Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

aytes

Ποτέ δεν πίστεψα στην ισότητα των δύο φύλων. Πάντα θεωρούσα και συνεχίζω να θεωρώ πως οι γυναίκες είναι ανώτερα όντα, πιο περίπλοκα, γρίφοι της ύπαρξης αδύνατοι να λυθούν ή να αναλυθούν, φτιαγμένες από διαφορετική ύλη, πιο ανθεκτική και στέρεα από οτιδήποτε έχει δει αυτός ο κόσμος. Από τη μέρα που αντιλήφθηκα τι διαφορετικό έχω στο βρακί μου που με κατατάσσει στο ένα μισό αυτού του κόσμου, το μόνο που κάνω είναι να θαυμάζω και να ανατριχιάζω με το άλλο μισό. Αυτά τα μαγικά πλάσματα, την πηγή της ζωής, τους φάρους στις τρικυμίες μου. Από την εφηβεία αναγκασμένος να ζω με μάνα και αδερφή και να δουλεύω για να τις ανταποδίδω τη ζωή που μου δίνανε, από τα δεκαοκτώ μου ως σήμερα με την ίδια γυναίκα που μου χάρισε δέκα ζωές και τώρα άλλες δυο με τις δυο κόρες, διαρκώς περιστοιχισμένος από Αυτές, Αυτές κι άλλες τόσες, στις δουλειές, τις παρέες, τις συναυλίες, τα στέκια. Αλλά όχι στην κερκίδα, που έμεινε, λες, το τελευταίο ταμπού, ένα ακατανόητο άβατο όπου δικαίωμα εισόδου είχαν μόνο επίλεκτες.

Αν υπάρχει μία θετική διαφορά ανάμεσα στο πέταλο των 90ς και το σημερινό, αυτή είναι η παρουσία τους. Γκρινιάζουν οι σκληροπυρηνικοί, «φλώρεψε η κερκίδα, γεμίσαμε γκόμενες», λίγο πριν βγάλουν την πανοραμική σέλφι με τους υπόλοιπους πενηντάρηδες της παρέας. Αλλά όποιος κάτσει να μιλήσει μαζί τους, αντιλαμβάνεται πως χάσαμε γενιές και γενιές γυναικών με όμοια πονεμένα μυαλά, που αναγκάζονταν να ψάχνουν συνοδούς για να ζούνε τη δική τους, κρυφή ευτυχία δυο ώρες κάθε φορά, με τον μπαμπά, τον γκόμενο, τον σύζυγο ή τον αδερφό, επειδή «τα γήπεδα δεν είναι για τις γυναίκες», τύπες που έμεναν σπίτι να ξεσκατίζουν και να μαγειρεύουν με το τρανζιστοράκι δίπλα στο «Μικρόφωνο Στα Γήπεδα», που περίμεναν να τελειώσει ο αφέντης με την εφημερίδα για να ρίξουν στα κλεφτά μια ματιά στη βαθμολογία. Τύπες που δεν είχαν να μοιραστούν τη χαρά και τη λύπη τους για το χθεσινό ματς, όπως εμείς, που από το βράδυ της Κυριακής και όλη την εβδομάδα ξεφορτώνουμε σ’ όποιον είναι πρόθυμος να μας ακούσει όλη την αντάρα που μας έσπειρε στην ψυχή το ενενηντάλεπτο του αγώνα.

Τα γήπεδα, διαχρονικά, είναι ένας χώρος εύφορος για τον σεξισμό και αυτό προκύπτει εύκολα αν ακούσεις τα συνθήματα, τα αναθέματα και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι λιγοστές γυναικείες παρουσίες ανάμεσα στους οπαδούς. Συμπεραίνεται ακόμα ευκολότερα αν ρίξεις μία ματιά στην ύλη των αθλητικών ιστοσελίδων, που μοιράζεται ανάμεσα σε ειδήσεις και άσχετα, ηδονοβλεπτικά άρθρα με γυναικεία κορμιά και πορνογραφικούς τίτλους, αντανακλώντας τις ανάγκες ψυχαγωγίας της πλειοψηφίας των αναγνωστών-πελατών αλλά και των αρθρογράφων τους. Δεν πρόκειται να αλλάξει σε μία μέρα, δεν πρόκειται να δούμε μεγάλες διαφορές από χρονιά σε χρονιά, αλλά δικαιούμαι να ονειρεύομαι ένα πέταλο ανάμεικτο, κάποτε, δεκαετίες μετά, όπου δεν θα ασχολείται κανείς με την ποσόστωση της σύνθεσής του. Και ίσως αυτό το πέταλο να χοροπηδάει και να κυματίζει κάτω απ’ τις οδηγίες μίας γυναίκας, και ίσως αυτό να μην θεωρείται από κανέναν ως κάτι «περίεργο» ή «προσβλητικό». Αν δεν προλαβαίνει να ανεβεί στο κάγκελο και να δίνει συνθήματα μία απ’ τις κόρες μου, ας είναι μία απ’ τις εγγονές μου. Εγώ εκεί θα είμαι, να τις κράζω και να μου φεύγει η μασέλα αν δίνουν κανένα άκυρο, με τη φιάλη οξυγόνου παραμάσχαλα, τυλιγμένη με το ασπρόμαυρο κασκόλ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB