Όρθιοι

Όρθιοι

Πρώτη φορά στις...

Θετικό

Θετικό

Αναμενόμενο και...

Πανεπιστήμιο

Πανεπιστήμιο

Μπήκα στο...

Βαγόνι

Βαγόνι

Ίσα να κάνεις ένα...

Εσύ

Εσύ

Δεν έχεις πάει ποτέ...

Άκου

Άκου

Άκου, ανθρωπάκι...

Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η...

Ρατσιστές

Ρατσιστές

«Καρκίνο στα...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Ολοκλήρωση

Ολοκλήρωση

Έτυχε να γεννηθώ...

Μαγκντί

Μαγκντί

Είχα πάρει τηλέφωνο...

Διπλανός

Διπλανός

Στο Γυμνάσιο είχα...

  • Όρθιοι

    Όρθιοι

    Tuesday, 21 May 2019 14:35
  • Θετικό

    Θετικό

    Tuesday, 14 May 2019 12:48
  • Πανεπιστήμιο

    Πανεπιστήμιο

    Monday, 06 May 2019 11:53
  • Βαγόνι

    Βαγόνι

    Sunday, 28 April 2019 22:50
  • Εσύ

    Εσύ

    Saturday, 27 April 2019 23:50
  • Άκου

    Άκου

    Monday, 22 April 2019 13:30
  • Ισοβίτης

    Ισοβίτης

    Friday, 12 April 2019 12:21
  • Ρατσιστές

    Ρατσιστές

    Wednesday, 10 April 2019 10:48
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Monday, 08 April 2019 17:00
  • Ολοκλήρωση

    Ολοκλήρωση

    Sunday, 07 April 2019 15:20
  • Μαγκντί

    Μαγκντί

    Wednesday, 03 April 2019 12:16
  • Διπλανός

    Διπλανός

    Tuesday, 02 April 2019 00:39

oleΔεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ στην Ελλάδα, με τα σημερινά δεδομένα, αυτό που αποκαλείται από αρκετούς ως «οπαδικό κίνημα». Ενδεχομένως να πρόκειται για τον πιο άκυρο συνδυασμό λέξεων που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να περιγράψει το σύνολο των ανθρώπων που ασχολούνται με τις ομάδες, δηλαδή τους οπαδούς που τις ακολουθούν. Τα σημερινά παραληρήματα των οργανωμένων έρχονται να συμπληρώσουν τα προηγούμενα στον κύκλο του μίσους και του κόμπλεξ ως βασικό συστατικό ρητορικής, κινούμενα στα όρια του ρατσισμού και, σε κάποια σημεία, τσαλαβουτώντας στα μολυσμένα νερά του. Τι μπορεί να ενώνει όλες αυτές τις σκοτεινές ψυχές, τις τοξικές και σμπαραλιασμένες από το ίδιο το μίσος που έχουν μέσα τους, η μία για την άλλη, και τους τρώει τα σωθικά; Προφανώς, τίποτα.

Ένα κίνημα γεννιέται και ενώνει, ενσωματώνει ανθρώπους πάνω σε κοινά, σημαντικά για την ύπαρξή τους χαρακτηριστικά, για έναν συγκεκριμένο σκοπό που μπορεί να επιτευχθεί με την κοινή τους δράση. Είναι γελοίο, αν όχι προσβλητικό, να χρησιμοποιείς τη λέξη «κίνημα» και να εννοείς τους συντάκτες των ψηφιακών εμετών κάθε πλευράς, όταν η ανθρώπινη ιστορία έχει σταμπαριστεί ολάκερη από ορόσημα που δημιούργησαν κινήματα για τους σκοπούς των οποίων θυσιάστηκαν ζωές, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν αγωνιστές, γενιές και γενιές πέρασαν δεκαετίες στα σκοτάδια παλεύοντας να φέρουν το φως στις επόμενες. Τι σκατά «κίνημα» είναι αυτό το «οπαδικό», όπου το μοναδικό κοινό ανάμεσα στα «μέλη» του είναι η μόνιμη επιθυμία αλληλοεξόντωσης, αλληλοταπείνωσης και επιβολής μίας υποομάδας του «κινήματος» στις υπόλοιπες; Προφανώς, σκατά.

