Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

omonoiaΠριν από ακριβώς εβδομήντα χρόνια, τον Μάιο του 1948 και εν μέσω του Εμφυλίου στην Ελλάδα, ο ΣΕΓΑΣ ζητά από τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου να υπογράψουν δηλώσεις εθνικοφροσύνης, δηλαδή να εκδώσουν τα δικά τους πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων με τα οποία θα στήριζαν την κυβέρνηση στην Αθήνα.

Οι περισσότεροι σύλλογοι υπέγραψαν και οι αθλητές που δεν υπάκουσαν είτε διώχτηκαν είτε επέλεξαν να αποσυρθούν από τις ομάδες τους. Η άρνησή τους να συμμορφωθούν με τις εντολές των εθνικόφρονων παραγόντων και η διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους οδήγησε τους αθλητές στην ίδρυση νέων ομάδων, οι οποίες δημιούργησαν και δικό τους Πρωτάθλημα που διεξαγόταν παράλληλα με το επίσημο κυπριακό. Μία από τις ομάδες αυτές, που εξελίχθηκε στην πιο δημοφιλή ομάδα του νησιού, ήταν η Ομόνοια, που ιδρύθηκε από τους ανθρώπους που δεν δέχτηκαν να συνυπογράψουν μαζί με το ΑΠΟΕΛ το τηλεγράφημα στήριξης στην τότε κυβέρνηση. «Όταν τους φέραν το χαρτί δεν σκύψανε κεφάλι / Δεν απαρνήθηκαν αρχές, τον ίδιο τον λαό / Μα η φωτιά τους γέμισε περήφανο φιρμάνι / Υψώθηκαν τα λάβαρα, βρήκανε ουρανό».

Στον εμπορευματοποιημένο μοντέρνο αθλητισμό, οι ρίζες κάποιων σωματείων παραμένουν ευδιάκριτες ακόμα και σήμερα. Δεν έχεις παρά να παρατηρήσεις τη συμπεριφορά και τα συνθήματα των οπαδών του ΑΠΟΕΛ που συμμορφώθηκε το 1948 και τα αντίστοιχα αυτών της Ομόνοιας, που επέλεξε να αρνηθεί. Το Σάββατο, περνώντας έξω από τον ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ. ΑΠΟΕΛ, είδα με τα μάτια μου το σύμβολο του μίσους ως στάμπα στο κτίριο που στεγάζει τους πορτοκαλιούς, λίγο πριν φτάσω στο θέατρο όπου παρακολούθησα την ανοιχτή συγκέντρωση των αντιτιθέμενων προς το ξεπούλημα της ομάδας οπαδών της Ομόνοιας. «Βλέπουμε τι θα τραβούσαμε εμείς αν δεν είχε έρθει ο Σαββίδης», είπε ένα Παοκτσάκι που μένει μόνιμα στην Κύπρο εδώ και χρόνια, μακριά από τον ασπρόμαυρο πυρήνα. Και δεν είχε άδικο, αν και περάσαμε πολλά χρόνια με διλήμματα και ψευτοδιλήμματα «ξεπούλημα ή διάλυση», παραδίδοντας την ομάδα σε Μπατατούδη, Γούμενο, Ζαγοράκη, τους οποίους κυνηγήσαμε μόλις τελείωσε η υπομονή για τον καθένα και αποδείχτηκε πως δεν είχαν τις ικανότητες ή τη διάθεση να μας πάνε ψηλά ή, έστω, να μην μας ρίξουν πιο χαμηλά.

Η συνέλευση ήταν πολύ πολιτισμένη για τη δική μας κουλτούρα και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. «Εμείς θα είχαμε σπάσει το θέατρο στα πέντε λεπτά», «εμείς θα είχαμε κυνηγήσει τον ψευτοεπενδυτή πριν καν καταθέσει την πρόταση». Σίγουρα εμείς δεν θα ακούγαμε με προσήλωση το πλάνο του συνδυασμού που διεκδικεί την παραμονή της Ομόνοιας στα χέρια των μελών της, σίγουρα εμείς δεν θα κάναμε ερωτήματα, υπομονετικά, με τη σειρά ο καθένας, αλλά θα ουρλιάζαμε και θα πιανόμασταν στα χέρια και θα φωνάζαμε «ποιος είσαι εσύ να πούμε ξέρω ‘γώ δηλαδή και πιάνεις στο στόμα σου τον ΠΑΟΚ» σε κάθε συμμετέχοντα που θα είχε το θράσος να τοποθετηθεί με μικρή ή μεγάλη διαφορά θέσης από τη δική μας. Κι όμως, οι τύποι (κι οι τύπες, καθώς η αναλογία των γυναικών ήταν εντυπωσιακή όσο και το εύρος των ηλικιών) άκουσαν τις εισηγήσεις προσεκτικά, τοποθετήθηκαν με θέσεις και ερωτήματα, συζήτησαν, έβγαλαν άκρη, συμφώνησαν και διαφώνησαν, έδειχναν να έχουν απόλυτη αντίληψη της κατάστασης και της διαφοράς ανάμεσα σε αυτά που γράφουν οι εφημερίδες και οι ιστοσελίδες και στην ίδια την πραγματικότητα όπως τους παρουσιαζόταν με στοιχεία στον πίνακα μπρος τους. Ως την ώρα που με απήγαγαν τα πεινασμένα Παοκτσάκια της Λευκωσίας και έφυγα λίγο πριν το τέλος της εκδήλωσης, πείστηκα κι εγώ πως δεν πρόκειται για την απλή επιλογή «ξεπούλημα ή αυτοδιαχείριση», «εταιρεία ή σύλλογος», «προϊόν ή Ιδέα», αλλά για κάτι ακόμα πιο αυταπόδεικτο: Πρόκειται για ιδεολογική αυτοκτονία ή συνέχεια με σεβασμό στην ιστορία της ομάδας, καθώς όλο το πλαίσιο μπορεί να υποστηρίξει και τις δύο επιλογές.

Σήμερα, η Ομόνοια ψηφίζει για το μέλλον της. Ψηφίζει είτε να ξεπουληθεί σε έναν επενδυτή με όρους που προκαλούν ανατριχίλα σε όποιον έχει την ευκαιρία να τους διαβάσει, είτε να παραμείνει στον κόσμο της και να αυτοδιαχειριστεί. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Τύπος παρουσιάζει την πρώτη περίπτωση ως «μονόδρομο» και τη δεύτερη ως «ουτοπία». Προσωπικά, έχοντας αφιερώσει πολύ χρόνο και ψάχνοντας πηγές κάθε προέλευσης, δεν έχω αμφιβολία για τη σωστή επιλογή -βοήθησε, ίσως, και εκείνο το «συνεργασία με την ποδοσφαιρική ομάδα της ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ η οποία θα συμπεριλαμβάνει μεταφορά τεχνογνωσίας και την παροχή συμβουλών» που υπόσχεται η πλευρά του «επενδυτή». Έχω αγωνία, όμως, για το αποτέλεσμα και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος, όχι επειδή γνωρίζω τις τάσεις ή τις αναλογίες αλλά επειδή ξέρω ότι η λύση του ξεπουλήματος απαιτεί μια απλή υποταγή και αυτή της αυτοδιαχείρισης απαιτεί δουλειά, αγώνες, ιδρώτα και διαρκή πάλη από όσους την επιλέξουν, και σε μια κοινωνία που ξέχασε να παλεύει και να διεκδικεί ακόμα και την ταυτότητά της ο εύκολος δρόμος αποτελεί και τη βασική του επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που ελπίζω να μην ξεχάσουν οι φίλοι μου με τα πράσινα στην Κύπρο είναι οι πρόγονοί τους, εβδομήντα χρόνια πριν, που «όταν τους φέραν το χαρτί δεν σκύψανε κεφάλι» και έφτιαξαν αυτό που σήμερα τους ενώνει, τους εμπνέει και τους γεμίζει την καθεμέρα. Ακόμα κι αν το χάσουν για λίγο, θα το ξαναφτιάξουν από την αρχή μόλις αντιληφθούν πως το κουβαλάν μέσα τους και είναι κάτι που δεν πωλείται -ο αγοραστής θα έχει στα χέρια του έγγραφα και συμβόλαια αλλά δεν θα έχει την ψυχή τους. Εύχομαι να μην χρειαστεί να το χάσουν, έστω και για αυτό το λίγο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038