Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01

bikeΤη μέρα που αγόρασα το πρώτο της ποδήλατο, είχα στην τράπεζα αρκετά ώστε να της πάρω μέχρι και αυτοκίνητο, να έχει να το καμαρώνει μέχρι τα δεκαοχτώ που θα το οδηγήσει. Αλλά όταν έφτασε, κάπου τέσσερα χρόνια μετά, να φαίνεται τεράστια για το ποδηλατάκι της, με τα γόνατα να χτυπάνε στο τιμόνι και να μοιάζει με νούμερο σε τσίρκο η βόλτα της στη γειτονιά, στενοχωριόμουν που δεν περίσσευε ευρώ να της πάρω καινούργιο. Η μικρή ήταν πιο δύσκολα, έκλεινε τα τέσσερα και δεν είχε κάνει ποδήλατο στη ζωή της. Τα Χριστούγεννα, σκεφτόμουν, θα πάρω καινούργιο στη μεγάλη, θα φτιάξω το παλιό για τη μικρή. Τα Χριστούγεννα. Να μείνει κάτι από τις πληρωμές.

Από το πουθενά, μας βρίσκει τύχη μεγάλη: Η Χουλιγκάνα κερδίζει σε διαγωνισμό ένα καινούργιο ποδήλατο. Χαρές, πανηγύρια, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Δώσαμε τα στοιχεία μας, διεύθυνση, τηλέφωνα, σημείωσε η υπεύθυνη εκεί και την ηλικία: «Ετών 8». Σε δεκαπέντε μέρες θα μας το έστελναν. Δεκαπέντε μέρες αγωνίας, δεν μιλούσε για τίποτε άλλο, ποτέ θα έρθει το καινούργιο μου ποδήλατο, πόσες μέρες ακόμα, πήρε και σημείωνε σε ένα χαρτί και μετρούσε ανάποδα. Χαιρόταν και η μικρούλα, που θα αποκτούσε κι αυτή ποδηλατάκι δικό της για πρώτη φορά, δεν την ενδιέφερε που ήταν από δεύτερο χέρι, αρκεί να είχε καλαθάκι και να ήταν κόκκινο.

Πέρασαν οι δεκαπέντε μέρες και δεν έγινε τίποτα. Πήραμε τηλέφωνο, υπήρξε μια καθυστέρηση αλλά τελικά, μετά από πολλή στενοχώρια και γκρίνια επειδή το παιδί είναι παιδί και αν του πεις κάτι πάει και τελείωσε πρέπει να το κάνεις, μας είπαν μια μέρα να περάσουμε από κάπου να το παραλάβουμε. Και πήγα, το πήρα. Υπέροχο. Έκανα μια παρατήρηση, ρε παιδιά, λίγο μεγάλο μου φαίνεται για οκτάχρονο παιδί, με καθησύχασαν, έτσι σου φαίνεται, μια χαρά είναι.

Η Χουλιγκάνα έκλαιγε από τη χαρά της. Προσπάθησε να ανεβεί, δεν τα κατάφερε. Ξαναπροσπάθησε, τίποτα. Θα φταίει το παντελόνι. Πήγαμε ως τον ποδηλατά της γειτονιάς. Ρε συ, αυτό είναι για δώδεκα χρόνων και βάλε, τι το παιδεύεις το παιδί. Χλώμιασε. Θα σου πάρει ο μπαμπάς σου ένα άλλο και αυτό θα το έχεις για το Γυμνάσιο, εντάξει, κορίτσι μου;

Γυρίσαμε σπίτι, δεν μου μιλούσε. Βάλαμε το ποδήλατο στην αποθήκη. Πήγε για ύπνο και δεν το ξανασχολίασε. Το συζητήσαμε με την Άννα, τι κάνουμε, στενοχωρήθηκε τόσες μέρες που το περιμένει. Όσο είχε το άλλο, το μικρό, δεν την πείραζε. Την άλλη μέρα γύρισε από το σχολείο και είπε πως όλοι θέλουν να δουν το καινούργιο της ποδήλατο που είχε κερδίσει, αλλά ενημέρωσε τους συμμαθητές της πως θα τους το δείξει σε τέσσερα χρόνια.

Το θάψαμε το θέμα όσο υπολογίζαμε αν μας παίρνει να πάρουμε καινούργιο, έτσι που τα είχαμε κάνει. Ψάξαμε τι ποδήλατο ήταν, πόσο άξιζε, τι μοντέλο, ποιος ήταν ο αντιπρόσωπος. Και βρήκε την άκρη η Άννα πριν λίγες μέρες. Τον πήρε, του εξήγησε την περίπτωση, πρότεινε μια ανταλλαγή επειδή δεν είμαστε ακόμα για να αγοράζουμε καινούργιο. Και της είπε ο τύπος «φέρε το παιδί από εδώ να διαλέξει». Πήγαμε σήμερα, διάλεξε. «Είναι τέλειο». Μας έφτιαξαν και το παλιό, με βοηθητικές και κόκκινο καλαθάκι. Είπε και η μικρή «είναι τέλειο». Κατεβήκαμε στο σκοτάδι, πριν λίγο, για δοκιμαστικές βόλτες. «Τέλειο» η μία, «τέλειο» και η άλλη.

Με παίδεψε αυτό το γαμημένο το 2017, με πέταξε στον τοίχο και με έλιωσε από την αρχή, αλλά τα πιο ωραία τα κρατούσε για το τέλος. Τέλειο τέλος. Τέλειο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038