ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

omonoiaΠριν από ακριβώς εβδομήντα χρόνια, τον Μάιο του 1948 και εν μέσω του Εμφυλίου στην Ελλάδα, ο ΣΕΓΑΣ ζητά από τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου να υπογράψουν δηλώσεις εθνικοφροσύνης, δηλαδή να εκδώσουν τα δικά τους πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων με τα οποία θα στήριζαν την κυβέρνηση στην Αθήνα.

Οι περισσότεροι σύλλογοι υπέγραψαν και οι αθλητές που δεν υπάκουσαν είτε διώχτηκαν είτε επέλεξαν να αποσυρθούν από τις ομάδες τους. Η άρνησή τους να συμμορφωθούν με τις εντολές των εθνικόφρονων παραγόντων και η διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους οδήγησε τους αθλητές στην ίδρυση νέων ομάδων, οι οποίες δημιούργησαν και δικό τους Πρωτάθλημα που διεξαγόταν παράλληλα με το επίσημο κυπριακό. Μία από τις ομάδες αυτές, που εξελίχθηκε στην πιο δημοφιλή ομάδα του νησιού, ήταν η Ομόνοια, που ιδρύθηκε από τους ανθρώπους που δεν δέχτηκαν να συνυπογράψουν μαζί με το ΑΠΟΕΛ το τηλεγράφημα στήριξης στην τότε κυβέρνηση. «Όταν τους φέραν το χαρτί δεν σκύψανε κεφάλι / Δεν απαρνήθηκαν αρχές, τον ίδιο τον λαό / Μα η φωτιά τους γέμισε περήφανο φιρμάνι / Υψώθηκαν τα λάβαρα, βρήκανε ουρανό».

Στον εμπορευματοποιημένο μοντέρνο αθλητισμό, οι ρίζες κάποιων σωματείων παραμένουν ευδιάκριτες ακόμα και σήμερα. Δεν έχεις παρά να παρατηρήσεις τη συμπεριφορά και τα συνθήματα των οπαδών του ΑΠΟΕΛ που συμμορφώθηκε το 1948 και τα αντίστοιχα αυτών της Ομόνοιας, που επέλεξε να αρνηθεί. Το Σάββατο, περνώντας έξω από τον ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ. ΑΠΟΕΛ, είδα με τα μάτια μου το σύμβολο του μίσους ως στάμπα στο κτίριο που στεγάζει τους πορτοκαλιούς, λίγο πριν φτάσω στο θέατρο όπου παρακολούθησα την ανοιχτή συγκέντρωση των αντιτιθέμενων προς το ξεπούλημα της ομάδας οπαδών της Ομόνοιας. «Βλέπουμε τι θα τραβούσαμε εμείς αν δεν είχε έρθει ο Σαββίδης», είπε ένα Παοκτσάκι που μένει μόνιμα στην Κύπρο εδώ και χρόνια, μακριά από τον ασπρόμαυρο πυρήνα. Και δεν είχε άδικο, αν και περάσαμε πολλά χρόνια με διλήμματα και ψευτοδιλήμματα «ξεπούλημα ή διάλυση», παραδίδοντας την ομάδα σε Μπατατούδη, Γούμενο, Ζαγοράκη, τους οποίους κυνηγήσαμε μόλις τελείωσε η υπομονή για τον καθένα και αποδείχτηκε πως δεν είχαν τις ικανότητες ή τη διάθεση να μας πάνε ψηλά ή, έστω, να μην μας ρίξουν πιο χαμηλά.

Η συνέλευση ήταν πολύ πολιτισμένη για τη δική μας κουλτούρα και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. «Εμείς θα είχαμε σπάσει το θέατρο στα πέντε λεπτά», «εμείς θα είχαμε κυνηγήσει τον ψευτοεπενδυτή πριν καν καταθέσει την πρόταση». Σίγουρα εμείς δεν θα ακούγαμε με προσήλωση το πλάνο του συνδυασμού που διεκδικεί την παραμονή της Ομόνοιας στα χέρια των μελών της, σίγουρα εμείς δεν θα κάναμε ερωτήματα, υπομονετικά, με τη σειρά ο καθένας, αλλά θα ουρλιάζαμε και θα πιανόμασταν στα χέρια και θα φωνάζαμε «ποιος είσαι εσύ να πούμε ξέρω ‘γώ δηλαδή και πιάνεις στο στόμα σου τον ΠΑΟΚ» σε κάθε συμμετέχοντα που θα είχε το θράσος να τοποθετηθεί με μικρή ή μεγάλη διαφορά θέσης από τη δική μας. Κι όμως, οι τύποι (κι οι τύπες, καθώς η αναλογία των γυναικών ήταν εντυπωσιακή όσο και το εύρος των ηλικιών) άκουσαν τις εισηγήσεις προσεκτικά, τοποθετήθηκαν με θέσεις και ερωτήματα, συζήτησαν, έβγαλαν άκρη, συμφώνησαν και διαφώνησαν, έδειχναν να έχουν απόλυτη αντίληψη της κατάστασης και της διαφοράς ανάμεσα σε αυτά που γράφουν οι εφημερίδες και οι ιστοσελίδες και στην ίδια την πραγματικότητα όπως τους παρουσιαζόταν με στοιχεία στον πίνακα μπρος τους. Ως την ώρα που με απήγαγαν τα πεινασμένα Παοκτσάκια της Λευκωσίας και έφυγα λίγο πριν το τέλος της εκδήλωσης, πείστηκα κι εγώ πως δεν πρόκειται για την απλή επιλογή «ξεπούλημα ή αυτοδιαχείριση», «εταιρεία ή σύλλογος», «προϊόν ή Ιδέα», αλλά για κάτι ακόμα πιο αυταπόδεικτο: Πρόκειται για ιδεολογική αυτοκτονία ή συνέχεια με σεβασμό στην ιστορία της ομάδας, καθώς όλο το πλαίσιο μπορεί να υποστηρίξει και τις δύο επιλογές.

