Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

h54Γενικώς, δεν χρησιμοποιώ λέξεις όπως «κούλες», «ζέλες», «λήκια», «gayροι» και τα σχετικά υποτιμητικά που λένε και γράφουν οι περισσότεροι αναφερόμενοι στους οπαδούς των άλλων ομάδων. Ειδικά στη σελίδα αυτή, δεν θυμάμαι ποτέ να έπεσα σ' αυτή την παγίδα, αφού ούτως ή άλλως δεν είμαι τύπος που μιλάει έτσι, δεν νιώθω καλά. Ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο Άρης, η ΑΕΚ, πάντα γράφω τις ομάδες με τα ονόματά τους, όπως απαιτώ να αναφέρονται και οι άλλοι στη δική μου ομάδα με το όνομά της και η συντριπτική πλειοψηφία των μπλοκαρισμένων είναι αυτοί που έγραψαν τη λέξη «ΠΑΟΚ» με διαφορετικό τρόπο από την απλή χρησιμοποίηση των τεσσάρων γραμμάτων που τη συνθέτουν.

Γνωρίζω πως αυτό με κατατάσσει στον πάτο της οπαδικής αφρόκρεμας, με τη λογική δεν ντρέπεσαι, ρε ξεφτιλισμένε, που γράφεις «Ολυμπιακός», Παοκτσής άνθρωπος, πώς κοιμάσαι τα βράδια γράφοντας «ΑΕΚ» και όχι «Κούλα», εμείς είμαστε φανατικοί σκληροπυρηνικοί οπαδοί του ΠΑΟΚ και όχι φλώροι σαν εσένα, τιναφτόρε, σε διαγράφουμε κι άμα περάσεις από δίπλα μας ρίχνουμε και μια ροχάλα, να πούμε. Τι να κάνω, έτσι είμαι εγώ, δεν είμαι τόσο μάγκας στο πληκτρολόγιο να ρίχνω προσβόλες στους αλλόθρησκους και να τους αποκαλώ με υποτιμητικά και υβριστικά επίθετα, δείχνω αυτό τον φλώρικο οπαδικό σεβασμό, δεν είμαι κυβερνομάγκας, έχω έλλειμμα στο Παοκτσηδιλίκι. Το παλεύω, αλλά δεν μου βγαίνει.

Τώρα με τα παιδιά, ακόμα χειρότερα. «Τι ομάδα είναι αυτοί, μπαμπά»; «Είναι αεκτσήδες, παιδί μου». Τι να τις πω, ούτε «χανούμια», ούτε «κούλες» μου βγαίνει, άσε που για το πρώτο θα νομίζουν πως είναι χαλούμια άρα θα μπερδευτούν αν για τους Λαρισαίους τις έλεγα πως τους λέμε «τυριά», ενώ για το δεύτερο θα πίστευαν πως, αφού είναι «κούλες», είναι τόσο καλοί άνθρωποι σαν τη γιαγιά τους την Κούλα, άρα μέχρι που άλλαζαν ομάδα και υποστήριζαν την ΑΕΚ, επειδή τη γιαγιά μας την αγαπάμε πολύ. Συνεπώς, στους χαρακτηρισμούς των αντιπάλων δεν έχουμε θέματα, εκτός από αυτούς που αυτοαποκαλούνται έτσι, δηλαδή οι γαύροι είναι «γαύροι», οι γριές είναι «γριές», ενώ έχουμε κι έναν που συστήνεται ως «βάζελος» και το ακολουθούμε -αλλά με τις μικρές όχι ακόμα, εκεί παραμένουμε αυστηρά τυπικοί με την Άννα ως να μεγαλώσουν και να αποφασίσουν από μόνες τους.

Όλα αυτά συνέβαλαν στο σημερινό σοκ, όταν η μικρή πεντάχρονη Λιλιγκάνα, μετά από αρκετές γύρες στην Αθήνα, όπου δεν έχανε στιγμή να δηλώσει σε κάθε περαστικό που συναντούσε πως «εμείς δεν είμαστε από αυτή την πόλη, ήρθαμε από άλλη πόλη, τη Θεσσαλονίκη, για να δούμε τη θεία Στέλλα», μας ρώτησε με πολύ ισχυρή δόση περιέργειας «μαμά, μπαμπά, το ξέρατε πως στην Αθήνα δεν έχει σκουλήκια»; Και κοιταζόμαστε σοκαρισμένοι και ανταλλάσσουμε εκνευρισμένες γκριμάτσες ο ένας στον άλλο, σε φάση «καλά, ρε κάγκουρα, τι πας και λες στο παιδί»;

Αλλά κρατάμε την ψυχραιμία μας. Τόσα χρόνια γονείς, έχουμε αντοχές σε τέτοια χτυπήματα. Και τη ρωτάμε, να δούμε πώς θα το σώσουμε, «γιατί το λες, αγάπη μου, αυτό, πώς σου ήρθε»; Και απαντάει, με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, «μα στην Αθήνα δεν έχει χώμα, άρα δεν έχει και σκουλήκια, έτσι δεν είναι»; «Έτσι είναι, αγάπη μου, έχεις δίκιο», επειδή τα σκουληκάκια ζούνε στο χώμα, το μάθαμε αυτό, τα ζώα στη γη, τα πουλιά στον αέρα, τα ψάρια στη θάλασσα και τα σκουλήκια μέσα στο χώμα, το λέει η δασκάλα στο σχολείο, το λέει και το παραμύθι με τα ζώα, έτσι πάει με τα σκουλήκια, διασχίσαμε την πόλη και παντού άσφαλτο και τσιμέντο βλέπαμε, δες τι πήγε και σκέφτηκε. Παίρνουμε ανάσα, συνεχίζουμε να περπατάμε, φτάνουμε στον προορισμό μας, ο οποίος είναι μια καταπράσινη έκταση στο Κέντρο, γεμάτη δέντρα και φυτά. Και μας ανακοινώνει το νέο της συμπέρασμα μόλις μπαίνουμε μέσα: «Α, εδώ έχει σκουλήκια, ποιο μέρος είναι, δεν είναι Αθήνα εδώ»; «Εδώ είναι το Πεδίον του Άρεως», της απαντάω, και παθαίνω μπλοκάρισμα στον εγκέφαλο. Πιο πολύ επειδή θα πρέπει να περιμένω καμιά δεκαριά χρόνια για να της εξηγήσω το υπέρτατο αστείο που έφτιαξε χωρίς να έχει ιδέα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021