Ψυχολογικά

Ψυχολογικά

Την τελευταία...

Ψείρισμα

Ψείρισμα

Οι περισσότεροι...

Στήσιμο

Στήσιμο

Έμπαινα για πρώτη φορά...

Ανεπίσημα

Ανεπίσημα

Μπορεί να...

Πεδίον

Πεδίον

Γενικώς, δεν...

Στέλλα

Στέλλα

- Καλησπέρα, πού πάμε;-...

Θυμήθηκα

Θυμήθηκα

- Ισοβίτη, αύριο...

Specialized

- Mr. Agent, you missed me?- Oh, God, how is this possible?- Impossible is nothing, like that spot...

ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

  • Ψυχολογικά

    Ψυχολογικά

    Thursday, 24 May 2018 15:45
  • Ψείρισμα

    Ψείρισμα

    Wednesday, 23 May 2018 22:10
  • Στήσιμο

    Στήσιμο

    Wednesday, 23 May 2018 13:18
  • Ανεπίσημα

    Ανεπίσημα

    Saturday, 19 May 2018 12:05
  • Πεδίον

    Πεδίον

    Friday, 18 May 2018 03:16
  • Στέλλα

    Στέλλα

    Thursday, 17 May 2018 11:07
  • Θυμήθηκα

    Θυμήθηκα

    Wednesday, 16 May 2018 18:05
  • Specialized

    Wednesday, 16 May 2018 13:40
  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02

akrΒγαίνω από μία περίοδο η οποία ξεκίνησε με την εικόνα μου στον καθρέφτη αναλλοίωτη από τα μετεφηβικά μου χρόνια και τους γύρω μου να αναρωτιούνται «πώς τα καταφέρνεις και δείχνεις δέκα χρόνια νεότερος».

Μια εποχή που, τελειώνοντας, όπως φαίνεται, οριστικά, με βρίσκει σήμερα ασπρισμένο, κατάκοπο και με όψη δέκα χρόνια πιο γερασμένη από την πραγματική ηλικία μου. Μια πενταετία καταστροφών, μια πενταετία καταραμένη, με ασταμάτητες γροθιές στο πρόσωπο και μια μόνιμη μάχη να παραμένω όρθιος για να μην πέσουν μαζί μου όσοι με είχαν ανάγκη και ειδικά οι δύο κόρες, που πρέπει να με έχουν στο πλάι σαν πάσσαλο να στηριχτούν και να απλώσουν τις ρίζες τους γερά και βαθιά, ως να μην με χρειάζονται άλλο και να με απορροφήσουν ή να με απορρίψουν.

Καταστράφηκα οικονομικά, έχασα όσα είχα, όσα δεν είχα και όσα θα είχα τα επόμενα χρόνια ως σήμερα και λογικά για κάποια χρόνια ακόμα, υποθήκευσα κομμάτια του μέλλοντος των παιδιών για να κάνω λίγο πιο υποφερτό το παρόν τους, έκοψα τον ομφάλιο λώρο με τη μάνα μου στα σαράντα μου χρόνια, την είδα να παλεύει με τον καρκίνο μετά την ασύλληπτη πάλη της, λίγο πριν, με τα περίεργα μέταλλα που αντικατέστησαν τα οστά στο κορμί της, έμεινα μοναχοπαίδι από επιλογή, με πρόδωσαν οι πιο κοντινοί μου συγγενείς και με πρόδωσαν με συνέπεια μέχρι να μην μείνει κάτι μέσα μου που να μπορεί να προδοθεί, έμεινα άστεγος με τα έπιπλα, τα ρούχα, τα παιχνίδια των παιδιών, τα βιβλία και όλο το βιος μας σε ένα υπόγειο γκαράζ για μήνες, παρακάλεσα, ικέτεψα, κατήγγειλα και τραμπούκισα για να πληρωθώ τους μισθούς από την ντροπή που έκανα για δουλειά, στήθηκα στο ταμείο ανεργίας τρεις φορές, στο έλεος της καλής θέλησης των υπαλλήλων να παρακάμψουν ελλιπή δικαιολογητικά και ζόρικες διαδικασίες, έχασα φίλους επειδή εξαφανίστηκαν στην πιο δύσκολη ώρα κι έπειτα ντρέπονταν να με αντικρύσουν ή εμφανίστηκαν στην πιο δύσκολη ώρα κι έπειτα ντρεπόμουν να τους αντικρύσω εγώ, έφτασα να έχω χάσει κυριολεκτικά τον λογαριασμό σε πόσους πρέπει να επιστρέψω όσα δανείστηκα και πόσα πρέπει να επιστρέψω στον καθένα, δούλεψα ημιαπασχόληση δεκάδες χιλιόμετρα μακριά και για τέσσερις ώρες εργασίας ξόδευα δέκα σε αστικά και υπεραστικά, έκανα να δω έως και έναν μήνα τα παιδιά επειδή δεν είχα δυνατότητα να τα κρατήσω στο σπίτι και τα έστειλα στον παππού και τη γιαγιά, κουράστηκα, έλιωσα, φθάρθηκα, γέρασα σε αυτά τα πέντε χρόνια περισσότερο απ’ όσο σε όλη μου τη ζωή -και δουλεύω από το καλοκαίρι που τελείωσα το Δημοτικό, χωρίς διακοπή.

Να χαμογελάω δεν έπαψα στιγμή. Να γελάω, να κλαίω από τα χάχανα, να κάνω πλάκα με οτιδήποτε και οποιονδήποτε. Ό,τι κι αν ήρθε, ό,τι κι αν με βρήκε δεν κατάφερε να μου κόψει το γέλιο, είμαι καραγκιόζης εκ φύσεως, εκ γενετής, εκ πεποίθησης. Ίσως αυτό να ήταν το μεγάλο μου όπλο για να την παλέψω, το μυστικό της επιβίωσης. Μα τελειώνει η πιο ζόρικη περίοδος της ζωής μου, βγαίνω στο φως, ίσα που βγάζω το κεφάλι πάνω από το νερό μετά από πέντε χρόνια ασφυξίας και ρουφάω τις πρώτες ανάσες και για πρώτη φορά νιώθω ακρωτηριασμένος: Μου έκλεψαν το χαμόγελο. «Καλά, ρε μαλάκα, πέρασες όλα αυτά που γράφεις και χάνεις το μυαλό σου από την μπάλα»; Ναι, ρε μαλάκα. Όχι, ρε μαλάκα. Πού να καταλάβεις, ρε μαλάκα. Άσ’ το, δεν ξέρεις.

Θάνος

Θάνος

Είχαμε πάρει τα εισ& ...

Read more
Ρομποτάκια

Ρομποτάκια

Τα ρομποτάκια είχαν &p ...

Read more
Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από &ta ...

Read more
Εντεκάδες

Εντεκάδες

Την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρί&omicron ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Ψαχτήρι

Ψαχτήρι

Έτρεμα από την αδρενα& ...

Read more
Ρέιβερ

Ρέιβερ

Καλό το Μέταλ, καλά τ&alph ...

Read more
Γιούρισιτς

Γιούρισιτς

Ένας από τους σημαντ&i ...

Read more
Επαγγελματίας

Επαγγελματίας

Ο πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παο ...

Read more
Στήσιμο

Στήσιμο

Έμπαινα για πρώτη φορά &si ...

Read more
Εσφαγιάσθησαν

Εσφαγιάσθησαν

Η πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μόνος του στην πρώτη θέση ήταν μόλις στη ...

Read more
Χοτ-ντογκ

Χοτ-ντογκ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 81-63 Ωραία ήταν στο μπασκετάκι, αν και δεν έχω ξαναδεί αγώνα του ΠΑΟΚ με τό ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.