ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

aytes

Ποτέ δεν πίστεψα στην ισότητα των δύο φύλων. Πάντα θεωρούσα και συνεχίζω να θεωρώ πως οι γυναίκες είναι ανώτερα όντα, πιο περίπλοκα, γρίφοι της ύπαρξης αδύνατοι να λυθούν ή να αναλυθούν, φτιαγμένες από διαφορετική ύλη, πιο ανθεκτική και στέρεα από οτιδήποτε έχει δει αυτός ο κόσμος. Από τη μέρα που αντιλήφθηκα τι διαφορετικό έχω στο βρακί μου που με κατατάσσει στο ένα μισό αυτού του κόσμου, το μόνο που κάνω είναι να θαυμάζω και να ανατριχιάζω με το άλλο μισό. Αυτά τα μαγικά πλάσματα, την πηγή της ζωής, τους φάρους στις τρικυμίες μου. Από την εφηβεία αναγκασμένος να ζω με μάνα και αδερφή και να δουλεύω για να τις ανταποδίδω τη ζωή που μου δίνανε, από τα δεκαοκτώ μου ως σήμερα με την ίδια γυναίκα που μου χάρισε δέκα ζωές και τώρα άλλες δυο με τις δυο κόρες, διαρκώς περιστοιχισμένος από Αυτές, Αυτές κι άλλες τόσες, στις δουλειές, τις παρέες, τις συναυλίες, τα στέκια. Αλλά όχι στην κερκίδα, που έμεινε, λες, το τελευταίο ταμπού, ένα ακατανόητο άβατο όπου δικαίωμα εισόδου είχαν μόνο επίλεκτες.

Αν υπάρχει μία θετική διαφορά ανάμεσα στο πέταλο των 90ς και το σημερινό, αυτή είναι η παρουσία τους. Γκρινιάζουν οι σκληροπυρηνικοί, «φλώρεψε η κερκίδα, γεμίσαμε γκόμενες», λίγο πριν βγάλουν την πανοραμική σέλφι με τους υπόλοιπους πενηντάρηδες της παρέας. Αλλά όποιος κάτσει να μιλήσει μαζί τους, αντιλαμβάνεται πως χάσαμε γενιές και γενιές γυναικών με όμοια πονεμένα μυαλά, που αναγκάζονταν να ψάχνουν συνοδούς για να ζούνε τη δική τους, κρυφή ευτυχία δυο ώρες κάθε φορά, με τον μπαμπά, τον γκόμενο, τον σύζυγο ή τον αδερφό, επειδή «τα γήπεδα δεν είναι για τις γυναίκες», τύπες που έμεναν σπίτι να ξεσκατίζουν και να μαγειρεύουν με το τρανζιστοράκι δίπλα στο «Μικρόφωνο Στα Γήπεδα», που περίμεναν να τελειώσει ο αφέντης με την εφημερίδα για να ρίξουν στα κλεφτά μια ματιά στη βαθμολογία. Τύπες που δεν είχαν να μοιραστούν τη χαρά και τη λύπη τους για το χθεσινό ματς, όπως εμείς, που από το βράδυ της Κυριακής και όλη την εβδομάδα ξεφορτώνουμε σ’ όποιον είναι πρόθυμος να μας ακούσει όλη την αντάρα που μας έσπειρε στην ψυχή το ενενηντάλεπτο του αγώνα.

Τα γήπεδα, διαχρονικά, είναι ένας χώρος εύφορος για τον σεξισμό και αυτό προκύπτει εύκολα αν ακούσεις τα συνθήματα, τα αναθέματα και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι λιγοστές γυναικείες παρουσίες ανάμεσα στους οπαδούς. Συμπεραίνεται ακόμα ευκολότερα αν ρίξεις μία ματιά στην ύλη των αθλητικών ιστοσελίδων, που μοιράζεται ανάμεσα σε ειδήσεις και άσχετα, ηδονοβλεπτικά άρθρα με γυναικεία κορμιά και πορνογραφικούς τίτλους, αντανακλώντας τις ανάγκες ψυχαγωγίας της πλειοψηφίας των αναγνωστών-πελατών αλλά και των αρθρογράφων τους. Δεν πρόκειται να αλλάξει σε μία μέρα, δεν πρόκειται να δούμε μεγάλες διαφορές από χρονιά σε χρονιά, αλλά δικαιούμαι να ονειρεύομαι ένα πέταλο ανάμεικτο, κάποτε, δεκαετίες μετά, όπου δεν θα ασχολείται κανείς με την ποσόστωση της σύνθεσής του. Και ίσως αυτό το πέταλο να χοροπηδάει και να κυματίζει κάτω απ’ τις οδηγίες μίας γυναίκας, και ίσως αυτό να μην θεωρείται από κανέναν ως κάτι «περίεργο» ή «προσβλητικό». Αν δεν προλαβαίνει να ανεβεί στο κάγκελο και να δίνει συνθήματα μία απ’ τις κόρες μου, ας είναι μία απ’ τις εγγονές μου. Εγώ εκεί θα είμαι, να τις κράζω και να μου φεύγει η μασέλα αν δίνουν κανένα άκυρο, με τη φιάλη οξυγόνου παραμάσχαλα, τυλιγμένη με το ασπρόμαυρο κασκόλ.

Αθωότητα

Αθωότητα

Το πρώτο σχόλιο που ...

Read more
Aμηχανία

Aμηχανία

Αν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Τεχνολογία

Τεχνολογία

Είχα την τιμή χθες να &si ...

Read more
Δημήτρης

Δημήτρης

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το ...

Read more
Δικαίωση

Δικαίωση

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω. Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζ ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Αφετηρία

Αφετηρία

21 Αυγούστου 2014, πέφτουμε επισήμως στη Χειμερία Νάρκη 2014-2015. Ό,τι προμήθειες πρόλαβε μάζεψε ο ...

Read more
Λουκούμι

Λουκούμι

Το περσινό φάιναλ φο&r ...

Read more
Πρώτος

Πρώτος

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1 ...

Read more
0007

0007

Το είχαμε ως ιερο&tau ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.