Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

maxairiΝιώθεις αυτό που νιώθεις και δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Ούτε να προσπαθήσεις να νιώσεις κάτι άλλο, ούτε να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου πως δεν το νιώθεις. Κι αυτό που νιώθω τον τελευταίο καιρό είναι ένα περίεργο αίσθημα παραίτησης, μια πρωτόγνωρη αδιαφορία για όσα ακούω και διαβάζω γύρω μου, όσα συζητούν οι κολλητοί, οι φίλοι, οι άνθρωποι που αποτελούν τον στενό κύκλο που με περιβάλλει. Πραγματικά, το πάρουμε ή δεν το πάρουμε αυτό το Πρωτάθλημα, η φετινή πληγή θα κάνει καιρό να κλείσει -αν κλείσει. Σιχάθηκα όσο δεν είχα σιχαθεί στα είκοσι χρόνια του Κόκκαλη και του Μαρινάκη και είναι προφανές το γιατί: Επειδή φέτος, για πρώτη φορά, ήμουν ο καλύτερος. Στα τριάντα ένα χρόνια που βλέπω ΠΑΟΚ, τον έχω ζήσει να παλεύει στα ψηλά, να σπρώχνει αγκομαχώντας μπας και τρυπώσει, να φτάνει στα κοντομάνικα και να τον ενδιαφέρει ακόμα η απόστασή του από την κορυφή, αλλά να είναι τόσο καλύτερος, τόσο ξεκάθαρα και αντικειμενικά ομαδάρα με διαφορά από τις επόμενες δεν μου είχε τύχει από το 1987 -που τον είδα να ρίχνει έξι γκολ στον Ολυμπιακό του Κοσκωτά.

Δεν αναφέρομαι στο αν θα παλέψω ή αν θα αντιδράσω ή αν θα κάνω οτιδήποτε περνάει από το χέρι μου και φτάνουν οι δυνάμεις μου για να βοηθήσω την ομάδα μου να τερματίσει πρώτη, αυτά είναι ζητήματα λυμένα απ’ την εφηβεία μου και δεν αλλάζουν ποτέ. Αλλά, ρε φίλε, μου φαίνεται, πια, τόσο μάταιο όλο αυτό, έχει απαξιωθεί μέσα μου μετά από όλα αυτά η λέξη «Πρωταθλητής» που με τη λήξη του ματς ούτε καν τη βαθμολογία δεν βλέπω. Απολαμβάνω την μπάλα, πανηγυρίζω τα γκολ, κλείνω τον υπολογιστή και βλέπω καμιά ταινία. Όχι επειδή ξέρω πως δεν θα το πάρω -η ελπίδα, όπως και να το δεις, υπάρχει ακόμα. Απλώς, έγινε τόσο τοξική η κατάσταση που δεν μπορώ να ταιριάξω. Τριάντα ένα χρόνια πρωταθλητής στην κερκίδα, τριάντα ένα χρόνια δεύτερος, τρίτος, τέταρτος ή και παρακάτω στο χόρτο, τέτοιο ολοκληρωτικό μπουρδέλο γύρω από το ποδόσφαιρο δεν έχω ζήσει ξανά. Και τα ακούω σχεδόν καθημερινά τα «ρε πλάκα με κάνεις, τι είναι αυτά που λες, δεν επιτρέπεται να νιώθεις έτσι, να νιώσεις αλλιώς, να νιώσεις όπως εμείς», καληνύχτα, κάθε βράδυ περνάνε ώρες για να με πάρει ο ύπνος και δεν θέλεις να μάθεις πώς νιώθω, φίλε μου.

Η μετάβαση θα έπρεπε να είχε γίνει πιο θριαμβευτικά, το νταμπλ στην κερκίδα και το χορτάρι να είναι λυτρωτικό, εκστατικό, ορόσημο για έναν οπαδό που έμαθε να βλέπει ποδόσφαιρο ακολουθώντας το πρόγραμμα των αγωνιστικών χωρίς να ενδιαφέρεται για το «πού» ή για το «με ποιον». Δεν έγινε έτσι. Φταίνε οι άλλοι ή φταίμε εμείς ή φταίνε όλοι ή δεν φταίει κανείς -δεν με ενδιαφέρει. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που παρακαλάω «να το πάρει ο καλύτερος» και ο καλύτερος να είναι η δική μου ομάδα, αλλά δεν νιώθω τίποτα. Νιώθω μόνο στα ενενήντα λεπτά -ούτε πριν, ούτε μετά. Και το καταλαβαίνω πως έχω γίνει αντικοινωνικός ακόμα και μέσα στον αντικοινωνικό κύκλο των αντικοινωνικών φίλων μου, αλλά αυτό έχω στην ψυχή μου εδώ και λίγο καιρό. Ούτε για δίκες ενδιαφέρομαι, ούτε για δικαστές ή εφέτες ή εντολοδόχους οπαδογράφους-τσάτσους, βαρέθηκα, κάτι έσπασε μέσα μου, δεν ξέρω ακόμα πώς θα το ξεπεράσω. Ρε φίλε, μας έκατσε να παίζουμε το καλύτερο ποδόσφαιρο της ιστορίας μας την εποχή που δεν υπάρχει ποδόσφαιρο, πόσο «ΠΑΟΚ μια ζωή» να αντέξει κανείς;

Ερασιτεχνισμοί

Ερασιτεχνισμοί

Ήμουν πιτσιρικάς όταν ένα συμβάν με οδήγησε να απομυθοποιήσω τους επαγγελματίες ζητιάνους και τα προ ...

Read more
Σπρέι

Σπρέι

Ο Ν. είχε γεμίσει στο Γυμνάσιο όλη την πόλη με ΤΑΔΕ-7. Τοίχους, παγκάκια, στάσεις, κάθε δέκα μέτρα έ ...

Read more
Διάλειμμα

Διάλειμμα

Τη χρονιά που μας πέρ&alph ...

Read more
Κλυταιμνήστρα

Κλυταιμνήστρα

Δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που δεν την έχει δει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Η καλύτερη ελληνική ταινία ...

Read more
Σαμπατακίδης

Σαμπατακίδης

22 Φεβρουαρίου 1976. Με την εντός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Άρη, ο ΠΑΟΚ μένει τέσσερις πόντους πίσω ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
Aποτυχημένοι

Aποτυχημένοι

Ο αγώνας Κυπέλλου με την Κέρκυρα, στις 7 Ιανουαρίου, θα έπρεπε να είναι το επίσημο τεστ των νέων μετ ...

Read more
Δευτεριάτικα

Δευτεριάτικα

Όταν λες «ήρθε μια πέτρα στο παράθυρο και έσκασε δίπλα στο κεφάλι μου» διηγείσαι την ιστορία από πρώ ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Το πρώτο σχόλιο που ...

Read more
Σεβασμός

Σεβασμός

Είναι η λέξη-κλειδί. Είναι η λύση για όλα τα προβλήματά μας. Είναι αυτό που χάσαμε κάπου στη διαδρομ ...

Read more
Τσίμπα

Τσίμπα

«Τσίμπα μου ένα παπάρι, ρε καραγκιοζάκο». Αυτό έχω μόνο να δηλώσω, δε βρίσκω κάτι άλλο να πω για το ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.