Σήμερα, η Ομόνοια ψηφίζει για το μέλλον της. Ψηφίζει είτε να ξεπουληθεί σε έναν επενδυτή με όρους που προκαλούν ανατριχίλα σε όποιον έχει την ευκαιρία να τους διαβάσει, είτε να παραμείνει στον κόσμο της και να αυτοδιαχειριστεί. Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Τύπος παρουσιάζει την πρώτη περίπτωση ως «μονόδρομο» και τη δεύτερη ως «ουτοπία». Προσωπικά, έχοντας αφιερώσει πολύ χρόνο και ψάχνοντας πηγές κάθε προέλευσης, δεν έχω αμφιβολία για τη σωστή επιλογή -βοήθησε, ίσως, και εκείνο το «συνεργασία με την ποδοσφαιρική ομάδα της ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ η οποία θα συμπεριλαμβάνει μεταφορά τεχνογνωσίας και την παροχή συμβουλών» που υπόσχεται η πλευρά του «επενδυτή». Έχω αγωνία, όμως, για το αποτέλεσμα και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος, όχι επειδή γνωρίζω τις τάσεις ή τις αναλογίες αλλά επειδή ξέρω ότι η λύση του ξεπουλήματος απαιτεί μια απλή υποταγή και αυτή της αυτοδιαχείρισης απαιτεί δουλειά, αγώνες, ιδρώτα και διαρκή πάλη από όσους την επιλέξουν, και σε μια κοινωνία που ξέχασε να παλεύει και να διεκδικεί ακόμα και την ταυτότητά της ο εύκολος δρόμος αποτελεί και τη βασική του επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που ελπίζω να μην ξεχάσουν οι φίλοι μου με τα πράσινα στην Κύπρο είναι οι πρόγονοί τους, εβδομήντα χρόνια πριν, που «όταν τους φέραν το χαρτί δεν σκύψανε κεφάλι» και έφτιαξαν αυτό που σήμερα τους ενώνει, τους εμπνέει και τους γεμίζει την καθεμέρα. Ακόμα κι αν το χάσουν για λίγο, θα το ξαναφτιάξουν από την αρχή μόλις αντιληφθούν πως το κουβαλάν μέσα τους και είναι κάτι που δεν πωλείται -ο αγοραστής θα έχει στα χέρια του έγγραφα και συμβόλαια αλλά δεν θα έχει την ψυχή τους. Εύχομαι να μην χρειαστεί να το χάσουν, έστω και για αυτό το λίγο.

Αναλγητικό

Αναλγητικό

ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 73-71. Δε θυμάμαι από πότε έχω να δω παιχνίδι στο μπάσκετ που το πήρε η κερκίδα. ...

Read more
Αντικαταστάτης

Αντικαταστάτης

Αν το κατάλαβα καλά, η ΚΑΕ ψάχνει αντικαταστάτη του Χαραλαμπίδη για τους επόμενους μήνες που θα λείψ ...

Read more
Νικόλας

Νικόλας

Εκείνοι οι πολύωρ&omi ...

Read more
Δύο

Δύο

Σήμερα η σελίδα isovitis.gr κ& ...

Read more
Πραγματικότητα

Πραγματικότητα

Ο φίλος μου ο Βαγγέλης με χαρακτήρισε χθες ως «τον τελευταίο φίλαθλο σ’ αυτή την πόλη που δεν ακούει ...

Read more
Εκλογές

Εκλογές

Λέμε τώρα. Αύριο οι εκλογές να γίνονταν για το ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο και τα κόμματα να ήταν ...

Read more
Αποφόρτιση

Αποφόρτιση

Άμα πέθαινα σήμερα, η ταφόπλακα θα έγραφε «Γεννήθηκε ως Παοκτσής σε ένα 6-1 και πέθανε ως Παοκτσής μ ...

Read more
Kαρτ-ποστάλ

Kαρτ-ποστάλ

Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μά ...

Read more
0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
Kρίμα

Kρίμα

Απαντώντας σε όλους μαζί, ο λόγος που δεν ασχολούμαι με τον Άρη είναι πως δε βρίσκω κάποιο λόγο να α ...

Read more
Ευρώπες

Ευρώπες

Το πρώτο μου ευρωπ&al ...

Read more
Ανοσοποιητικό

Ανοσοποιητικό

Να κάνουμε μια περίληψη προηγουμένων. Γεννήθηκα στην Καβάλα το 1975. Μετακόμισα με τη γυναίκα που με ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.