Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

upΟ ταμίας ζήτησε συγνώμη από τους πελάτες που διέκοψε τη ροή, επειδή έπρεπε να αλλάξει ρολό στην ταμειακή του. Είχε αρκετό κόσμο, ο ιμάντας ήταν γεμάτος με ψώνια και, όπως γίνεται συνήθως, ακούστηκε η σχετική γκρίνια από τους γηραιότερους στην ουρά.

«Όλο σε μένα τυχαίνει η καθυστέρηση, άντε, τελείωνε» και «δυο ώρες είμαστε στην ουρά, θα χαλάσουν τα γάλατα». Έξω είχε δέκα βαθμούς, στην ουρά ζήτημα αν ήμασταν δύο λεπτά. Μύρισε σκόρδο η ατμόσφαιρα μόλις άνοιξαν το στόμα τους οι δύο ασπρομάλληδες, προσπάθησα να απομακρυνθώ αλλά δεν είχα χώρο.

Ο ταμίας έφερε κοντά του τη μηχανή κι έσκυψε να πάρει ένα ρολό. Έβγαλε το πλαστικό από το παλιό, το πέταξε στον κάδο δίπλα του κι έκανε την κίνηση να περάσει το καινούργιο. Μπροστά του, περίμεναν τον λογαριασμό που διακόπηκε εξαιτίας της έλλειψης χαρτιού δύο γυναίκες, η μία νεαρή, γύρω στα είκοσι, η άλλη σαράντα και κάτι. Ξαφνικά, η κοπέλα φώναξε τρομοκρατημένη «μαμά, κάνε πίσω, κρατάει ρολό»! Και η μάνα της έκανε την ίδια τρομαγμένη γκριμάτσα συμφωνώντας «θα μας σκοτώσει, Θεέ μου»! Κι έσκασαν στα γέλια, συνεχίζοντας τις κινήσεις παντομίμας πως αποφεύγουν μια έκρηξη βόμβας. Γέλασε ο ταμίας, γέλασα εγώ, αλλά κανείς άλλος δεν το έπιασε στην ουρά. «Και με γυμνά χέρια, δες τον, να σε πάρουμε στην Τούμπα για πυροτεχνουργό», συμπλήρωσε η κοπέλα, για να απαντήσει ο ταμίας, που πήρε λίγο θάρρος, «παίρνουμε βαρέα ανθυγιεινά».

Τις παρατηρούσα όπως έφευγαν, μάνα και κόρη, γελώντας. Το ρολό αντικαταστάθηκε, η διαδικασία στο ταμείο συνεχίστηκε, χωρίς άλλα αστεία και με μόνη ανταλλαγή λέξεων το σύνολο των αγορών, τις πληρωμές, τα ρέστα και τα «ευχαριστούμε πολύ», «καλή συνέχεια». Αλλά η δική μου μέρα είχε φτιαχτεί. Υπάρχουν αυτές οι γυναίκες ανάμεσά μας, κυκλοφορούν στην πόλη, δεν τις συναντώ μόνο στο σπίτι μου, όπου σχεδόν όλα γίνονται μέσα από το ασπρόμαυρο πρίσμα. Όπως χθες, που πετάχτηκε η Άννα στον ύπνο της, ξημερώματα, και φώναξε «ένα-μηδέν». «Τι ένα-μηδέν», τη ρώτησα με κλειστά μάτια. Κι απάντησε, πριν κοιμηθεί πάλι σχεδόν αμέσως, «ένα-μηδέν, Πρίγιοβιτς».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038