Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

theatherΤουλάχιστον η Σκολαρίκη είχε σχέδιο: Δεν εξέτασε καν τα γεγονότα, δεν ασχολήθηκε με κανονισμούς ή παρόμοια ενοχλητικά κείμενα, απλώς αποφάσισε σε όλα υπέρ του Ολυμπιακού και σε όλα κατά του ΠΑΟΚ. Υποθέτω πως η μαντάμ προορίζεται για σπουδαία καριέρα στον δικαστικό χώρο και η συγκεκριμένη απόφαση ήταν σημαντική προσθήκη στο βιογραφικό της.

Ο εφέτης, όμως, το έφτασε στο απροχώρητο: Αποφάσισε κι αυτός σε όλα υπέρ του Ολυμπιακού και σε όλα κατά του ΠΑΟΚ, αλλά with a twist, που λέμε και στο χωριό μου. Με ένα ψιχουλάκι για τους πεινασμένους, να σκάσουν για λίγο, να μην μας κάνουν κεφάλι με τα συλλαλητήρια, τις καταλήψεις και τα πανό. Μας έκλεψαν όλο το σπίτι και μας επέστρεψαν μια τηλεόραση, να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε για να μην φωνάζουμε.

Αν το σκάνδαλο της πρωτόδικης απόφασης είναι απλώς ένα ακόμα, έστω, ιδιαίτερο, αν και αρκούντως συνηθισμένο, κεφάλαιο στο βιβλίο της ασπρόμαυρης ζωής μας, το χθεσινοβραδινό τερατούργημα ανεβάζει τη σαπίλα σε ανεπανάληπτα επίπεδα. Σε κλέβω, σε δικάζω, σε καταδικάζω και αποφασίζω πως έχεις την απόλυτη ευθύνη που σε έκλεψα, αλλά, τέλος πάντων, επειδή είσαι φωνακλάς πάρε πίσω κάτι από τα κλεμμένα και σκάσε.

Επιστήμη είναι όλο αυτό. Η προπαγάνδα είναι στις επάλξεις για να κηρύσσει ότι ο ΠΑΟΚ βγήκε κερδισμένος επειδή επιστράφηκε ένα μικρό μέρος από τα κλοπιμαία, οι Παοκτσήδες γύρω μου είναι χαρούμενοι δεν ξέρω για ποιο λόγο, μάλλον επειδή έχουν ελπίδες ακόμα για το Πρωτάθλημα, όλοι ευνοημένοι, όλοι αδικημένοι, πιο εύστοχα δεν θα μπορούσαν να το κάνουν. Τελικά, φαίνεται πως μάθαμε να ζούμε σε συνθήκες μπουρδέλου και μόνο όταν τα πράγματα γίνονται μπουρδέλο μπορούμε να νιώθουμε άνετα.

Θυμήθηκα εκείνο τον διάλογο, στο πορτάκι της 4, που φώναζαν κάποιοι μόλις έδωσε το πέτσινο πέναλτι στον Ολυμπιακό, μπροστά μας, «να μπουκάρουμε, να το διακόψουμε» και την απάντηση αυτού που κρατούσε την πόρτα «περιμένετε, μπορεί να το πιάσει». Κάτι τέτοιο βλέπω να γίνεται και τώρα, να περνάμε από τα συλλαλητήρια και τις διαμαρτυρίες στο «περιμένετε, μπορεί να το πάρουμε κι έτσι».

Ελπίζω να κάνω λάθος. Το ματς με τον τρομαγμένο θίασο που βρωμίζει, δύο δεκαετίες τωρα, την Αγία μας Μπάλα, πρέπει να γίνει, είτε πάρουμε το Πρωτάθλημα, είτε τερματίσουμε τρίτοι. Είτε έχει βαθμολογική σημασία, είτε όχι. Είτε οριστεί τώρα, είτε τον Ιούλιο. Αλλά, είπαμε, πιο ταιριαστό ορόσημο δεν υπάρχει για τον αγώνα #1926 της ιστορίας μας στην Α' Εθνική από το «ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 0-3, άνευ αγώνος, λόγω αποχώρησης της φιλοξενούμενης ομάδας πριν την έναρξη της συνάντησης».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB