ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

to2018Σαράντα πέντε αγώνες, όσους καμία άλλη ομάδα, τιμωρημένος να παίξει χωρίς θεατές. Τιμωρημένος, όσο καμία άλλη ομάδα, να παίξει ως «γηπεδούχος» στη Λάρισα, την Κατερίνη, την Καβάλα, τις Σέρρες, τη Λιβαδειά, τον Βόλο, τα Τρίκαλα, την Κοζάνη, την Καρδίτσα, μέχρι τη Μυτιλήνη, τη Ρόδο και τα Χανιά. Με αφαιρέσεις βαθμών, όσους καμία άλλη ομάδα, από την έναρξη της Α’ Εθνικής στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι και χθες. Η μοναδική ομάδα που έχασε ευρωπαϊκή θέση λόγω απεργίας. Η μοναδική ομάδα που έπαιξε 13 τελικούς Κυπέλλου στην πόλη όπου εδρεύει ο αντίπαλος. Τιμωρημένοι για πράγματα που κάναμε ως απειθαρχία προς τους κανονισμούς, αλλά και για την αντίδρασή μας όταν δεν ανεχθήκαμε να παρανομούν οι άλλοι εις βάρος μας. Στη μεγάλη εικόνα του Ελληνικού Ποδοσφαίρου, η πιο διωκόμενη ομάδα της ιστορίας, απ’ την αρχή ως το τέλος. Κάποιες φορές δίκαια, κάποιες φορές άδικα. Αλλά ποτέ δίχως κανέναν απολύτως λόγο -αυτή είναι η μεγάλη πρωτοτυπία της χθεσινής ασύλληπτης, στημένης παράστασης.

Δεν είμαι από τους Παοκτσήδες που τους φταίνε πάντα οι άλλοι. Για την ακρίβεια, πρώτα ψάχνω την ευθύνη μέσα στο ασπρόμαυρο σύμπαν και μετά στα υπόλοιπα. Έχω βαρεθεί το αφήγημα του «τίμιου ΠΑΟΚ», που όλα τα κάνει σωστά και οι διαβολικοί του αντίπαλοι πάντα ψάχνουν τρόπους να του κάνουν κακό. Εμείς μπουκάραμε με την Παρί, εμείς πετούσαμε πέτρες με την ΑΕΚ, εμείς γκρεμίσαμε τη μισή Τούμπα μετά τη σφαγή του Παπαπέτρου, εμείς θα γκρεμίζαμε και την υπόλοιπη με τον Παναθηναϊκό αν δεν μας άλλαζε τα σχέδια το 4-1, εμείς ορμήσαμε στον αλήτη Παππά, πριν ολοκληρώσει την αποστολή του. Εμείς επιλέξαμε να υποθηκεύσουμε μικρά ή μεγάλα κομμάτια του μέλλοντός μας, είτε για να αδειάσουμε τα πονεμένα μυαλά μας είτε για να ουρλιάξουμε στην αδικία. Αλλά τον λογαριασμό πάντα τον πληρώναμε, χωρίς πολλά-πολλά. Ειδικά στις περιπτώσεις αντίδρασης, επιλέξαμε να μην υποστούμε τη σφαγή μουγγοί για να γλιτώσουμε κι άλλες συνέπειες, παρά να τα διαλύσουμε όλα κι ας μας τιμωρήσουν από πάνω επειδή δεν κάτσαμε να τη φάμε σιωπηλοί και πειθήνιοι. Ως και για την ιστορική, πλέον, «διαιτησία» του Σπάθα, η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως μεγαλύτερη ευθύνη έχει η τότε διοίκηση παρά ο ίδιος ο στημένος εγκληματίας. Και έχω συνηθίσει να με μουντζώνουν όποτε το αναλύω.

