Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

iso18«Ναι, αλλά για το τάδε δεν γράφεις». Δεν γράφω για το τάδε. Γράφω για κάτι άλλο. Επειδή έτσι γουστάρω, επειδή αυτό θέλω να γράψω και όχι το τάδε που ενδιαφέρει εσένα. Γράψ’ το εσύ. Ή μπορείς να μου καταθέσεις ένα ποσό στον τραπεζικό μου λογαριασμό να σου γράφω κατά παραγγελία. Αν και, ως σωστό Παοκτσάκι, το πιθανότερο είναι και να σου φάω τα φράγκα και να μην γράψω αυτό για το οποίο θα με πληρώσεις.

«Δεν είσαι αντικειμενικός». Σώπα. Πέφτω από τα σύννεφα. Δείξε μου τον κώδικα δεοντολογίας του μπλόγκερ, του συγγραφέα, του οποιουδήποτε βρίσκει ελεύθερο χώρο να αδειάσει το μυαλό του, να δω πώς το λέει ακριβώς αυτό το «δεν πρέπει να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, αλλά να είσαι αντικειμενικός και να κρατάς ίσες αποστάσεις από όλους». Μάλλον για να σε αγαπάνε όλοι (ή να μην σε αγαπάει κανείς, μάλλον).

«Εδώ ο ΠΑΟΚ καίγεται κι εσύ μας γράφεις για είκοσι χρόνια πριν». «Ο ΠΑΟΚ πάει για το Πρωτάθλημα κι εσύ ασχολείσαι με άκυρα θέματα». «Τι κόμπλεξ είναι αυτό που έχεις με τον Σαββίδη, ρε φίλε». «Πάλι μαλακίες γράφεις χωρίς νόημα». «Αυτά τα στατιστικά τώρα τι μας τα βάζεις, τι θέλεις να πεις, δηλαδή». Λάθος προορισμός, φίλε μου. Εδώ όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Το πρόβλημα το έχεις εσύ, που επιμένεις να επισκέπτεσαι αφιλόξενα μέρη.

Κάποια στιγμή ηττήθηκα. Το κατάλαβα όταν αναγκάστηκα να αρχίσω τις διαγραφές. Κάθε μέρα, ο ίδιος άνθρωπος, το ίδιο σχόλιο. «Ναι, αλλά», «μα γιατί», «δεν είναι έτσι». Κάθε μέρα, ο ίδιος άνθρωπος, η ίδια ατάκα. Διαγραφή. Διαγραφή. Διαγραφή. Θέλει στομάχι να εκτίθεσαι και να μην σε νοιάζει η χλεύη, έστω, αυτών που κρύβονται πίσω από τις οθόνες. Το δικό μου στομάχι έχει μια δυσλειτουργία αυτό τον καιρό, δεν χωνεύει εύκολα, ξερνάει ό,τι ανθυγιεινό πάει να το μολύνει. Αλλά δεν θα απολογηθώ κιόλας: Δεν θα χαλάσω την υγεία μου για να δίνω δημόσιο βήμα σε όποιον με θεωρεί κάτι άλλο από αυτό που είμαι ή θέλει να με κάνει κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Αν ήμουν αυτό που νομίζεις πως είμαι θα με πλήρωνες, ρε βλάκα, θα έπεφταν μπανεράκια από πίσω και σε κάθε άρθρο θα είχε από κάτω «σχετικά άρθρα» για να μεγαλώσεις το πέος σου, να απαλλαγείς από τη φλεβίτιδα και να χάσεις δέκα κιλά σε δέκα μέρες.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB