ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

pafos

Δέκα λεπτά με ανοιχτό στόμα. Τόσο, περίπου, χρειάζεσαι για να επιβεβαιώσεις ότι αυτό που βλέπεις υπάρχει πραγματικά. Ένα σπίτι, το δεύτερο σπίτι τους, που στεγάζει τη δεύτερη οικογένειά τους, στολίδι από όπου κι αν το κοιτάζεις, φτιαγμένο με τα πιο ακριβά υλικά του κόσμου, δηλαδή τον ιδρώτα, τις εθελοντικές εργατοώρες, το πείσμα κόντρα στα καθημερινά, ασταμάτητα «δεν γίνεται» που άκουγαν από τους απέξω αλλά και τους από μέσα απ' τη στιγμή που ξεκίνησαν να το φτιάξουν μέχρι να πιούνε την πρώτη εορταστική μπύρα όταν το ολοκλήρωσαν.

Ξημερώματα, έχοντας δύο ώρες επιστροφής μπροστά μου και τους ασπρόμαυρους αδερφούς απέναντί μου κουρασμένους από τη συνηθισμένη πολυλογία μου και πάλι δεν ήθελα να κάνω την κίνηση προς την έξοδο.

Όπως συμβαίνει με όλα τα Παοκτσάκια που ζούνε την καθεμέρα τους μακριά από τη Θεσσαλονίκη, ακούς τη λέξη «ΠΑΟΚ» σε απίστευτη συχνότητα στις κουβέντες χωρίς να παρεμβάλλονται παράσιτα όπως «Ολυμπιακός», «ΑΕΚ», «Μελισσανίδης», «δημοσιογράφοι» ή οτιδήποτε δεν αφορά στον πυρήνα της Ιδέας που τους τραβάει από τη μύτη και τους σέρνει να περνάνε όποια στιγμή διαθέσιμη βρίσκουν πλάι στους φίλους τους, κάτω από ασπρόμαυρα σύμβολα και πανιά. Ως επαρχιώτης το ξέρω καλά, όσο πιο μακριά από τη φωτιά τόσο ανοιχτό ορίζοντα έχεις και ξεχωρίζεις το σημαντικό από το ασήμαντο, όσο πιο κοντά τόσο μικραίνει το πλαίσιο και χάνεις το νόημα. Αγάπη, γλυκιά κούραση, καθαρός λόγος, νοσταλγία, εκείνο το μόνιμο, εφιαλτικό συναίσθημα της απουσίας που τους καθηλώνει και τους προσγειώνει, όπως είναι αδύναμοι να πετάξουν κάθε Κυριακή προς το κέντρο του κόσμου που βλέπουν μια-δυο φορές το χρόνο για να πάρουν δυνάμεις να την παλέψουν τον υπόλοιπο.

Οι Παοκτσήδες της Πάφου είναι οι Παοκτσήδες κάθε γωνιάς της Γης που μεγαλώνουν, ζουν και γερνάνε λειψοί, σαν να τους λείπει το μισό τους σώμα που βρίσκεται πάνω από την Τούμπα και νιώθουν ολόκληροι μόνο τις φορές που το ξαναβρίσκουν, στα μετρημένα, ακριβά τους ταξίδια. Το πρώτο που θα προσέξεις μιλώντας μαζί τους είναι η περηφάνια τους, σε κάθε λέξη, σε κάθε κίνηση, δίχως να το δηλώνουν ή να το υπονοούν -η περηφάνια τους είναι ένα χρυσό φίλτρο στο λαρύγγι τους που ίσως να μην το καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι. Αυτό που σίγουρα δεν καταλαβαίνουν, που το τσέκαρα επί ώρες και το τσέκαρα σε όλους που γνώρισα χθες σε μια βραδιά από τις ωραιότερες και πιο διδακτικές της ζωής μου, είναι πως δεν έχουν ιδέα ότι είναι πιο κοντά στα τέσσερα γράμματα και σε όσα αυτά εκφράζουν από εμάς που τα αντικρύζουμε σε κάθε τοίχο και κάθε γωνιά της πόλης και τα βλέπουμε στις φανέλες των αθλητών μας δύο, τρεις, τέσσερις φορές κάθε βδομάδα, στα μπλουζάκια των συνοπαδών μας στους δρόμους και τα λεωφορεία και τα καφενεία, τα βλέπουμε τόσο συχνά που έχουμε χάσει το νόημα και τα προσβάλλουμε λερώνοντάς τα με παράσιτα. Δεν έχουν ιδέα πόσο ΠΑΟΚ μυρίζουν. Αποπνικτικά, ολοκληρωτικά, ασφυκτικά. Μια νύχτα μαζί τους και παίρνεις τη μυρωδιά τους σουβενίρ φεύγοντας, να τη θυμάσαι όποτε έρχεται η θλίψη και να ξεφυσάς ανακουφισμένος επειδή ξέρεις πως κάποιοι κρατάνε ακόμα τον πυρήνα αμόλυντο και δεν κινδυνεύει.

Δευτεριάτικα

Δευτεριάτικα

Όταν λες «ήρθε μια πέτρα στο παράθυρο και έσκασε δίπλα στο κεφάλι μου» διηγείσαι την ιστορία από πρώ ...

Read more
Ατζέντης

Ατζέντης

- Hello.- Hello, Mr. Agent, I’m calling from PAOK…- Yes, yes, I know who you are.- So, ...

Read more
Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more
Βόλεϊ-2015

Βόλεϊ-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα βόλεϊ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
1997

1997

Συναισθηματικά, θα διάλεγα να ξαναζήσω το 1990. Τις πρώτες μου εκδρομές, τις πρώτες μου Τούμπες, την ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
Ξενάγηση

Ξενάγηση

Ξενάγηση στον Άγγλο οπαδό της Κρίσταλ Πάλας, στο ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα, δύο ώρες πριν το παιχνίδι. ...

Read more
Τρoπαιοθήκη

Τρoπαιοθήκη

Δεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Πο ...

Read more
Προετοιμασία

Προετοιμασία

«Με τον όρο χειμερία νάρκη χαρακτηρίζεται μια κατάσταση μακράς ύπνωσης στην οποία και περιέρχονται π ...

Read more
Φλώροι

Φλώροι

Πριν από τρία χρόνια είχ&alp ...

Read more
Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί &pi ...

Read more
Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία τέσσ&epsil ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.