Δεν υπήρξε «οπαδικό κίνημα» για να αγωνιστεί με ενωμένους τους οπαδούς ενάντια στη χουντοειδή απαγόρευση μετακινήσεων Ελλήνων πολιτών μέσα στην ίδια τους τη χώρα. Δεν υπήρξε «οπαδικό κίνημα» για να αγωνιστεί με ενωμένους τους οπαδούς ενάντια στο ιδιώνυμο που τους καθιστά, στα μάτια της Δικαιοσύνης, ως «ειδικούς εγκληματίες» και τους τιμωρεί με «ειδικές ποινές», επειδή απλώς τους αρέσει να πηγαίνουν στο γήπεδο και να φωνάζουν. Δεν υπήρξε «οπαδικό κίνημα» για να αγωνιστεί με ενωμένους τους οπαδούς ενάντια στο κύκλωμα των στημένων αγώνων, δηλαδή τη συμμορία που εκμεταλλευόταν (και, ενδεχομένως, εκμεταλλεύεται ακόμα) το παιχνίδι στο οποίο αυτοί δίνουν ζωή και λόγο ύπαρξης για να πλουτίζουν εις βάρος τους, μετατρέποντάς το σε παράνομη μπίζνα και αχρηστεύοντας κάθε αιτία ή αφορμή τους φέρνει στην κερκίδα. Δεν υπήρξε «οπαδικό κίνημα» για να αγωνιστεί με ενωμένους τους οπαδούς ενάντια στους υπαλλήλους κάθε ΠΑΕ που τους στρέφουν το κεφάλι αλλού για να μην βλέπουν τη γύμνια των βασιλιάδων, ενάντια στους επιχειρηματίες που προσπάθησαν, προσπαθούν και θα προσπαθούν να τους εκμεταλλεύονται ως στρατούς και πλάτες για να κάνουν μπίζνες, ενάντια στους διεφθαρμένους πολιτικούς που τους αντιμετώπισαν ως δεξαμενές ψήφων και τους χάιδεψαν τα αυτιά πριν από κάθε προεκλογική εκστρατεία.

Δεν νιώθω πως χρειάζεται να εξηγήσω για ποιους λόγους επέλεξα να γίνω Παοκτσής και για ποιους λόγους παραμένω Παοκτσής. Για κάθε μία διάψευσή μου έρχονται δύο επιβεβαιώσεις, διαχρονικά, ποτέ δεν το μετάνιωσα και κάτι μου λέει πως δεν θα το μετανιώσω στο μέλλον. Στην τρέχουσα συγκυρία, που σπανίζει να θεωρώ πως το δίκαιο είναι πραγματικά με το μέρος μου, δεν μπορώ να κάνω πίσω και να κάνω εκπτώσεις στη διεκδίκησή του. Είμαι αυτός που θέλει να παιχτεί το παιχνίδι, είναι αυτοί που δεν θέλουνε να παιχτεί -το δίκαιο πάντα είναι με το παιχνίδι. Στο παρελθόν, υπήρξαν στιγμές που ένιωθα πως είχα άδικο ή πως το δικό μου δίκιο ήταν άδικο για κάποιον άλλο. Δεν πρόκειται για τέτοια στιγμή. Όποιος θέλει παίζει με τις λέξεις, όποιος θέλει κρύβεται πίσω από λογικά άλματα ή σκέτους παραλογισμούς, όποιος θέλει παλεύει να επιβάλει τη γνώμη του για να «κερδίσει» η ομάδα του μία μάχη. Αν δεν χάσει τον ύπνο του, ας το κάνει. Εγώ δεν θα μπορώ να κοιμηθώ αν δεν το παλέψω όσο μπορώ να το παλέψω.

Θα ήθελα να νιώθω όμορφα για τους φίλους μου που είναι αεκτσήδες, αρειανοί, παναθηναϊκοί, ολυμπιακοί, να ήμασταν ένα πραγματικό οπαδικό κίνημα χωρίς εισαγωγικά και δίχως να αποτελεί ευφημισμό αυτός ο χαρακτηρισμός, δηλαδή να υπήρχε όντως ένα κοινό μας χαρακτηριστικό που θα ήταν η αγάπη που νιώθαμε, ο καθένας για την ομάδα του και τους ανθρώπους που την αποτελούν, αλλά όχι το μίσος μας για τους άλλους. Μα είναι τόσο μικρό το ποσοστό που δεν επιτρέπει ψευδαισθήσεις: Σημείο των καιρών ή όχι, πιο εύκολα βρίσκεις ανθρώπους που βγάζουν αφρούς από το στόμα και ψάχνουν να ξεφορτώσουν συμπλέγματα και κακία παρά ομοιοπαθείς ερωτευμένους με Ιδέες και πρόθυμους να σου μιλήσουν για την αγάπη τους και να σε ακούσουν να τους μιλάς εσύ για τη δική σου. Στην εποχή του μίσους, οι αιρετικοί δεν έχουν θέση -κλέβοντας μια ατάκα ενός αγαπημένου, παιδικού μου νανουρίσματος, όσοι δεν επιθυμούμε το κακό του άλλου επειδή απλώς είναι ο άλλος ζούμε το «όταν νίκη είναι η επιβίωση και ήττα είναι ο θάνατος». Ας πάρουμε την πρώτη νίκη επιβιώνοντας όσο διαρκεί όλη αυτή η μισανθρωπιά, ας την παλέψουμε κάτω από τους βομβαρδισμούς των τεράτων με τα βεβηλωμένα κασκόλ, κι ας είναι ο δρόμος μοναχικός. Οι μοναχικοί δρόμοι, καμιά φορά, οδηγούν στα ομορφότερα ταξίδια.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB