Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο...

Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

  • Ενισχυτές

    Ενισχυτές

    Monday, 23 October 2017 23:18
  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01

ivanΠλησιάζει η επίσημη αγωνιστική περίοδος, αρχίζει σιγά σιγά και η φθινοπωρινή περίοδος της κωλοτούμπας.

Αποκλεισμός από τους ομίλους, φύγε-φύγε-φύγε. Περνάμε ομίλους και ξεκινάμε με πέντε νίκες, έφερε-Άγγελο-ομάδα-μέταλλο-ξέρει-ο-Ιβάν-τι-κάνει-τελικά. Το γνωστό δοκάρι και μέσα ή δοκάρι και έξω.

Όσοι ταυτίζουν το συναίσθημα που τους δίνει ο ΠΑΟΚ με την αγωνιστική του πορεία βλέπουν με πολύ διαφορετικό μάτι από εμένα. Για την ακρίβεια, το βλέπουν από εντελώς ακατανόητη σκοπιά, δεν μπορώ να τους καταλάβω τόσα χρόνια και δε νομίζω να τους καταλάβω ποτέ. Δεν είναι (είστε) απαραίτητα λάθος, δεν είμαι απαραίτητα σωστός. Ο καθένας νιώθει αυτό που νιώθει και δεν υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Απλά, έτσι πάει. Και δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να έχει κατανόηση για τον τρόπο που το βλέπω εγώ, όπως δεν είμαι κι εγώ υποχρεωμένος να κατανοήσω τους άλλους. Το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να ανεχόμαστε οι μεν τους δε. Παοκολέ να βγαίνει ωραίο, να φτάνει στο χόρτο και τα υπόλοιπα ας μένουν μέσα μας.

Η πλειοψηφία των «παλιών» (ορίζοντας ως παλιούς αυτούς που πέρασαν από τα τσιμέντα προ αποχής) ένα πράμα ζητάει από την ομάδα: Να μην τους ντροπιάζει. Εδώ ταυτίζομαι, άρα μάλλον είμαι αυθεντικός old school, τον χαρακτηρισμό που άλλοι έδωσαν για τη γενιά μου, όχι εγώ –για μένα old school ήταν όσοι ταξίδευαν 48 ώρες κάποτε για να βλέπουν τον ΠΑΟΚ που πάλευε να σωθεί στα χωμάτινα γήπεδα της Αττικής, τη δεκαετία του ’60. Η περηφάνια είναι το κλειδί. Να μη βλέπω τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ να κάνει αγκαλίτσες με τον απόγονο του καρκίνου του ελληνικού ποδοσφαίρου, ντρέπομαι. Γιατί όποιος ήρθε στο γήπεδο μετά το 1997 ιδέα δεν έχει ποιος ήταν ο πραγματικός καρκίνος, ποιος ξεκίνησε τη σαπίλα που σήμερα έχει ερυθρόλευκο χρώμα, καθώς ο Πειραιώτης αποδείχθηκε μεγαλύτερος μάγκας από τα Βόρεια Προάστια και έπαιξε, εκδικητικά, το παιχνίδι και πιο σφιχτά και με μεγαλύτερη διάρκεια –και ποιος ξέρει ως πότε θα το παίζει, ίσως για πάντα. Ο γάβρος έσπασε το κοντέρ, έγινε μύθος στον τρόπο που ελέγχει κάποιος δεκάδες παραμέτρους ταυτόχρονα για να ξεζουμίζει συστηματικά κάθε δυνατό έσοδο που μπορεί να δώσει η μπαλίτσα, αλλά στην ουσία αντέγραψε και τελειοποίησε τους προηγούμενους, τις πράσινες λέρες που τρομοκρατούσαν διαιτητές με πιστόλια στον αγωνιστικό χώρο και φαγώθηκαν από το ίδιο το DNA τους επειδή τελικά έχασαν τον έλεγχο από πιο δυνατούς παίκτες.

Ντρέπομαι όταν αυτός που με εκπροσωπεί στα κέντρα αποφάσεων με εκπροσωπεί σκυφτός. Ντρέπομαι όταν ο πιο επιτυχημένος προπονητής μου, που τον αγάπησα και τον αγαπώ και τον πιστεύω ακόμα και σήμερα, συνεχίζει τις γραφικότητες και δεν επικεντρώνεται στη δουλειά του –και να πεις πως δεν δουλεύει; Ο άνθρωπος διαχειρίζεται πάνω από 30 ποδοσφαιριστές τόσον καιρό, παλιούς με την ταμπέλα του αποτυχημένου από τον περσινό τελικό, νέους (παιδάκια!) που παλεύουν για την τελευταία τους ευκαιρία, μεταγραφές που ήρθαν κι αυτοί δεν ξέρουν ακόμα πού ήρθαν, δημοσιογράφους γλείφτες και δημοσιογράφους άπιστους που δεν ξεχωρίζει ο κανονικός δημοσιογράφος ανάμεσά τους έτσι που τον κυκλώσανε, κόσμο απογοητευμένο και δίχως όραμα, δέκα τρελούς από πάνω του στη διοίκηση που κανείς δεν αποφασίζει για τίποτα, τον πιο μεγάλο τρελό εξαφανισμένο, ποιος ξέρει αν του έχει πει κανένας τι ήρθε να κάνει και τι στόχο έχει αυτή η ομάδα φέτος. Ντρέπομαι για την πιο μεγάλη σημαία μου τα τελευταία χρόνια, που για τρίτη φορά ξεφτιλίζεται δημοσίως, ποιος ξέρει αν θα μάθουμε ποτέ μας γιατί.

Ντρέπομαι για τον κόσμο, εμένα και τους υπόλοιπους, δηλαδή, που τρώμε τις σάρκες μας, που βγάζουμε να τις μετρήσουμε καθημερινά στο ίντερνετ και στα ραδιόφωνα, λες και θα έχει ποτέ νόημα ποιος την έχει μεγαλύτερη την Παοκτσήδικη ψυχή. Να μειώσεις τον αδερφό σου, να βγεις από πάνω του, να είναι αυτός λάθος κι εσύ ο σωστός –ένας να μου εξηγήσει γιατί, ένας να μου αναλύσει τι θα κερδίσει αυτός που θα αποθεωθεί ως ο μεγαλύτερος Παοκτσής. Πάλι θα χρειάζεται τους υπόλοιπους, αυτούς που τάπωσε, αυτούς που εξευτέλισε, για να κάνει κερκίδα.

Δοκάρι και μέσα, όλα καλά; Δοκάρι και έξω, όλα χάλια; Όχι, αδερφέ μου. 34 νίκες να κάνεις στο πρωτάθλημα, εγώ πρέπει να είμαι περήφανος για καθεμιά από αυτές για να έρθω στο πάρτι. Και όσο κι αν είμαι χαμηλών τόνων, όσο κι αν η ηλικία μου και οι εμπειρίες μου επιτρέπουν να δίνω τόπο στην οργή και να είμαι ενωτικός σε κάθε διαφωνία, το κομμάτι των συνοπαδών μου που λαχταρά τη βρωμιά για να ανεβώ μια θέση στη βαθμολογία ή να πάω ένα γύρο πιο πέρα δεν το λογίζω ως σώμα μου. Το θεωρώ –και θα το θεωρώ μέχρι να πεθάνω- ένα μολυσμένο κομμάτι στο δέρμα μου, καρκινικά κύτταρα που μπορεί να τα έχω μέσα μου αλλά πρέπει να τα θεραπεύσω, να τα διώξω, να τα σκοτώσω για να παραμένω υγιής. Αλλιώς θα με μολύνουν ολόκληρο και θα γίνουμε όλοι μας μια ασπρόμαυρη ερυθρόλευκη μηχανή για παλαμάκια και υποκλίσεις.

Συνεπώς, όσο συνεχίζει να με ντροπιάζει ο μηχανισμός πίσω από την ομάδα δεν μπορώ να νιώθω καλά. Πρέπει να δω ενδείξεις πως αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτή η ιδέα και πως είναι πρόθυμος να την υπηρετήσει αυτός που παίρνει τις αποφάσεις. Τέλος: Να μην το κυκλώνουμε και να μη γράφουμε τα ίδια και τα ίδια συνέχεια και άσκοπα. Ένας έχει την ευθύνη για όλα αυτά, ας απευθυνθούμε σ’ αυτόν. Ιωάννη Σαββίδη, η αγκαλιά παραμένει ανοιχτή, θα έρθεις να σ’ αγκαλιάσουμε επιτέλους και να περπατήσουμε μπροστά όλοι μαζί ή θα μείνεις απ’ έξω; Γιατί αν μείνεις απ’ έξω λίγο ακόμα, δε θα καταφέρεις να μπεις ποτέ, ο χρόνος τελειώνει. Τι τελειώνει, σχεδόν σώθηκε.

Μπότζιεκ

Μπότζιεκ

Στο ενοικιαστήρι&omicr ...

Read more
Αντικαταστάτης

Αντικαταστάτης

Αν το κατάλαβα καλά, η ΚΑΕ ψάχνει αντικαταστάτη του Χαραλαμπίδη για τους επόμενους μήνες που θα λείψ ...

Read more
Προϊστάμενος

Προϊστάμενος

Αυτά που κάνει τώρα ο Άγγελος εμείς τα κάναμε χρόνια πριν. Να σε αντιγράφει ο Άγγελος, δεν ξέρω, να ...

Read more
Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more
Λιβαδειά

Λιβαδειά

Ήταν μια μέρα που θα τ&et ...

Read more
Επέτειος

Επέτειος

Η Σ έχει ένα κατάστημα με είδη περιποίησης για γυναίκες. Και για μερικούς άντρες. Εισαγωγές, δηλαδή ...

Read more
Κλυταιμνήστρα

Κλυταιμνήστρα

Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που δεν την έχει δει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Η καλύτερη ελληνική ταινία ...

Read more
Αλάνια

Αλάνια

Από πού να το πιάσεις τώρα αυτό το θέμα και πώς να βρεις ισορροπία ανάμεσα στους «κυριλέδες» και τα ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
Ελλείψεις

Ελλείψεις

Προς ΚΑΕ ΠΑΟΚ, κύριο Μπράνισλαβ Πρέλεβιτς Αγαπητέ Πρόεδρε, καταρχάς να σε συγχαρώ για την πορεία τη ...

Read more
Ανάλυση

Ανάλυση

Τελικός ΑΕΚ-Ολυμ& ...

Read more
Άριστα

Άριστα

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια γκολ που έχουμε βάλει στην ιστορία μας μπήκε σε ένα Χαλκηδόνα-ΠΑΟΚ 1-2, στ ...

Read more

Θανασάκης

logo