Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

paokrmΕίμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάντεχο από τους Παοκτσήδες.

ΠΑΟΚ παντού, Ιμαλάια, Σινικό Τείχος, Μάτσου Πίτσου, Άιφελ, Μπερναμπέου, Ζάμπια, Ζαΐρ, Άμστερνταμ, όπου κι αν πας θα δεις ένα «ΠΑΟΚ» σε έναν τοίχο, μια θέση λεωφορείου, αυτοκόλλητα σε τουαλέτες και σε πλατείες, σημαιάκια που κρατάνε Αφρικανά παιδάκια με συνθήματα, ιθαγενείς, ο κατάλογος δεν μπορεί να συμπληρωθεί επειδή απλώς δεν μπορείς να μετρήσεις πόσα μέρη έχουμε μολύνει με τον ιό ΠΑΟΚ.

Όπου κι αν πας, ό,τι κι αν κάνεις, να ‘τος ένας ΠΑΟΚ μπροστά σου. Μιλάνε για πλέξιμο σε νορβηγικό φόρουμ στο ίντερνετ, βλέπεις τον διάλογο:
Olaf: Jeg ønsker å strikke en genser
Katrin: Du trenger noen ting å gjøre det
Guest: ΠΑΟΚ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ
Και μπαίνει ο Παοκτσής στο site με το νορβηγικό πλέξιμο και το γράφει –και το γράφει στα ελληνικά, δεν τον ενδιαφέρει να τον καταλάβει κάποιος, δεν το κάνει για να ξεκινήσει κάποιος αντίλογος ή για να προκαλέσει, απλώς θέλει να το γράψει και το γράφει, τέλος, ΠΑΟΚ ΡΕ. Υποθέτω πως απευθύνομαι σε Παοκτσήδες, οπότε δε χρειάζεται να εξηγήσω ποιος ο λόγος που το κάνει αυτό ο Παοκτσής, άμα δεν είστε Παοκτσήδες και θέλετε εξήγηση στείλτε ένα προσωπικό μήνυμα να σας το αναλύσω.

Βρίσκεσαι σε σταυροδρόμι στο τέρμα Θεού, προσπαθείς να καταλάβεις τι λέει η πινακίδα για να μην πέσεις στον γκρεμό, αλλά δε φαίνεται τίποτα, έχουν κολλήσει ένα τεράστιο αυτοκόλλητο ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ. Γράφουν σε αθηναϊκά sites δικοί μας δημοσιογράφοι, γράφουν και άλλοι είκοσι Αθηναίοι, στους Αθηναίους έχει μέσο όρο 13 σχόλια, στους δικούς μας 460 –στο αθηναϊκό site, που δεν πολυδιαβάζουν οι Παοκτσήδες, υποτίθεται, θα πάνε εκεί, να μπουν, να γράψουν την τρολιά τους, θα πάνε και στους άλλους, γράφει ο δημοσιογράφος για τα προβλήματα του στίβου που οι αθλητές δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν ακόντια, αναλύει εκεί για τον ΣΕΓΑΣ και τα Υπουργεία, το πρώτο σχόλιο είναι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα χρήματα που σπαταλήθηκαν, το δεύτερο σχόλιο λέει στον δημοσιογράφο «μπράβο ρε φίλε που ασχολείσαι με τέτοια θέματα που κανένας άλλος δεν θίγει», το τρίτο σχόλιο γράφει ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΛΕΝΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΝΙΩΘΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

Πάμε σε μια συναυλία, τραγουδάει ο πρώτος, τραγουδάει ο δεύτερος, τραγουδάει ο τρίτος, ψιλοτελειώνει η συναυλία, ανεβαίνουν κάποιοι από κάτω να τραγουδήσουν με την ορχήστρα, ο ένας λέει Σιδηρόπουλο, η δεύτερη τραγουδάει Παπακωνσταντίνου, ανεβαίνει και μία σιγανό ποταμάκι και πριν τη ρωτήσουν ποιο θέλει να πει αρχίζει «Είσαι μια ουσία, ουσία μαγική». Μπροστά μου έγινε αυτό, πέρσι.

Άμα δεν ήμουν ΠΑΟΚ θα τρελαινόμουν. Δεν παίζεται η κατάσταση, είμαστε ασύλληπτοι. Εθνικές Οδοί, σχολεία, ακατοίκητα, δρόμοι, φορτηγά, γήπεδα, πρέπει να είναι η λέξη που έχει αναγραφεί περισσότερο στην παγκόσμια ιστορία της γραφής. Ευτυχώς που οι ιδρυτές επέλεξαν τέσσερις λέξεις για τα αρχικά, να κάνουμε και οικονομία στα σπρέι και στους μαρκαδόρους, φανταστείτε να είχαμε κανένα όνομα σιδηρόδρομο, τι τραβάνε και οι Πανσερραϊκοί, ας πούμε, κάθε πέντε λεπτά κι άλλη φιάλη χρειάζονται.

Και μου ‘ρθε η ιδέα να μαζέψω σε υλικό όλα τα πανιά που έχουνε σηκωθεί ποτέ στα κάγκελα των γηπέδων από Παοκτσήδες, πόσα να είναι, σκέφτηκα αρχικά, πεντακόσια, χίλια, άντε δύο χιλιάδες, σε ένα χρόνο θα τα έχω μαζέψει. Όχι, παιδιά. Δεν παλεύεται το θέμα, μέσα σε μια βδομάδα μάζεψα 500 και όλα τα ξέρω, ένα προς ένα, δηλαδή τα έχω δει με τα μάτια μου στο γήπεδο και είμαι μόνο σαράντα χρονών και έχω πάει το πολύ σε τριακόσια παιχνίδια. Ο ΠΑΟΚ έχει δώσει πάνω από 2.000 αγώνες, χώρια τα φιλικά, άσε που τα πανιά όπως είμαι στο πέταλο τα πιο πολλά δεν τα βλέπω από μέσα, έκανα έναν υπολογισμό και το τελικό νούμερο πρέπει να είναι από 10.000 διαφορετικά πανιά μέχρι το άπειρο. Μέσος όρος θα πρέπει να βγαίνει πάνω από 5 πανιά για κάθε ενεργό γηπεδικό Παοκτσή, τρολάρουμε ακόμα και στα κάγκελά μας. Έβαλα τα πρώτα 100, τακτοποιημένα, με σημειώσεις για να μην ξαναβάλω το ίδιο, ντεμέκ με την αφέλειά μου πίστευα πως θα το ολοκληρώσω κάποτε (ΕΔΩ). Δεν γίνεται –απλά και ξεκάθαρα. Δεν.

Το συμπέρασμα που έβγαλα είναι πως αν δεν είσαι ΠΑΟΚ έχεις μεγάλο πρόβλημα να τη βγάλεις σε αυτό τον κόσμο. Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα ΠΑΟΚ, όπου κι αν καθίσεις ΠΑΟΚ, όπου κι αν πας, όπου κι αν ζεις, ένα ΠΑΟΚ θα έχει κάπου στο οπτικό σου πεδίο. Ευτυχώς που είσαι Παοκτσής, να λες και να φτύνεις τον κόρφο σου που δε σου έτυχε καμιά γκαντεμιά όταν ήσουν μικρός. Γι’ αυτό, όποιος μας φτιάξει και όποτε μας φτιάξει καινούργιο γήπεδο, ας βάλει μια διπλή-τριπλή σειρά κάγκελα (από πάνω από την κερκίδα, όχι μπροστά) να κρεμάμε άνετα τα πανιά μας που είναι και πολλά. Ή, καλύτερα, ας κάνουμε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, το πρώτο γήπεδο με σιδεριές στην οροφή, να τα κρεμάμε πάνω από το χορτάρι κι όποιος θέλει να τα δει να του πιάνεται ο σβέρκος έτσι που θα χαζεύει.

Τρολλάρισμα

Τρολλάρισμα

Προειδοποίηση: Ακολουθεί αυτοαναφορική δημοσίευση. Συνεχίζετε να διαβάζετε με δική σας ευθύνη για εν ...

Read more
Αλάνια

Αλάνια

Από πού να το πιάσεις τώρα αυτό το θέμα και πώς να βρεις ισορροπία ανάμεσα στους «κυριλέδες» και τα ...

Read more
Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν εξήντα ...

Read more
Τρανζίσιον

Τρανζίσιον

ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το ...

Read more
Τρολ

Τρολ

Είμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάν ...

Read more
Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Eιρωνεία

Eιρωνεία

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 68-71. Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου από την ιστορική ε ...

Read more
Αγγελίδης

Αγγελίδης

Δεκαπέντε χρόνια είχε κολλήσει το μυαλό μου στο όνομα «Αγγελίδης» και δεν πήγαινα στο μπάσκετ. ...

Read more
Πέταλα

Πέταλα

Πολύς λόγος γίνεται για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα αντικριστά πέταλα της Τούμπας, δηλα ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Κωλοτρυπίδες

Κωλοτρυπίδες

Θα ήθελα να ευχαρ&iota ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.