος.

Φυσικά, όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στο δικό μου, πονεμένο μυαλό και μέσω των θολών ματιών μου από τη γωνία στο πέταλο. Ενδεχομένως οι είκοσι φορές που φώναξα «φάουλ» να μην ήταν καμία σωστή μου εκτίμηση, ενδεχομένως οι είκοσι φορές που φώναξα «πού το είδε το φάουλ» να ήταν κι αυτές λανθασμένες. Όπως είδα ότι το πέμπτο φάουλ του Τζάκσον ήταν κανονικό και έπρεπε να αποβληθεί, όπως είδα ότι σε δύο συνεχόμενες επιθέσεις ο Κρουμπάλι έκανε φάουλ σε κάθε κίνηση για σκριν που δοκίμαζε χωρίς να σφυριχτεί τίποτα. Μπορεί και να πέφτω έξω. Αλλά αν δεν πέφτω έξω, πόσο κρίμα για το ίδιο το Πρωτάθλημα να μην επιτρέπεται σε μία ομάδα όχι να κερδίσει, αλλά να διεκδικήσει, όχι μία πρόκριση, αλλά ένα ματς. Αν έχω δίκιο, ίσως να εξηγούνται οι άδειες κερκίδες και το μειωμένο ενδιαφέρον για το Πρωτάθλημα που διεξάγεται ως προπόνηση για τους δύο μόνιμους διεκδικητές των τελικών. Αν έχω άδικο, ας μου εξηγήσει κάποιος άλλος.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB