Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

maxairiΒγήκα με το ασπρόμαυρο κασκόλ. Περπάτησα ως την πλατεία, περίμενα το αστικό κάνα δεκάλεπτο. Από το άγχος να προλάβω το ματς επειδή είχα ήδη αργήσει, μπήκα στο πρώτο λεωφορείο που σταμάτησε μπροστά μου κι αυτό έστριψε δεξιά, στην αντίθετη από το Παλατάκι κατεύθυνση. Δεν το πήρα χαμπάρι μέχρι να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, όπου το τοπίο μου ήταν απολύτως άγνωστο. Οι Gojira στο τέρμα, στα ακουστικά, δεν μου επέτρεψαν να πάρω χαμπάρι το λάθος νωρίτερα, από τις αναγγελίες των στάσεων. Ρώτησα τους άλλους επιβάτες σε ποιο αστικό βρισκόμουν. Απογοητεύτηκα με τη μαλακία μου και το έδειξα, κάποιοι γέλασαν, κάποιοι γύρισαν το κεφάλι από την άλλη, στη θέα του κασκόλ. Υπολόγισα τις επιλογές μου και η καλύτερη λύση ήταν να πάω ως το τέρμα και να γυρίσω προς το γήπεδο. Θα έχανα το πρώτο σετ.

Ο ΠΑΟΚ ήταν μπροστά με 22-13 όταν το αστικό ολοκλήρωνε τον μεγάλο κύκλο που είχα κάνει από το σπίτι σε ένα άγνωστο μέρος και πίσω. Ευτυχώς είχε αργήσει κι ο Μήτσος και θα με μάζευε από το τέρμα, θα έχανα μόνο ένα σετ. Στον σταθμό κόσμος πολύς, μελίσσι, ψάξαμε ένα σημείο να σταματήσει για να με πάρει και να μην καθυστερήσουμε άλλο. Όπως τριγυρνούσα και μετά που περίμενα κάποιοι με έβλεπαν και χαμογελούσαν, κάποιοι έκαναν γκριμάτσες αηδίας. Πάνω στον δρόμο ένας κόρναρε με γηπεδικό ρυθμό. Το κασκόλ. Όταν φοράς ένα οπαδικό διακριτικό, είναι σαν να παύεις να είσαι άνθρωπος, γίνεσαι κάτι άλλο, ξεχωριστό, αναγκάζεις τους γύρω σου να παίρνουν θέση στο κεφάλι τους, σε θεωρούν δικό τους ή ξένο, φίλο ή εχθρό, συνοδοιπόρο ή αντίπαλο. Αλλά εγώ φορούσα κασκόλ επειδή είχε κρύο, δεν έχω άλλο κασκόλ, είχα κάνει μπάνιο, είχε παγωνιά, έχω αυχενικό, παίρνω χάπια. Στην κουλτούρα της πόλης μου, εκτός γηπέδου μπορώ να φοράω ό,τι ρούχο θέλω να φοράω και να μην κοιτάζω πίσω από τον ώμο μου. Από τότε που με θυμάμαι.

Πριν λίγες μέρες, κάποιος έτρωγε σε ένα φαστφουντάδικο και δέχτηκε επίθεση από έξι αγνώστους. Τον μαχαίρωσαν, άκου τώρα, μαχαίρι, την ώρα που έτρωγε. Επειδή φορούσε μπλούζα της ομάδας που υποστηρίζει. Ένας Αθηναίος, σε αθηναϊκό εστιατόριο, φορώντας μπλούζα αθηναϊκής ομάδας, έφαγε πέσιμο από οπαδούς άλλης αθηναϊκής ομάδας και κόντεψε να χάσει τη ζωή του για τα ρούχα που φορούσε. Για τα ρούχα που φόραγε. Μαχαίρι, ρε φίλε, μαχαίρι, το πορνό των κομπλεξικών, η προέκταση του ανδρισμού των λειψών ανδρών, έξι με έναν, εξαιτίας μιας μπλούζας, έξι εγκληματίες εναντίον ενός ανθρώπου που έτρωγε σάντουιτς. Μαχαίρι. Αίμα. Κάθε μέρα λες «δεν έχει πιο χαμηλά» και κάθε μέρα αναθεωρείς.

Στο δικό μου μυαλό, δεν υπάρχει καμία εκδοχή της ιστορίας που να δικαιολογεί στο ελάχιστο την απόπειρα δολοφονίας ενός ανθρώπου από άλλους έξι. «Ναι, αλλά κι αυτός γιατί φορούσε μπλούζα του Παναθηναϊκού, προκαλούσε», έγραψε ένας, θιασώτης, προφανώς, της κουλτούρας του βιασμού. Το θύμα έφταιγε, φορούσε προκλητικά ρούχα. Δεν ξέρω πού είναι το τέρμα αυτής της σήψης, δεν έχω ιδέα πόση σαπίλα μας περιμένει ακόμα όσο υπομένουμε, μουδιασμένοι, την τρέχουσα κοινωνική αποσύνθεση, αλλά το να δολοφονείς με ομαδικό πέσιμο έναν πολίτη που βρίσκεται σε ένα εστιατόριο επειδή υποστηρίζει αντίθετη ομάδα δείχνει πως τον πάτο τον ξύνουμε, δεν έχει πολύ ακόμα. Ξυπνάμε κάθε πρωί αγωνιώντας μην είναι η τελευταία μας μέρα στη δουλειά, όσοι έχουμε, συγκρίνουμε τις τιμές στα μακαρόνια για να γλιτώσουμε κανένα δεκάλεπτο, σκύβουμε το κεφάλι στον αυταρχισμό που μας έχει μετατρέψει σε εν δυνάμει εγκληματίες απλώς και μόνο επειδή μας αρέσει το ποδόσφαιρο, παρακολουθούμε ανήμποροι τα παιχνίδια των εφοπλιστών και των μεγαλοεπιχειρηματιών γύρω από σύμβολα και ιδέες που μας μεγάλωσαν από αμούστακα παιδιά -κι αντί να αντιληφθούμε πως, έστω, περπατάμε παράλληλα, αν όχι στον ίδιο δρόμο, τρώμε τις σάρκες μας. Ποιο μαχαίρι, ρε μαλάκες, καθίστε καλά.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB