Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

bikeΤη μέρα που αγόρασα το πρώτο της ποδήλατο, είχα στην τράπεζα αρκετά ώστε να της πάρω μέχρι και αυτοκίνητο, να έχει να το καμαρώνει μέχρι τα δεκαοχτώ που θα το οδηγήσει. Αλλά όταν έφτασε, κάπου τέσσερα χρόνια μετά, να φαίνεται τεράστια για το ποδηλατάκι της, με τα γόνατα να χτυπάνε στο τιμόνι και να μοιάζει με νούμερο σε τσίρκο η βόλτα της στη γειτονιά, στενοχωριόμουν που δεν περίσσευε ευρώ να της πάρω καινούργιο. Η μικρή ήταν πιο δύσκολα, έκλεινε τα τέσσερα και δεν είχε κάνει ποδήλατο στη ζωή της. Τα Χριστούγεννα, σκεφτόμουν, θα πάρω καινούργιο στη μεγάλη, θα φτιάξω το παλιό για τη μικρή. Τα Χριστούγεννα. Να μείνει κάτι από τις πληρωμές.

Από το πουθενά, μας βρίσκει τύχη μεγάλη: Η Χουλιγκάνα κερδίζει σε διαγωνισμό ένα καινούργιο ποδήλατο. Χαρές, πανηγύρια, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Δώσαμε τα στοιχεία μας, διεύθυνση, τηλέφωνα, σημείωσε η υπεύθυνη εκεί και την ηλικία: «Ετών 8». Σε δεκαπέντε μέρες θα μας το έστελναν. Δεκαπέντε μέρες αγωνίας, δεν μιλούσε για τίποτε άλλο, ποτέ θα έρθει το καινούργιο μου ποδήλατο, πόσες μέρες ακόμα, πήρε και σημείωνε σε ένα χαρτί και μετρούσε ανάποδα. Χαιρόταν και η μικρούλα, που θα αποκτούσε κι αυτή ποδηλατάκι δικό της για πρώτη φορά, δεν την ενδιέφερε που ήταν από δεύτερο χέρι, αρκεί να είχε καλαθάκι και να ήταν κόκκινο.

Πέρασαν οι δεκαπέντε μέρες και δεν έγινε τίποτα. Πήραμε τηλέφωνο, υπήρξε μια καθυστέρηση αλλά τελικά, μετά από πολλή στενοχώρια και γκρίνια επειδή το παιδί είναι παιδί και αν του πεις κάτι πάει και τελείωσε πρέπει να το κάνεις, μας είπαν μια μέρα να περάσουμε από κάπου να το παραλάβουμε. Και πήγα, το πήρα. Υπέροχο. Έκανα μια παρατήρηση, ρε παιδιά, λίγο μεγάλο μου φαίνεται για οκτάχρονο παιδί, με καθησύχασαν, έτσι σου φαίνεται, μια χαρά είναι.

Η Χουλιγκάνα έκλαιγε από τη χαρά της. Προσπάθησε να ανεβεί, δεν τα κατάφερε. Ξαναπροσπάθησε, τίποτα. Θα φταίει το παντελόνι. Πήγαμε ως τον ποδηλατά της γειτονιάς. Ρε συ, αυτό είναι για δώδεκα χρόνων και βάλε, τι το παιδεύεις το παιδί. Χλώμιασε. Θα σου πάρει ο μπαμπάς σου ένα άλλο και αυτό θα το έχεις για το Γυμνάσιο, εντάξει, κορίτσι μου;

Γυρίσαμε σπίτι, δεν μου μιλούσε. Βάλαμε το ποδήλατο στην αποθήκη. Πήγε για ύπνο και δεν το ξανασχολίασε. Το συζητήσαμε με την Άννα, τι κάνουμε, στενοχωρήθηκε τόσες μέρες που το περιμένει. Όσο είχε το άλλο, το μικρό, δεν την πείραζε. Την άλλη μέρα γύρισε από το σχολείο και είπε πως όλοι θέλουν να δουν το καινούργιο της ποδήλατο που είχε κερδίσει, αλλά ενημέρωσε τους συμμαθητές της πως θα τους το δείξει σε τέσσερα χρόνια.

Το θάψαμε το θέμα όσο υπολογίζαμε αν μας παίρνει να πάρουμε καινούργιο, έτσι που τα είχαμε κάνει. Ψάξαμε τι ποδήλατο ήταν, πόσο άξιζε, τι μοντέλο, ποιος ήταν ο αντιπρόσωπος. Και βρήκε την άκρη η Άννα πριν λίγες μέρες. Τον πήρε, του εξήγησε την περίπτωση, πρότεινε μια ανταλλαγή επειδή δεν είμαστε ακόμα για να αγοράζουμε καινούργιο. Και της είπε ο τύπος «φέρε το παιδί από εδώ να διαλέξει». Πήγαμε σήμερα, διάλεξε. «Είναι τέλειο». Μας έφτιαξαν και το παλιό, με βοηθητικές και κόκκινο καλαθάκι. Είπε και η μικρή «είναι τέλειο». Κατεβήκαμε στο σκοτάδι, πριν λίγο, για δοκιμαστικές βόλτες. «Τέλειο» η μία, «τέλειο» και η άλλη.

Με παίδεψε αυτό το γαμημένο το 2017, με πέταξε στον τοίχο και με έλιωσε από την αρχή, αλλά τα πιο ωραία τα κρατούσε για το τέλος. Τέλειο τέλος. Τέλειο.

Εταιρεία

Εταιρεία

Όταν εργάζεσαι σε μια εταιρεία, είσαι υπάλληλος. Όταν υπηρετείς μία Ιδέα και πιστεύεις σ’ αυτή την Ι ...

Read more
Απουσία

Απουσία

Μόνο η δυσκοίλια είχε καταφέρει ως τώρα να της στερήσει αγώνα, αλλά κι αυτό φιλικό ήταν, δε μετράει ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more
Μάιος

Μάιος

Τελευταίος αγων&iot ...

Read more
Φραγή

Φραγή

Ω, ναι. Κοιμάσαι στις 3, ξυπνάς χαράματα, τέτοια μέρα, όλα κελαηδάνε. Η μικρή στις έξι παρά, το πουλ ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more
91

91

Δεν έχεις πάει ποτέ σ& ...

Read more
Aγγελόσκυλα

Aγγελόσκυλα

Δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσεις με αφοσιωμένους Μουτζαχεντίν του Άγγελου και να μη σπάσουν τα νεύρ ...

Read more
Καλλικάγκουρας

Καλλικάγκουρας

Ο Καλλικάγκουρας είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Θεσσαλονίκ ...

Read more
Παστέλι

Παστέλι

Πάντα με γοήτευε η προέλευση των φράσεων που λέμε στην καθημερινότητα. Μια ζωή την ψάχνω όταν ακούω ...

Read more
Ισοβίτης

Ισοβίτης

Παραμεγάλωσε η παρέα μας, οπότε ας ξανασυστηθώ. Λοιπόν, είμαι ο «Ισοβίτης», είμαι σαράντα χρονών, έχ ...

Read more
Ισορροπία

Ισορροπία

Χίλια χιλιόμετρα αγ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.