ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

cyprusΗ ίδια ανατριχίλα από τη φρίκη στη θέα των αποθηκών φαντασμάτων και ξεριζωμένων ζωών στο μνημείο και τα κτίρια με τα σταματημένα ρολόγια, στο ίδιο σημείο, είκοσι πέντε χρόνια μετά. Η κόκκινη σκόνη από την απέναντι άκρη της Μεσογείου που έβαψε τη νύχτα ποτίζοντας τους δρόμους με θρύψαλα από τα όνειρα των παιδιών στις χώρες με τις παγωμένες ψυχές και τους πνιγμένους απόντες. Τα πράσινα μπλουζάκια με τα κουρασμένα πρόσωπα που πενθούν μια αγάπη καταδικασμένη να ξεπουληθεί, αρνούμενοι να σταματήσουν την πάλη όσο τους μένει έστω και μια ανάσα. Τα φρεναρίσματα δεξιά μου όσο επέμενα να κοιτάζω μόνο αριστερά διασχίζοντας τις πολύβουες λεωφόρους. Τα ράουνταμπαουτς στις χαμένες εξόδους παλεύοντας με τους χάρτες στα ασταμάτητα ταξίδια μου από πόλη σε πόλη. Η ζέστη που άδειασε την πρωτεύουσα και πάλι τη γέμισε με φωνές, γέλια και φιλιά ως φόντο για να την περπατήσω. Τα όμορφα κορίτσια και τα όμορφα αγόρια και τα όμορφα λόγια που κρύβονταν μέσα στους γρίφους της προφοράς και των μυστικών σινιάλων δίπλα μου για να τα αποκρυπτογραφώ. Οι νέες πόλεις που χτίστηκαν πάνω σ' αυτές που είχα επισκεφτεί την προηγούμενη φορά μου στο νησί. Οι μπύρες ΚΕΟ, οι ποικιλίες κρεατικών, τα λουκούμια, οι πολύγλωσσοι σερβιτόροι, οι αραβικές επιγραφές, οι τουρκικές ταμπέλες, οι χάρτες που πάντα και παντού απεικονίζουν ένα νησί χωρίς χαρακιές. Οι ερωτικοί πρόσφυγες που δεν δείχνουν να μετάνιωσαν ποτέ που άφησαν πίσω τους την Ελλάδα. Οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι επιχειρηματίες, οι απεγνωσμένοι της κρίσης στο μετέωρο βήμα του πιο μουδιαστικού συναισθηματικού ρίσκου.

Οι παλιοί σύντροφοι της διπλανής θέσης στα ασπρόμαυρα πούλμαν και οι δύο δεκαετίες που έπρεπε να καλύψουμε από την τελευταία φορά μέσα σε λίγες ώρες. Η κουραστική, αταίριαστη αρχιτεκτονική των καλών προθέσεων που πληγώνει τοπία όπου το τσιμέντο κι η θάλασσα έμοιαζαν να συμβιώνουν. Οι σίγουροι, ασφαλείς δρόμοι που ενώνουν τις πόλεις και η μπερδεμένη, γερασμένη άσφαλτος που ενώνει τα χωριά με τα παραμυθένια ονόματα. Οι ανεμόμυλοι της ενέργειας στους λόφους και οι ταράτσες με τους ηλιακούς. Οι αναρίθμητες μπάλες των αποφλοιωμένων χωραφιών που εξαφανίζονταν από τη θέα πάνω στις σφιχτοδεμένες καρότσες την φορτηγών. Τα πουλιά με τις φωνές των δράκων.

Οι παλιοί φίλοι και φίλες που αγκάλιασα μετά από λίγες βδομάδες ή μετά από είκοσι χρόνια, τα πρόσωπα που ταίριαξα με τα ηλεκτρονικά συννεφάκια των ψηφιακών συνομιλιών, οι νέοι φίλοι και φίλες που πρόσθεσα στον μεγάλο κατάλογο των ανθρώπων που αξίζει να αφιερώνεις μια σκέψη σου κάθε τόσο για να τους θυμάσαι και να παίρνεις ενέργεια.

Δημήτρη, Ιορδάνη, Φωτεινή, Γιάννη, Γιάννη, Δημήτρη, Δημήτρη, Αλέξανδρε, Ελένη, Αλέξανδρε, Μίρα, Κώστα, Μάριε, Νίκο, Νίκο, Νίκο, Χρυσόστομε, Αλέξη, Νάσο, Χρήστο, Βαγγέλη, Βαγγέλη, Ειρήνη, Κυριάκο, Ανδρέα, Λευτέρη, Αλέκο, Άννα, Βασίλη, Γιώργο, Σάκη, Χρυσάλλα, Ηρώ, Τρύφωνα, Συμεών, Παύλο, Αρσέν, Μανώλη, δεν προλαβαίνω άλλα ονόματα, ξέρετε εσείς, εις το επανιδείν. Ελπίζω σύντομα, πριν πιάσουν τα μπιλοζίρκια.

Λάιβ

Λάιβ

• Παρακολουθήστ&epsilon ...

Read more
Πετσί

Πετσί

- ΡΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΕΓΩ Δ&Eps ...

Read more
Είκοσι

Είκοσι

20 χρόνια από το πιο χορ& ...

Read more
0033

0033

Η πεντάδα που έκανε ν ...

Read more
Τρούμπα (2)

Τρούμπα (2)

Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετ ...

Read more
Αντιπαλότητα

Αντιπαλότητα

17 Ιανουαρίου 1960, ο Άρης υποδέχεται την ΑΕΚ στο Χαριλάου. Με το σκορ στο 2-1, ο διαιτητής σφυρίζει ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος, μι&al ...

Read more
Τσίρκο

Τσίρκο

Αυτός είναι ο μπασκετικός που εμείς δε φύγαμε ποτέ, που στηρίζουμε την ομάδα, στα εύκολα και στα δύσ ...

Read more
Γαλαρία

Γαλαρία

Η πέτρα είχε σκάσει ακριβώς στο κέντρο του πίσω παρμπρίζ, έσκισε το τζάμι αλλά δεν το ‘ριξε. Πήγαμε, ...

Read more
Μάνου

Μάνου

Στα τέλη της δεκαε&t ...

Read more
Κορεό

Κορεό

Επιβάλλεται σχετική μελέτη της φωτογραφίας πριν την ανάγνωση. Λοιπόν, τι βλέπουμε στην εικόνα; ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.