Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

upΟ ταμίας ζήτησε συγνώμη από τους πελάτες που διέκοψε τη ροή, επειδή έπρεπε να αλλάξει ρολό στην ταμειακή του. Είχε αρκετό κόσμο, ο ιμάντας ήταν γεμάτος με ψώνια και, όπως γίνεται συνήθως, ακούστηκε η σχετική γκρίνια από τους γηραιότερους στην ουρά.

«Όλο σε μένα τυχαίνει η καθυστέρηση, άντε, τελείωνε» και «δυο ώρες είμαστε στην ουρά, θα χαλάσουν τα γάλατα». Έξω είχε δέκα βαθμούς, στην ουρά ζήτημα αν ήμασταν δύο λεπτά. Μύρισε σκόρδο η ατμόσφαιρα μόλις άνοιξαν το στόμα τους οι δύο ασπρομάλληδες, προσπάθησα να απομακρυνθώ αλλά δεν είχα χώρο.

Ο ταμίας έφερε κοντά του τη μηχανή κι έσκυψε να πάρει ένα ρολό. Έβγαλε το πλαστικό από το παλιό, το πέταξε στον κάδο δίπλα του κι έκανε την κίνηση να περάσει το καινούργιο. Μπροστά του, περίμεναν τον λογαριασμό που διακόπηκε εξαιτίας της έλλειψης χαρτιού δύο γυναίκες, η μία νεαρή, γύρω στα είκοσι, η άλλη σαράντα και κάτι. Ξαφνικά, η κοπέλα φώναξε τρομοκρατημένη «μαμά, κάνε πίσω, κρατάει ρολό»! Και η μάνα της έκανε την ίδια τρομαγμένη γκριμάτσα συμφωνώντας «θα μας σκοτώσει, Θεέ μου»! Κι έσκασαν στα γέλια, συνεχίζοντας τις κινήσεις παντομίμας πως αποφεύγουν μια έκρηξη βόμβας. Γέλασε ο ταμίας, γέλασα εγώ, αλλά κανείς άλλος δεν το έπιασε στην ουρά. «Και με γυμνά χέρια, δες τον, να σε πάρουμε στην Τούμπα για πυροτεχνουργό», συμπλήρωσε η κοπέλα, για να απαντήσει ο ταμίας, που πήρε λίγο θάρρος, «παίρνουμε βαρέα ανθυγιεινά».

Τις παρατηρούσα όπως έφευγαν, μάνα και κόρη, γελώντας. Το ρολό αντικαταστάθηκε, η διαδικασία στο ταμείο συνεχίστηκε, χωρίς άλλα αστεία και με μόνη ανταλλαγή λέξεων το σύνολο των αγορών, τις πληρωμές, τα ρέστα και τα «ευχαριστούμε πολύ», «καλή συνέχεια». Αλλά η δική μου μέρα είχε φτιαχτεί. Υπάρχουν αυτές οι γυναίκες ανάμεσά μας, κυκλοφορούν στην πόλη, δεν τις συναντώ μόνο στο σπίτι μου, όπου σχεδόν όλα γίνονται μέσα από το ασπρόμαυρο πρίσμα. Όπως χθες, που πετάχτηκε η Άννα στον ύπνο της, ξημερώματα, και φώναξε «ένα-μηδέν». «Τι ένα-μηδέν», τη ρώτησα με κλειστά μάτια. Κι απάντησε, πριν κοιμηθεί πάλι σχεδόν αμέσως, «ένα-μηδέν, Πρίγιοβιτς».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022