Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

i06«Ποιο ποδόσφαιρο θέλουμε», προσπάθησα να απαντήσω, αλλά το παράτησα το κείμενο. Ίσως κάποτε ξαναβρώ το κουράγιο και τον δρόμο απ’ την καρδιά μου στο ηλεκτρονικό χαρτί, να το τελειώσω. Αλλά είμαι τόσο άδειος, τόσο κουρασμένος απ’ όλα αυτά. Ποιος δεν είναι.

Όσοι τρώνε αγάπη λουφάζουν κι αναπολούν, όσοι τρώνε μίσος έχουν ξαμολυθεί για ψηφιακή σάρκα. Τα στρατόπεδα είναι δύο: Αυτοί που στενοχωριούνται και ντρέπονται για την κατάντια κι αυτοί που γουστάρουν και διψάνε για περισσότερο αίμα. Το ποδόσφαιρο είναι ένα βομβαρδισμένο χωριό, ερείπια, και είτε θα το ξαναχτίσουμε εμείς, πέτρα-πέτρα, είτε θα το αναλάβουν και πάλι οι εργολάβοι που θα κονομήσουν και σ’ εμάς θα δώσουν αντιπαροχή ένα πέταλο.

Δεν θέλουμε το ποδόσφαιρο του Μαρινάκη, του Κόκκαλη, του Κοσκωτά, του Μελισσανίδη, του Μπέου, του Κοντονή, του Σαββίδη, του Βαρδινογιάννη, του Αλαφούζου, του Μπάκου, του Μποροβήλου, του Κομπότη, του Καραπαπά, του Θεοδωρίδη, του Γκαρθία, του Τζαβέλλα, του Αρετόπουλου, του Τσαγκαράκη, του Πανόπουλου, του Παπαπέτρου, του Σπάθα, του Γκιρτζίκη, του Παπουτσέλη, του Τσακογιάννη, του Τραυλού, του Παππά, του Κούγια -κι άλλα χίλια δυο ονόματα ακόμα, χωρίς σειρά, όπως έρχονται τυχαία στη μνήμη.

Δεν θέλουμε το ποδόσφαιρο των «οργανωμένων» που συσπειρώνονται πίσω από τους υπερήρωες επιχειρηματίες και όχι πίσω από το σύμβολο στη φανέλα τους και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Το ποδόσφαιρο των ραντεβού, των μαχαιροβγαλτών, των πεσιμάτων και των μολότοφ σε Συνδέσμους. Το ποδόσφαιρο που γεννάει μισαλλόδοξα φίδια και τα οδηγεί στις αγκαλιές των τεράτων. Το ποδόσφαιρο των παράσιτων. Το ποδόσφαιρο των αλητών αρθρογράφων που για ένα κομμάτι ψωμί απλώνουν βούρκους σκατοψυχιάς στο διαδίκτυο και λερώνουν κάθε αδύναμο εγκέφαλο που πέφτει στην παγίδα.

Θέλουμε εκείνο το ποδόσφαιρο «πέρα από τον ορίζοντα των παιδικών μας χρόνων, σ’ έναν κόσμο με μαγνήτες και θαύματα, όπου οι σκέψεις μας τριγύριζαν μόνιμα και δίχως όρια». Το ποδόσφαιρο που μας έσερνε να προσκυνήσουμε τη μαγεία του ανάμεσα στις γραμμές. Το ποδόσφαιρο που μπορούσαμε να το μυρίσουμε και να το γευτούμε. Τη γνήσια χαρά και τη λύπη του. Το ποδόσφαιρο που είχε μπόι όμοιο με την αφοσίωσή μας σ’ αυτό. Το ποδόσφαιρο που δεν ήταν, ακόμα, αυταπάτη. Τότε που «το χορτάρι ήταν πιο πράσινο, το φως ήταν πιο λαμπερό, η γεύση ήταν πιο γλυκιά, περιστοιχισμένοι από φίλους, τις υπέροχες νύχτες». Αν μεγαλώσαμε και μας απαγορεύεται η αθωότητα, αν χάσαμε για πάντα το δικαίωμα να ονειρευόμαστε επειδή άσπρισαν τα μαλλιά μας, ας το ξαναχτίσουν οι επόμενοι. Αν χρειαστούν βοήθεια, εδώ είμαστε -πιο ειδικούς στην κατασκευή ουτοπίας από τη γενιά μου δεν θα βρεις πουθενά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB