Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

akrΒγαίνω από μία περίοδο η οποία ξεκίνησε με την εικόνα μου στον καθρέφτη αναλλοίωτη από τα μετεφηβικά μου χρόνια και τους γύρω μου να αναρωτιούνται «πώς τα καταφέρνεις και δείχνεις δέκα χρόνια νεότερος».

Μια εποχή που, τελειώνοντας, όπως φαίνεται, οριστικά, με βρίσκει σήμερα ασπρισμένο, κατάκοπο και με όψη δέκα χρόνια πιο γερασμένη από την πραγματική ηλικία μου. Μια πενταετία καταστροφών, μια πενταετία καταραμένη, με ασταμάτητες γροθιές στο πρόσωπο και μια μόνιμη μάχη να παραμένω όρθιος για να μην πέσουν μαζί μου όσοι με είχαν ανάγκη και ειδικά οι δύο κόρες, που πρέπει να με έχουν στο πλάι σαν πάσσαλο να στηριχτούν και να απλώσουν τις ρίζες τους γερά και βαθιά, ως να μην με χρειάζονται άλλο και να με απορροφήσουν ή να με απορρίψουν.

Καταστράφηκα οικονομικά, έχασα όσα είχα, όσα δεν είχα και όσα θα είχα τα επόμενα χρόνια ως σήμερα και λογικά για κάποια χρόνια ακόμα, υποθήκευσα κομμάτια του μέλλοντος των παιδιών για να κάνω λίγο πιο υποφερτό το παρόν τους, έκοψα τον ομφάλιο λώρο με τη μάνα μου στα σαράντα μου χρόνια, την είδα να παλεύει με τον καρκίνο μετά την ασύλληπτη πάλη της, λίγο πριν, με τα περίεργα μέταλλα που αντικατέστησαν τα οστά στο κορμί της, έμεινα μοναχοπαίδι από επιλογή, με πρόδωσαν οι πιο κοντινοί μου συγγενείς και με πρόδωσαν με συνέπεια μέχρι να μην μείνει κάτι μέσα μου που να μπορεί να προδοθεί, έμεινα άστεγος με τα έπιπλα, τα ρούχα, τα παιχνίδια των παιδιών, τα βιβλία και όλο το βιος μας σε ένα υπόγειο γκαράζ για μήνες, παρακάλεσα, ικέτεψα, κατήγγειλα και τραμπούκισα για να πληρωθώ τους μισθούς από την ντροπή που έκανα για δουλειά, στήθηκα στο ταμείο ανεργίας τρεις φορές, στο έλεος της καλής θέλησης των υπαλλήλων να παρακάμψουν ελλιπή δικαιολογητικά και ζόρικες διαδικασίες, έχασα φίλους επειδή εξαφανίστηκαν στην πιο δύσκολη ώρα κι έπειτα ντρέπονταν να με αντικρύσουν ή εμφανίστηκαν στην πιο δύσκολη ώρα κι έπειτα ντρεπόμουν να τους αντικρύσω εγώ, έφτασα να έχω χάσει κυριολεκτικά τον λογαριασμό σε πόσους πρέπει να επιστρέψω όσα δανείστηκα και πόσα πρέπει να επιστρέψω στον καθένα, δούλεψα ημιαπασχόληση δεκάδες χιλιόμετρα μακριά και για τέσσερις ώρες εργασίας ξόδευα δέκα σε αστικά και υπεραστικά, έκανα να δω έως και έναν μήνα τα παιδιά επειδή δεν είχα δυνατότητα να τα κρατήσω στο σπίτι και τα έστειλα στον παππού και τη γιαγιά, κουράστηκα, έλιωσα, φθάρθηκα, γέρασα σε αυτά τα πέντε χρόνια περισσότερο απ’ όσο σε όλη μου τη ζωή -και δουλεύω από το καλοκαίρι που τελείωσα το Δημοτικό, χωρίς διακοπή.

Να χαμογελάω δεν έπαψα στιγμή. Να γελάω, να κλαίω από τα χάχανα, να κάνω πλάκα με οτιδήποτε και οποιονδήποτε. Ό,τι κι αν ήρθε, ό,τι κι αν με βρήκε δεν κατάφερε να μου κόψει το γέλιο, είμαι καραγκιόζης εκ φύσεως, εκ γενετής, εκ πεποίθησης. Ίσως αυτό να ήταν το μεγάλο μου όπλο για να την παλέψω, το μυστικό της επιβίωσης. Μα τελειώνει η πιο ζόρικη περίοδος της ζωής μου, βγαίνω στο φως, ίσα που βγάζω το κεφάλι πάνω από το νερό μετά από πέντε χρόνια ασφυξίας και ρουφάω τις πρώτες ανάσες και για πρώτη φορά νιώθω ακρωτηριασμένος: Μου έκλεψαν το χαμόγελο. «Καλά, ρε μαλάκα, πέρασες όλα αυτά που γράφεις και χάνεις το μυαλό σου από την μπάλα»; Ναι, ρε μαλάκα. Όχι, ρε μαλάκα. Πού να καταλάβεις, ρε μαλάκα. Άσ’ το, δεν ξέρεις.

Γυναίκα

Γυναίκα

Το να έχεις γυναίκα ...

Read more
2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more
Αδιάφορος

Αδιάφορος

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, για μένα, είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Όπως και όλοι. Ένα ονομα ...

Read more
Σεβασμός

Σεβασμός

Είναι η λέξη-κλειδί. Είναι η λύση για όλα τα προβλήματά μας. Είναι αυτό που χάσαμε κάπου στη διαδρομ ...

Read more
Οδηγός

Οδηγός

Είναι κοντός ο οδηγός ...

Read more
Μπότζιεκ

Μπότζιεκ

Στο ενοικιαστήρι&omicr ...

Read more
Ραδιόφωνο

Ραδιόφωνο

Το κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρ ...

Read more
Συγκυρία

Συγκυρία

Οπαδικά, υπάρχουν μόν& ...

Read more
Πατάρι

Πατάρι

Έχεις τον πόνο σου &alpha ...

Read more
Πίεση

Πίεση

Δεν τον ξέρω τον Σταύρο Κόλκα. Γενικώς, επαφές με δημοσιογράφους έχω μόνο με 2-3 που ανταλλάξαμε μην ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Είκοσι (15/01/1997)

Είκοσι (15/01/1997)

Οκτώ αγώνες χωρίς νίκ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.