Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

zitaΗ ομιλία του «Στρατηγού» στην αρχή του «Ζ» είναι, θαρρώ, η πιο απολαυστική σελίδα βιβλίου που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Είναι ασύλληπτη η έμπνευση του Βασιλικού, ο παραλληλισμός των ψεκασμών στα χωράφια με τους ψεκασμούς στους ανθρώπους, ώστε να καταπολεμηθούν οι «παρασιτικοί μύκητες» που θρέφουν «νοσηρές καταστάσεις» όπως ο περονόσπορος και ο κομμουνισμός. Στην πρώτη μου ανάγνωση, δεκαετίες πίσω, οι καταστάσεις και οι έννοιες παρέμειναν θολές -χρειάστηκα επαναλήψεις, αργότερα, για να ενσωματώσω στο σύνολό του το συγκεκριμένο αριστούργημα και να το κατατάξω στα πιο αγαπημένα διαβάσματα της ζωής μου. Φτάνοντας, όμως, στο τέλος, είχα μείνει έκπληκτος διαβάζοντας πως ο «Στρατηγός», παλεύοντας με τον ύπνο και τον ξύπνιο στη ζάλη που του προκαλούσε η βαριεστημάρα από την ομιλία του πολιτικάντη συνδυασμένη με το βαρύ στομάχι από το χταποδάκι με κρεμμύδια που είχε φάει για μεσημεριανό, είχε μεγαλώσει στο ίδιο χωριό με μένα: «Η ομιλία για τον περονόσπορο αφύπνισε μέσα του το αγροτικό παρελθόν του, τότε που έστηνε ξόβεργες κι έπιανε πουλιά στο ρέμα του χωριού, στη Νέα Καρβάλη, με το φίλο του τον Ζήση, «άτυχο θύμα των σλαβοκομμουνιστών», και έτσι σηκώθηκε και είπε δυο κουβέντες για τον κομουνόσπορο, που μαστίζει την Ελλάδα».

Θυμάμαι πως, πέρα από τη συγκίνηση που μου είχε προκαλέσει η παρουσία του χωριού μου στις αράδες τέτοιου βιβλίου, το πρώτο πράγμα που έψαξα στην εγκυκλοπαίδεια ήταν το «ξόβεργες». Δεν ήξερα τι σημαίνει. «Καπάντζες», αυτό ήταν οι ξόβεργες, παγίδες για τα πουλιά, όπως αυτές που έστηνε ένας γείτονας, ο Μωυσής. «Στο ρέμα του χωριού», δηλαδή εκεί όπου πηγαίναμε για δροσερά μπάνια το καλοκαίρι, σε μια φυσική λιμνούλα, σκαστοί από τις μάνες μας επειδή ήταν χιλιόμετρα από τη γειτονιά και έπρεπε να περνάμε με τα ποδήλατα από την Εθνική Οδό, όπου είχαμε χάσει φίλους και συμμαθητές επειδή η Εθνική Οδός έπρεπε να περνάει μέσα από το χωριό, να πουλάμε τσουρέκια και κουραμπιέδες, να αφήνουν χρήμα οι περαστικοί και να τονώνεται η τοπική οικονομία. Κάποια φορά είχε νερόφιδα η λιμνούλα και δεν ξαναπήγαμε, αν και ένας από την παρέα μας βεβαίωνε πως «δεν έχουνε δηλητήριο». Είχα ρωτήσει, τότε, όλους τους θαμώνες στο καφενείο του πατέρα μου, ειδικά τους γηραιότερους, αλλά κανείς δεν ήξερε σε ποιον αναφερόταν ο Βασιλικός. Ίσως να είχε χρησιμοποιήσει τη Νέα Καρβάλη για ξεκάρφωμα, ίσως να ήταν πραγματικά συγχωριανός μου ο «Στρατηγός», δεν το ‘μαθα ποτέ.

Πριν λίγες μέρες, ο αγαπημένος συγγραφέας με καλωσόρισε, από τα «Σταυροδρόμια Της Μνήμης» της εφημερίδας Νέα Σελίδα, στη «Λογοτεχνική Σχολή Της Καβάλας». Παραμονή Πρωτοχρονιάς, αυτό μου έφερε ο Αη-Βασίλης Βασιλικός, τις πιο συγκινητικές κουβέντες που διάβασα από κάποιον στον οποίο θα ήθελα να μοιάσω όταν φτάσω τα χρόνια του: «Το βιβλίο του Ιωαννίδη είναι συναρπαστικά γραμμένο, με χιούμορ, ειρωνεία, θυμό και έξαρση. Ό,τι και να πω, δεν θα μπορέσω να σας μεταδώσω την ατμόσφαιρα». Και όταν κλείνει μια χρονιά με κάτι τέτοιο, ξέρεις πως η χρονιά ήταν καλή. Κι άντε, τώρα, να την ξεπεράσεις.

Σκάουτερ

Σκάουτερ

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουνε γεννηθεί για το ποδόσφαιρο. Κόβει το μάτι τους, τους αρκεί να δουν έναν ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
Νερό

Νερό

Ο μπαρμπα-Γκαμπριέλ &alp ...

Read more
Διάλειμμα

Διάλειμμα

Τη χρονιά που μας πέρ&alph ...

Read more
Βόθρος

Βόθρος

Στις 10 Μαΐου 2013 ήρθε το τέλος εποχής στην εθελοτυφλία και των τελευταίων φιλάθλων του Ολυμπιακού ...

Read more
Μανουριάρης

Μανουριάρης

Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
0031

0031

Σαφώς και δε φαντα&zeta ...

Read more
Αποτέφρωση

Αποτέφρωση

ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ.& ...

Read more
Κλασαμέντες

Κλασαμέντες

Ο πιτσιρίκος προχθές δίπλα μου στο αστικό είχε αγχωθεί. Του λέει η κοπέλα μαζί του (αδερφή, ξαδέρφη, ...

Read more
Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.