Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

akrΒγαίνω από μία περίοδο η οποία ξεκίνησε με την εικόνα μου στον καθρέφτη αναλλοίωτη από τα μετεφηβικά μου χρόνια και τους γύρω μου να αναρωτιούνται «πώς τα καταφέρνεις και δείχνεις δέκα χρόνια νεότερος».

Μια εποχή που, τελειώνοντας, όπως φαίνεται, οριστικά, με βρίσκει σήμερα ασπρισμένο, κατάκοπο και με όψη δέκα χρόνια πιο γερασμένη από την πραγματική ηλικία μου. Μια πενταετία καταστροφών, μια πενταετία καταραμένη, με ασταμάτητες γροθιές στο πρόσωπο και μια μόνιμη μάχη να παραμένω όρθιος για να μην πέσουν μαζί μου όσοι με είχαν ανάγκη και ειδικά οι δύο κόρες, που πρέπει να με έχουν στο πλάι σαν πάσσαλο να στηριχτούν και να απλώσουν τις ρίζες τους γερά και βαθιά, ως να μην με χρειάζονται άλλο και να με απορροφήσουν ή να με απορρίψουν.

Καταστράφηκα οικονομικά, έχασα όσα είχα, όσα δεν είχα και όσα θα είχα τα επόμενα χρόνια ως σήμερα και λογικά για κάποια χρόνια ακόμα, υποθήκευσα κομμάτια του μέλλοντος των παιδιών για να κάνω λίγο πιο υποφερτό το παρόν τους, έκοψα τον ομφάλιο λώρο με τη μάνα μου στα σαράντα μου χρόνια, την είδα να παλεύει με τον καρκίνο μετά την ασύλληπτη πάλη της, λίγο πριν, με τα περίεργα μέταλλα που αντικατέστησαν τα οστά στο κορμί της, έμεινα μοναχοπαίδι από επιλογή, με πρόδωσαν οι πιο κοντινοί μου συγγενείς και με πρόδωσαν με συνέπεια μέχρι να μην μείνει κάτι μέσα μου που να μπορεί να προδοθεί, έμεινα άστεγος με τα έπιπλα, τα ρούχα, τα παιχνίδια των παιδιών, τα βιβλία και όλο το βιος μας σε ένα υπόγειο γκαράζ για μήνες, παρακάλεσα, ικέτεψα, κατήγγειλα και τραμπούκισα για να πληρωθώ τους μισθούς από την ντροπή που έκανα για δουλειά, στήθηκα στο ταμείο ανεργίας τρεις φορές, στο έλεος της καλής θέλησης των υπαλλήλων να παρακάμψουν ελλιπή δικαιολογητικά και ζόρικες διαδικασίες, έχασα φίλους επειδή εξαφανίστηκαν στην πιο δύσκολη ώρα κι έπειτα ντρέπονταν να με αντικρύσουν ή εμφανίστηκαν στην πιο δύσκολη ώρα κι έπειτα ντρεπόμουν να τους αντικρύσω εγώ, έφτασα να έχω χάσει κυριολεκτικά τον λογαριασμό σε πόσους πρέπει να επιστρέψω όσα δανείστηκα και πόσα πρέπει να επιστρέψω στον καθένα, δούλεψα ημιαπασχόληση δεκάδες χιλιόμετρα μακριά και για τέσσερις ώρες εργασίας ξόδευα δέκα σε αστικά και υπεραστικά, έκανα να δω έως και έναν μήνα τα παιδιά επειδή δεν είχα δυνατότητα να τα κρατήσω στο σπίτι και τα έστειλα στον παππού και τη γιαγιά, κουράστηκα, έλιωσα, φθάρθηκα, γέρασα σε αυτά τα πέντε χρόνια περισσότερο απ’ όσο σε όλη μου τη ζωή -και δουλεύω από το καλοκαίρι που τελείωσα το Δημοτικό, χωρίς διακοπή.

Να χαμογελάω δεν έπαψα στιγμή. Να γελάω, να κλαίω από τα χάχανα, να κάνω πλάκα με οτιδήποτε και οποιονδήποτε. Ό,τι κι αν ήρθε, ό,τι κι αν με βρήκε δεν κατάφερε να μου κόψει το γέλιο, είμαι καραγκιόζης εκ φύσεως, εκ γενετής, εκ πεποίθησης. Ίσως αυτό να ήταν το μεγάλο μου όπλο για να την παλέψω, το μυστικό της επιβίωσης. Μα τελειώνει η πιο ζόρικη περίοδος της ζωής μου, βγαίνω στο φως, ίσα που βγάζω το κεφάλι πάνω από το νερό μετά από πέντε χρόνια ασφυξίας και ρουφάω τις πρώτες ανάσες και για πρώτη φορά νιώθω ακρωτηριασμένος: Μου έκλεψαν το χαμόγελο. «Καλά, ρε μαλάκα, πέρασες όλα αυτά που γράφεις και χάνεις το μυαλό σου από την μπάλα»; Ναι, ρε μαλάκα. Όχι, ρε μαλάκα. Πού να καταλάβεις, ρε μαλάκα. Άσ’ το, δεν ξέρεις.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038