Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

ivanΠλησιάζει η επίσημη αγωνιστική περίοδος, αρχίζει σιγά σιγά και η φθινοπωρινή περίοδος της κωλοτούμπας.

Αποκλεισμός από τους ομίλους, φύγε-φύγε-φύγε. Περνάμε ομίλους και ξεκινάμε με πέντε νίκες, έφερε-Άγγελο-ομάδα-μέταλλο-ξέρει-ο-Ιβάν-τι-κάνει-τελικά. Το γνωστό δοκάρι και μέσα ή δοκάρι και έξω.

Όσοι ταυτίζουν το συναίσθημα που τους δίνει ο ΠΑΟΚ με την αγωνιστική του πορεία βλέπουν με πολύ διαφορετικό μάτι από εμένα. Για την ακρίβεια, το βλέπουν από εντελώς ακατανόητη σκοπιά, δεν μπορώ να τους καταλάβω τόσα χρόνια και δε νομίζω να τους καταλάβω ποτέ. Δεν είναι (είστε) απαραίτητα λάθος, δεν είμαι απαραίτητα σωστός. Ο καθένας νιώθει αυτό που νιώθει και δεν υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Απλά, έτσι πάει. Και δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να έχει κατανόηση για τον τρόπο που το βλέπω εγώ, όπως δεν είμαι κι εγώ υποχρεωμένος να κατανοήσω τους άλλους. Το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να ανεχόμαστε οι μεν τους δε. Παοκολέ να βγαίνει ωραίο, να φτάνει στο χόρτο και τα υπόλοιπα ας μένουν μέσα μας.

Η πλειοψηφία των «παλιών» (ορίζοντας ως παλιούς αυτούς που πέρασαν από τα τσιμέντα προ αποχής) ένα πράμα ζητάει από την ομάδα: Να μην τους ντροπιάζει. Εδώ ταυτίζομαι, άρα μάλλον είμαι αυθεντικός old school, τον χαρακτηρισμό που άλλοι έδωσαν για τη γενιά μου, όχι εγώ –για μένα old school ήταν όσοι ταξίδευαν 48 ώρες κάποτε για να βλέπουν τον ΠΑΟΚ που πάλευε να σωθεί στα χωμάτινα γήπεδα της Αττικής, τη δεκαετία του ’60. Η περηφάνια είναι το κλειδί. Να μη βλέπω τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ να κάνει αγκαλίτσες με τον απόγονο του καρκίνου του ελληνικού ποδοσφαίρου, ντρέπομαι. Γιατί όποιος ήρθε στο γήπεδο μετά το 1997 ιδέα δεν έχει ποιος ήταν ο πραγματικός καρκίνος, ποιος ξεκίνησε τη σαπίλα που σήμερα έχει ερυθρόλευκο χρώμα, καθώς ο Πειραιώτης αποδείχθηκε μεγαλύτερος μάγκας από τα Βόρεια Προάστια και έπαιξε, εκδικητικά, το παιχνίδι και πιο σφιχτά και με μεγαλύτερη διάρκεια –και ποιος ξέρει ως πότε θα το παίζει, ίσως για πάντα. Ο γάβρος έσπασε το κοντέρ, έγινε μύθος στον τρόπο που ελέγχει κάποιος δεκάδες παραμέτρους ταυτόχρονα για να ξεζουμίζει συστηματικά κάθε δυνατό έσοδο που μπορεί να δώσει η μπαλίτσα, αλλά στην ουσία αντέγραψε και τελειοποίησε τους προηγούμενους, τις πράσινες λέρες που τρομοκρατούσαν διαιτητές με πιστόλια στον αγωνιστικό χώρο και φαγώθηκαν από το ίδιο το DNA τους επειδή τελικά έχασαν τον έλεγχο από πιο δυνατούς παίκτες.

Ντρέπομαι όταν αυτός που με εκπροσωπεί στα κέντρα αποφάσεων με εκπροσωπεί σκυφτός. Ντρέπομαι όταν ο πιο επιτυχημένος προπονητής μου, που τον αγάπησα και τον αγαπώ και τον πιστεύω ακόμα και σήμερα, συνεχίζει τις γραφικότητες και δεν επικεντρώνεται στη δουλειά του –και να πεις πως δεν δουλεύει; Ο άνθρωπος διαχειρίζεται πάνω από 30 ποδοσφαιριστές τόσον καιρό, παλιούς με την ταμπέλα του αποτυχημένου από τον περσινό τελικό, νέους (παιδάκια!) που παλεύουν για την τελευταία τους ευκαιρία, μεταγραφές που ήρθαν κι αυτοί δεν ξέρουν ακόμα πού ήρθαν, δημοσιογράφους γλείφτες και δημοσιογράφους άπιστους που δεν ξεχωρίζει ο κανονικός δημοσιογράφος ανάμεσά τους έτσι που τον κυκλώσανε, κόσμο απογοητευμένο και δίχως όραμα, δέκα τρελούς από πάνω του στη διοίκηση που κανείς δεν αποφασίζει για τίποτα, τον πιο μεγάλο τρελό εξαφανισμένο, ποιος ξέρει αν του έχει πει κανένας τι ήρθε να κάνει και τι στόχο έχει αυτή η ομάδα φέτος. Ντρέπομαι για την πιο μεγάλη σημαία μου τα τελευταία χρόνια, που για τρίτη φορά ξεφτιλίζεται δημοσίως, ποιος ξέρει αν θα μάθουμε ποτέ μας γιατί.

Ντρέπομαι για τον κόσμο, εμένα και τους υπόλοιπους, δηλαδή, που τρώμε τις σάρκες μας, που βγάζουμε να τις μετρήσουμε καθημερινά στο ίντερνετ και στα ραδιόφωνα, λες και θα έχει ποτέ νόημα ποιος την έχει μεγαλύτερη την Παοκτσήδικη ψυχή. Να μειώσεις τον αδερφό σου, να βγεις από πάνω του, να είναι αυτός λάθος κι εσύ ο σωστός –ένας να μου εξηγήσει γιατί, ένας να μου αναλύσει τι θα κερδίσει αυτός που θα αποθεωθεί ως ο μεγαλύτερος Παοκτσής. Πάλι θα χρειάζεται τους υπόλοιπους, αυτούς που τάπωσε, αυτούς που εξευτέλισε, για να κάνει κερκίδα.

Δοκάρι και μέσα, όλα καλά; Δοκάρι και έξω, όλα χάλια; Όχι, αδερφέ μου. 34 νίκες να κάνεις στο πρωτάθλημα, εγώ πρέπει να είμαι περήφανος για καθεμιά από αυτές για να έρθω στο πάρτι. Και όσο κι αν είμαι χαμηλών τόνων, όσο κι αν η ηλικία μου και οι εμπειρίες μου επιτρέπουν να δίνω τόπο στην οργή και να είμαι ενωτικός σε κάθε διαφωνία, το κομμάτι των συνοπαδών μου που λαχταρά τη βρωμιά για να ανεβώ μια θέση στη βαθμολογία ή να πάω ένα γύρο πιο πέρα δεν το λογίζω ως σώμα μου. Το θεωρώ –και θα το θεωρώ μέχρι να πεθάνω- ένα μολυσμένο κομμάτι στο δέρμα μου, καρκινικά κύτταρα που μπορεί να τα έχω μέσα μου αλλά πρέπει να τα θεραπεύσω, να τα διώξω, να τα σκοτώσω για να παραμένω υγιής. Αλλιώς θα με μολύνουν ολόκληρο και θα γίνουμε όλοι μας μια ασπρόμαυρη ερυθρόλευκη μηχανή για παλαμάκια και υποκλίσεις.

Συνεπώς, όσο συνεχίζει να με ντροπιάζει ο μηχανισμός πίσω από την ομάδα δεν μπορώ να νιώθω καλά. Πρέπει να δω ενδείξεις πως αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτή η ιδέα και πως είναι πρόθυμος να την υπηρετήσει αυτός που παίρνει τις αποφάσεις. Τέλος: Να μην το κυκλώνουμε και να μη γράφουμε τα ίδια και τα ίδια συνέχεια και άσκοπα. Ένας έχει την ευθύνη για όλα αυτά, ας απευθυνθούμε σ’ αυτόν. Ιωάννη Σαββίδη, η αγκαλιά παραμένει ανοιχτή, θα έρθεις να σ’ αγκαλιάσουμε επιτέλους και να περπατήσουμε μπροστά όλοι μαζί ή θα μείνεις απ’ έξω; Γιατί αν μείνεις απ’ έξω λίγο ακόμα, δε θα καταφέρεις να μπεις ποτέ, ο χρόνος τελειώνει. Τι τελειώνει, σχεδόν σώθηκε.

Δγετισία

Δγετισία

Από σήμερα, η ιστοσελίδα μας θα φιλοξενεί τον διάσημο καθηγητή διαιτησίας κύριο Περικλή Βασιλάκη Καΐ ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
Όραμα

Όραμα

Το όραμά μου για τον &al ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
Μπάι-Μπάι

Μπάι-Μπάι

Στο γήπεδο είναι πι&o ...

Read more
Θλίψη

Θλίψη

Σφυρίζει τη λήξη, κατεβάζεις το κεφάλι, πας σπίτι και πέφτεις να κοιμηθείς. Έχασες. Χάσαμε. ...

Read more
Ενοχλούμε;

Ενοχλούμε;

Για κάποιο λόγο, αυτοί που μου την πέφτουν περισσότερο είναι οι ναζιστές αεκτσήδες. Σελίδες οπαδών τ ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Έφυγε

Έφυγε

Ήμουν εκεί στο ντεμπούτο του, με τη Λοκομοτίβ Τυφλίδας, όπου ξεπετάχτηκε από το πουθενά και σκόραρε ...

Read more
Χανόμαστε

Χανόμαστε

Ρε θα σκάσω μ’ αυτή την ιστορία. Ποιος το έγραψε; Ο Νίκος; Η Έφη; ...

Read more
Σπίτι

Σπίτι

«Αυτό, αυτό, αυτό είνα& ...

Read more
Απόσταση

Απόσταση

Οι πιο μεγάλες τραγωδίες αυτό τον καιρό είναι οι Παοκτσήδες του Νότου. «Δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφο ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.