Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

zitaΗ ομιλία του «Στρατηγού» στην αρχή του «Ζ» είναι, θαρρώ, η πιο απολαυστική σελίδα βιβλίου που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Είναι ασύλληπτη η έμπνευση του Βασιλικού, ο παραλληλισμός των ψεκασμών στα χωράφια με τους ψεκασμούς στους ανθρώπους, ώστε να καταπολεμηθούν οι «παρασιτικοί μύκητες» που θρέφουν «νοσηρές καταστάσεις» όπως ο περονόσπορος και ο κομμουνισμός. Στην πρώτη μου ανάγνωση, δεκαετίες πίσω, οι καταστάσεις και οι έννοιες παρέμειναν θολές -χρειάστηκα επαναλήψεις, αργότερα, για να ενσωματώσω στο σύνολό του το συγκεκριμένο αριστούργημα και να το κατατάξω στα πιο αγαπημένα διαβάσματα της ζωής μου. Φτάνοντας, όμως, στο τέλος, είχα μείνει έκπληκτος διαβάζοντας πως ο «Στρατηγός», παλεύοντας με τον ύπνο και τον ξύπνιο στη ζάλη που του προκαλούσε η βαριεστημάρα από την ομιλία του πολιτικάντη συνδυασμένη με το βαρύ στομάχι από το χταποδάκι με κρεμμύδια που είχε φάει για μεσημεριανό, είχε μεγαλώσει στο ίδιο χωριό με μένα: «Η ομιλία για τον περονόσπορο αφύπνισε μέσα του το αγροτικό παρελθόν του, τότε που έστηνε ξόβεργες κι έπιανε πουλιά στο ρέμα του χωριού, στη Νέα Καρβάλη, με το φίλο του τον Ζήση, «άτυχο θύμα των σλαβοκομμουνιστών», και έτσι σηκώθηκε και είπε δυο κουβέντες για τον κομουνόσπορο, που μαστίζει την Ελλάδα».

Θυμάμαι πως, πέρα από τη συγκίνηση που μου είχε προκαλέσει η παρουσία του χωριού μου στις αράδες τέτοιου βιβλίου, το πρώτο πράγμα που έψαξα στην εγκυκλοπαίδεια ήταν το «ξόβεργες». Δεν ήξερα τι σημαίνει. «Καπάντζες», αυτό ήταν οι ξόβεργες, παγίδες για τα πουλιά, όπως αυτές που έστηνε ένας γείτονας, ο Μωυσής. «Στο ρέμα του χωριού», δηλαδή εκεί όπου πηγαίναμε για δροσερά μπάνια το καλοκαίρι, σε μια φυσική λιμνούλα, σκαστοί από τις μάνες μας επειδή ήταν χιλιόμετρα από τη γειτονιά και έπρεπε να περνάμε με τα ποδήλατα από την Εθνική Οδό, όπου είχαμε χάσει φίλους και συμμαθητές επειδή η Εθνική Οδός έπρεπε να περνάει μέσα από το χωριό, να πουλάμε τσουρέκια και κουραμπιέδες, να αφήνουν χρήμα οι περαστικοί και να τονώνεται η τοπική οικονομία. Κάποια φορά είχε νερόφιδα η λιμνούλα και δεν ξαναπήγαμε, αν και ένας από την παρέα μας βεβαίωνε πως «δεν έχουνε δηλητήριο». Είχα ρωτήσει, τότε, όλους τους θαμώνες στο καφενείο του πατέρα μου, ειδικά τους γηραιότερους, αλλά κανείς δεν ήξερε σε ποιον αναφερόταν ο Βασιλικός. Ίσως να είχε χρησιμοποιήσει τη Νέα Καρβάλη για ξεκάρφωμα, ίσως να ήταν πραγματικά συγχωριανός μου ο «Στρατηγός», δεν το ‘μαθα ποτέ.

Πριν λίγες μέρες, ο αγαπημένος συγγραφέας με καλωσόρισε, από τα «Σταυροδρόμια Της Μνήμης» της εφημερίδας Νέα Σελίδα, στη «Λογοτεχνική Σχολή Της Καβάλας». Παραμονή Πρωτοχρονιάς, αυτό μου έφερε ο Αη-Βασίλης Βασιλικός, τις πιο συγκινητικές κουβέντες που διάβασα από κάποιον στον οποίο θα ήθελα να μοιάσω όταν φτάσω τα χρόνια του: «Το βιβλίο του Ιωαννίδη είναι συναρπαστικά γραμμένο, με χιούμορ, ειρωνεία, θυμό και έξαρση. Ό,τι και να πω, δεν θα μπορέσω να σας μεταδώσω την ατμόσφαιρα». Και όταν κλείνει μια χρονιά με κάτι τέτοιο, ξέρεις πως η χρονιά ήταν καλή. Κι άντε, τώρα, να την ξεπεράσεις.

Ελλάδα

Ελλάδα

Αυτά είναι τα σημεία &t ...

Read more
Ενοχλούμε;

Ενοχλούμε;

Για κάποιο λόγο, αυτοί που μου την πέφτουν περισσότερο είναι οι ναζιστές αεκτσήδες. Σελίδες οπαδών τ ...

Read more
Ρουφιάνοι

Ρουφιάνοι

Από το 1968, σχεδόν πενήντα χρόνια τώρα, πέντε φορές έχουν διακοπεί αγώνες στην Τούμπα κι έτυχε να ε ...

Read more
Φτου

Φτου

Καμάρι μας, ψυχή μας, ήρωά μας, φτου σου να μη σε ματιάσουμε, ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
Απόβλητο

Απόβλητο

Θα είναι τώρα πενηντάρ& ...

Read more
Αθηναίος

Αθηναίος

Σαν τον Αθηναίο Παοκτσή δεν έχει. Τον γηγενή Αθηναίο, εννοώ, όχι κάτι δικούς μας που κατέβηκαν για δ ...

Read more
Ανοσοποιητικό

Ανοσοποιητικό

Να κάνουμε μια περίληψη προηγουμένων. Γεννήθηκα στην Καβάλα το 1975. Μετακόμισα με τη γυναίκα που με ...

Read more
Ονούφριος

Ονούφριος

Όταν μιλάνε οι παλιοί το βουλώνω κι ακούω. Καμιά φορά, εκεί που παίρνουν ανάσα ή κατεβάζουν μια γουλ ...

Read more
Συγκέντρωση

Συγκέντρωση

Κριτική ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 88-63. Πριν το φιλικό με την Γκαζιαντέπ είχαμε ανταλλάξει βαριές κουβέντες. Πολύ β ...

Read more
Μύθος

Μύθος

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία του ΠΑΟΚ κα ...

Read more
Εγκλεισμός

Εγκλεισμός

- Πείτε μου το όνομά σ&alp ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.