Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

paokrmΕίμαστε τα μεγαλύτερα τρολ του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενοχλητικό, πιο θορυβώδες, πιο αναπάντεχο από τους Παοκτσήδες.

ΠΑΟΚ παντού, Ιμαλάια, Σινικό Τείχος, Μάτσου Πίτσου, Άιφελ, Μπερναμπέου, Ζάμπια, Ζαΐρ, Άμστερνταμ, όπου κι αν πας θα δεις ένα «ΠΑΟΚ» σε έναν τοίχο, μια θέση λεωφορείου, αυτοκόλλητα σε τουαλέτες και σε πλατείες, σημαιάκια που κρατάνε Αφρικανά παιδάκια με συνθήματα, ιθαγενείς, ο κατάλογος δεν μπορεί να συμπληρωθεί επειδή απλώς δεν μπορείς να μετρήσεις πόσα μέρη έχουμε μολύνει με τον ιό ΠΑΟΚ.

Όπου κι αν πας, ό,τι κι αν κάνεις, να ‘τος ένας ΠΑΟΚ μπροστά σου. Μιλάνε για πλέξιμο σε νορβηγικό φόρουμ στο ίντερνετ, βλέπεις τον διάλογο:
Olaf: Jeg ønsker å strikke en genser
Katrin: Du trenger noen ting å gjøre det
Guest: ΠΑΟΚ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ
Και μπαίνει ο Παοκτσής στο site με το νορβηγικό πλέξιμο και το γράφει –και το γράφει στα ελληνικά, δεν τον ενδιαφέρει να τον καταλάβει κάποιος, δεν το κάνει για να ξεκινήσει κάποιος αντίλογος ή για να προκαλέσει, απλώς θέλει να το γράψει και το γράφει, τέλος, ΠΑΟΚ ΡΕ. Υποθέτω πως απευθύνομαι σε Παοκτσήδες, οπότε δε χρειάζεται να εξηγήσω ποιος ο λόγος που το κάνει αυτό ο Παοκτσής, άμα δεν είστε Παοκτσήδες και θέλετε εξήγηση στείλτε ένα προσωπικό μήνυμα να σας το αναλύσω.

Βρίσκεσαι σε σταυροδρόμι στο τέρμα Θεού, προσπαθείς να καταλάβεις τι λέει η πινακίδα για να μην πέσεις στον γκρεμό, αλλά δε φαίνεται τίποτα, έχουν κολλήσει ένα τεράστιο αυτοκόλλητο ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ. Γράφουν σε αθηναϊκά sites δικοί μας δημοσιογράφοι, γράφουν και άλλοι είκοσι Αθηναίοι, στους Αθηναίους έχει μέσο όρο 13 σχόλια, στους δικούς μας 460 –στο αθηναϊκό site, που δεν πολυδιαβάζουν οι Παοκτσήδες, υποτίθεται, θα πάνε εκεί, να μπουν, να γράψουν την τρολιά τους, θα πάνε και στους άλλους, γράφει ο δημοσιογράφος για τα προβλήματα του στίβου που οι αθλητές δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν ακόντια, αναλύει εκεί για τον ΣΕΓΑΣ και τα Υπουργεία, το πρώτο σχόλιο είναι για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα χρήματα που σπαταλήθηκαν, το δεύτερο σχόλιο λέει στον δημοσιογράφο «μπράβο ρε φίλε που ασχολείσαι με τέτοια θέματα που κανένας άλλος δεν θίγει», το τρίτο σχόλιο γράφει ΑΔΙΑΦΟΡΩ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΛΕΝΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΝΙΩΘΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.

Πάμε σε μια συναυλία, τραγουδάει ο πρώτος, τραγουδάει ο δεύτερος, τραγουδάει ο τρίτος, ψιλοτελειώνει η συναυλία, ανεβαίνουν κάποιοι από κάτω να τραγουδήσουν με την ορχήστρα, ο ένας λέει Σιδηρόπουλο, η δεύτερη τραγουδάει Παπακωνσταντίνου, ανεβαίνει και μία σιγανό ποταμάκι και πριν τη ρωτήσουν ποιο θέλει να πει αρχίζει «Είσαι μια ουσία, ουσία μαγική». Μπροστά μου έγινε αυτό, πέρσι.

Άμα δεν ήμουν ΠΑΟΚ θα τρελαινόμουν. Δεν παίζεται η κατάσταση, είμαστε ασύλληπτοι. Εθνικές Οδοί, σχολεία, ακατοίκητα, δρόμοι, φορτηγά, γήπεδα, πρέπει να είναι η λέξη που έχει αναγραφεί περισσότερο στην παγκόσμια ιστορία της γραφής. Ευτυχώς που οι ιδρυτές επέλεξαν τέσσερις λέξεις για τα αρχικά, να κάνουμε και οικονομία στα σπρέι και στους μαρκαδόρους, φανταστείτε να είχαμε κανένα όνομα σιδηρόδρομο, τι τραβάνε και οι Πανσερραϊκοί, ας πούμε, κάθε πέντε λεπτά κι άλλη φιάλη χρειάζονται.

Και μου ‘ρθε η ιδέα να μαζέψω σε υλικό όλα τα πανιά που έχουνε σηκωθεί ποτέ στα κάγκελα των γηπέδων από Παοκτσήδες, πόσα να είναι, σκέφτηκα αρχικά, πεντακόσια, χίλια, άντε δύο χιλιάδες, σε ένα χρόνο θα τα έχω μαζέψει. Όχι, παιδιά. Δεν παλεύεται το θέμα, μέσα σε μια βδομάδα μάζεψα 500 και όλα τα ξέρω, ένα προς ένα, δηλαδή τα έχω δει με τα μάτια μου στο γήπεδο και είμαι μόνο σαράντα χρονών και έχω πάει το πολύ σε τριακόσια παιχνίδια. Ο ΠΑΟΚ έχει δώσει πάνω από 2.000 αγώνες, χώρια τα φιλικά, άσε που τα πανιά όπως είμαι στο πέταλο τα πιο πολλά δεν τα βλέπω από μέσα, έκανα έναν υπολογισμό και το τελικό νούμερο πρέπει να είναι από 10.000 διαφορετικά πανιά μέχρι το άπειρο. Μέσος όρος θα πρέπει να βγαίνει πάνω από 5 πανιά για κάθε ενεργό γηπεδικό Παοκτσή, τρολάρουμε ακόμα και στα κάγκελά μας. Έβαλα τα πρώτα 100, τακτοποιημένα, με σημειώσεις για να μην ξαναβάλω το ίδιο, ντεμέκ με την αφέλειά μου πίστευα πως θα το ολοκληρώσω κάποτε (ΕΔΩ). Δεν γίνεται –απλά και ξεκάθαρα. Δεν.

Το συμπέρασμα που έβγαλα είναι πως αν δεν είσαι ΠΑΟΚ έχεις μεγάλο πρόβλημα να τη βγάλεις σε αυτό τον κόσμο. Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα ΠΑΟΚ, όπου κι αν καθίσεις ΠΑΟΚ, όπου κι αν πας, όπου κι αν ζεις, ένα ΠΑΟΚ θα έχει κάπου στο οπτικό σου πεδίο. Ευτυχώς που είσαι Παοκτσής, να λες και να φτύνεις τον κόρφο σου που δε σου έτυχε καμιά γκαντεμιά όταν ήσουν μικρός. Γι’ αυτό, όποιος μας φτιάξει και όποτε μας φτιάξει καινούργιο γήπεδο, ας βάλει μια διπλή-τριπλή σειρά κάγκελα (από πάνω από την κερκίδα, όχι μπροστά) να κρεμάμε άνετα τα πανιά μας που είναι και πολλά. Ή, καλύτερα, ας κάνουμε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, το πρώτο γήπεδο με σιδεριές στην οροφή, να τα κρεμάμε πάνω από το χορτάρι κι όποιος θέλει να τα δει να του πιάνεται ο σβέρκος έτσι που θα χαζεύει.

Βόθρος

Βόθρος

Στις 10 Μαΐου 2013 ήρθε το τέλος εποχής στην εθελοτυφλία και των τελευταίων φιλάθλων του Ολυμπιακού ...

Read more
Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετισμός

Η καταραμένη ξενιτιά μ& ...

Read more
Κλαρίνo

Κλαρίνo

Είχανε βρει έναν πολύ εκνευριστικό τρόπο να μας ξενερώνουν όταν ξεφεύγαμε πριν από τα ΠΑΟΚ-Άρης. ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Βρήκα και ντοκουμέντο από τα πλεούμενα κεφτεδάκια. Ο άλλος ο φραγκάτος αγόρασε και αναψυκτικό, εγώ τ ...

Read more
Όργανο

Όργανο

Στον τελικό του 2003 είχε πάρει φωτιά το μπατζάκι ενός Οργάνου της Τάξεως. Όποιος ήταν μέσα θα το ...

Read more
Ανκόρ

Ανκόρ

Θα ‘χε περάσει κάνα μισάωρο από τη λήξη. Χτύπησε το κινητό, ρε σεις, ακόμα μέσα είστε, τι κάνετε τόσ ...

Read more
Πείραμα

Πείραμα

Αυτό, μάλιστα, είναι ενδιαφέρον πείραμα. Και κοντεύει η ώρα να το ζήσουμε και αυτό, τρία χρόνια μετά ...

Read more
1997

1997

Συναισθηματικά, θα διάλεγα να ξαναζήσω το 1990. Τις πρώτες μου εκδρομές, τις πρώτες μου Τούμπες, την ...

Read more
Αξιοποίηση

Αξιοποίηση

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Ιάκωβος Αγγελίδης, στην πρώτη του συνέντευξη Τύπου, μίλησε για αρκετά θέμ ...

Read more
Χωρισμοί

Χωρισμοί

Για κάποιο λόγο, ούτε γυναίκα με έχει παρατήσει, ούτε εργοδότης με έχει απολύσει, ούτε φίλος με έχει ...

Read more
Πιλότος

Πιλότος

Για να πας Αθήνα να δεις ένα ματς υπήρχε μία συγκεκριμένη διαδικασία. Έφευγες από Θεσσαλονίκη, έφταν ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.