Έφτασε, όμως, η στιγμή που όποιος ασχολείται ουσιαστικά, συστηματικά και με καθαρά μάτια με την Αγία Μπάλα καταλαβαίνει πως δεν έχει παρακάτω: Το γάμησαν εντελώς. Οι καταδικασμένοι, πλέον, για στήσιμο αγώνων δεν είχαν διστάσει να ρίξουν τον Ηρακλή για να σωθούν, οι υπόδικοι που υποτίθεται πως θα συλλαμβάνονταν αν ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο συνεχίζουν να κάνουν δηλώσεις για το ποδόσφαιρο μέχρι και πριν λίγες μέρες και κανένας εισαγγελέας δεν τολμάει να κουνηθεί, δείχνοντας ξεκάθαρα ποιο είναι το τοπίο στον χώρο κι ο ΠΑΟΚ πάει να επιβληθεί με ψευδαισθήσεις καθαρότητας και ισονομίας. Κι αν καταφέρεις να ξεπεράσεις όλη τη σκατίλα και πας να σηκώσεις κεφάλι, το πιο απλό είναι να σε τυλίξουν σε ένα ρολό χαρτί. Όπως και έγινε. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου προστίθεται στα δεκάδες ρεκόρ που έσπασε φέτος η ομάδα, μαζί με το σερί των νικών της, την τιμωρημένη της έδρα και τους αντίπαλους οπαδούς με διαρκείας που άλλαζαν ομάδα την ώρα των αγώνων.

Δεν έχω τίποτα με τους οπαδούς των άλλων ομάδων και τη στάση μου αυτή την πλήρωνα και την πληρώνω (και θα την πληρώνω, όπως φαίνεται) με μειωτικούς χαρακτηρισμούς από τους γαμάτους υπερπαοκτσήδες που μισούν τους πάντες, ενώ εγώ είμαι ανίκανος να νιώσω τέτοιο συναίσθημα. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι θα έπρεπε να κάνει ο αεκτσής στην παρούσα κατάσταση -αν το πράμα ήταν εντελώς ανάποδο, εμείς θα βγάζαμε πανιά στην Τούμπα «να επιστραφούν οι τρεις βαθμοί στην ΑΕΚ και να γίνει το ματς της με τον Ολυμπιακό»; Θεωρώ πως δεν θα κάναμε τίποτε, θα συνεχίζαμε τη δουλειά μας και στο τέλος θα μετρούσαμε τους βαθμούς: Αν είχαμε περισσότερους από όλους, θα πανηγυρίζαμε το Πρωτάθλημα δίχως τύψεις πως έχουμε κλέψει κάτι από κανέναν. Συνεπώς, αυτούς τους αφήνω απ’ έξω και επικεντρώνομαι σε αυτό το «ΠΑΕ» πριν το «ΑΕΚ» και πριν το «Ολυμπιακός» (και πριν το «ΠΑΟΚ»), καθώς όλο το έργο παίζεται στην πλάτη των οπαδών και εξυπηρετεί συμφέροντα που δεν έχουν σχέση μαζί τους. Και δεν αναφέρομαι στους χαζοχαρούμενους του διαδικτύου, τους λοβοτομημένους συνωμοσιολόγους που τις μονές μέρες «ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει το Πρωτάθλημα στον Ιβάν» και τις ζυγές «ο Ιβάν είναι χαλίφης», τους τραγικούς νίντζα των σχολίων που αρέσκονται στο μέτρημα ποιος την έχει πιο μεγάλη την απόσταση του πέναλτι από τη γραμμή της περιοχής, η ΑΕΚ με τη Λαμία, ο Παναθηναϊκός κι ο Ολυμπιακός στο μεταξύ τους ή ο ΠΑΟΚ στο γκολ-οφσάιντ, που χρειάζονται πέντε ριπλέι για κάθε φάση και από αυτές τις συγκεκριμένες βγάζουν συμπεράσματα για το «ποιος ελέγχει τη διαιτησία», ούτε τους δικούς μας, ούτε τους άλλους. Μιλάω για κάθε τύπο που πηγαίνει στο γήπεδο να χειροκροτήσει αυτούς που τυχαίνει να φοράνε τη φανέλα που αγαπούν, είτε κερδίσει, είτε χάσει. Και τέτοιους έχει σε όλες τις πλευρές, κόκκινους, πράσινους, κίτρινους, ασπρόμαυρους. Δεν πιστεύω πως υπάρχει πραγματικός οπαδός που δεν ένιωσε αναγούλα, διαρκή, από το σιχαμένο θέατρο του Γκαρθία, την εμφανώς προσχεδιασμένη παράσταση της αποχώρησης, το «ιατρικό» σκέλος της υπόθεσης, την επικοινωνιακή τακτική του Ολυμπιακού, την εξευτελιστική για κάθε άνθρωπο που υπηρετεί τη Δικαιοσύνη διαδικασία της Παρασκευής και την «απόφαση» της Δευτέρας. Αν πέφτω έξω, τότε είμαι στον κόσμο μου, αλλά ο κόσμος μου είναι όμορφος και στ’ αρχίδια μου αν δεν είναι ο πραγματικός. Τουλάχιστον έχει περισσότερη επαφή με την πραγματικότητα από τον κόσμο του Facebook και των σχολίων στις ιστοσελίδες.

Δεν ξέρω πώς θα συνεχιστεί το πράμα και πού θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία. Οι Σύνδεσμοι έκαναν την ανακοίνωσή τους, ο κόσμος θα βγει στους δρόμους, έχει πολύ ψωμί ακόμα και ο καθένας, σε κάθε πλευρά, θα κριθεί από τη στάση του. Σκεπτόμενος, όμως, πως ο Ευάγγελος Μαρινάκης τελεί υπό περιοριστικούς όρους ώστε να μην προφυλακιστεί και ένας εκ των οποίων απαιτεί τη μη ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο αλλά αυτός διαρκώς εμφανίζεται δημοσίως να ασχολείται με το ποδόσφαιρο και δεν συλλαμβάνεται (και μάλιστα με απόφαση του Συμβουλίου Εφετών), δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Όχι πως δεν θα αγωνιστώ, μαζί με όσους επιλέξουν να αγωνιστούν, όπως και για όσο μπορούν, εναντίον της μεγαλύτερης αδικίας που έχουμε συναντήσει τόσες δεκαετίες που παρακολουθούμε ποδόσφαιρο. Αλλά το ποδόσφαιρο που διοικήθηκε και διοικείται από καταδικασμένους, πλέον, παράγοντες για στήσιμο αγώνων, δηλαδή για την ύψιστη ύβρι προς το ίδιο το άθλημα, όπως ο Μπέος, ο (πρόεδρος της Λίγκας) Μποροβήλος, ο Κομπότης, ο Μπάκος και τόσοι άλλοι που συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν στον χώρο όπου η σαπίλα μοιάζει βασικό του συστατικό, ίσως να δέχτηκε την τελευταία του σφαίρα με την απόφαση-ξεφτίλα μιας δικαστίνας που λογικό είναι να γνωρίζει πως το ονοματεπώνυμό της θα μνημονεύεται για δεκαετίες και θα είναι το πιο δημοφιλές αντιπαράδειγμα για τους μελλοντικούς της συναδέλφους.

Ίσως η τελευταία μας ελπίδα να χαρούμε το άθλημα που τόσο αγαπάμε να είναι η μαζική μας στήριξη στην τιμημένη Εθνική Ελλάδας, την παράλλη Παρασκευή, στην Τούμπα, δηλαδή, τι σύμπτωση, στο γήπεδο όπου παίχτηκε η πιο αηδιαστική παράσταση από τους πιο ατάλαντους ηθοποιούς-καραγκιοζάκια που έχει δει αυτός ο τόπος. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, αν παραμείνει αυτή η απόφαση και ξενερώσουμε με τον ΠΑΟΚ, ας αφιερώσουμε όλη μας την ενέργεια στηρίζοντας την Εθνική μας, φωνάζοντας από την κερκίδα «Ελλάς, Ελλάς» -κάτι θα βρούμε για ομοιοκαταληξία, έχουμε μέρες.

0047

0047

Όταν είχες παγκίτες ...

Read more
Ελικοπτεράκι

Ελικοπτεράκι

Έχω οπισθοχωρήσει αρκετές φορές, είτε για ανασύνταξη είτε για επανεκτίμηση της κατάστασης, αλλά λα ...

Read more
Παπέν

Παπέν

Την ημέρα που δημοσι& ...

Read more
Κωλοτρυπίδες

Κωλοτρυπίδες

Θα ήθελα να ευχαρ&iota ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more
Περαστικοί

Περαστικοί

Αν πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ είναι οι παίκτες του, οι προπονητές του, οι διοικήσεις του, οι υπάλληλοί του ...

Read more
Σαμαράς

Σαμαράς

Ώρες ώρες είμαστε υπερβολικοί, εμείς οι Παοκτσήδες. Μέχρι και στην αναβολή της αγωνιστικής είδαμε πο ...

Read more
Ξεκόλλα

Ξεκόλλα

Δεν ξέρω αν είμαι «ο μ ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Πόλεμος

Πόλεμος

Να μας συμπαθάτε, αλλά εμείς έχουμε πόλεμο κάθε βδομάδα. Με κάθε αντίπαλο. Σε «κάθε γήπεδο, σ’ όλη τ ...

Read more
Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο άμ&p ...

Read more
Εννιά

Εννιά

ΠΑΟΚ-Απόλλων Αθήνα&sigma ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.