Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

soad1315Στον εκδοτικό οίκο έθεσα έναν και μοναδικό όρο για την κυκλοφορία του βιβλίου. Το περιεχόμενο το συζητάμε, το εξώφυλλο το συζητάμε, τον τίτλο τον συζητάμε. Αυτό που απαίτησα ως αδιαπραγμάτευτο ήταν η απουσία του δαιμονοποιημένου αριθμού, τουλάχιστον από τα βασικά στοιχεία της έκδοσης: Δεν θα υπάρχει πουθενά ο αριθμός δεκατέσσερα. Δεν θα συμπεριλαμβάνεται στο ISBN, δεν θα υπάρχει οποιοδήποτε σημείο που να τον περιέχει, δεν θα κυκλοφορήσει δεκατέσσερις του μήνα, θα κοστίζει από ένα λεπτό του ευρώ ως δεκατρία ευρώ και ενενήντα εννιά λεπτά ή από δεκαπέντε και πάνω, ας κάνει και ένα χιλιάρικο. Μέχρι και στο συμβόλαιο κάπου ανέφερε τον αριθμό δεκατέσσερα και ζήτησα να το εκτυπώσουν διορθωμένο και να μου το ξαναστείλουν -ορίστε, τους ταγκάρω, αν λέω ψέματα ή υπερβολές ας παρέμβει ο Topos books / Εκδόσεις Τόπος να με διαψεύσει.

Αρχικά διέγνωσα μια αντίδραση που περιγράφεται, πάνω-κάτω, με τη φράση «ρε με ποιον έχουμε μπλέξει». Εντάξει, να μη βάλουμε πουθενά το δεκατέσσερα και να μην κυκλοφορήσει το βιβλίο δεκατέσσερις του μήνα, να βρούμε τιμή κάτω από δεκατέσσερα (την έβαλαν στα 13,90). Αλλά πώς θα ζητήσουμε ISBN, αυτά δίνονται με άλλη διαδικασία -«δεν με ενδιαφέρει, το θέμα είναι σοβαρό». Καιρό μετά τη συγκεκριμένη κουβέντα, έμαθα πως ο αγαπημένος μου κύριος εκδότης ρώτησε σοβαρό και σημαίνον πρόσωπο της κοινωνίας περί του θέματος, για να τσεκάρει, υποθέτω, αν είμαι πραγματικός τρελός ή τους δουλεύω. Και η απάντηση, έμαθα, ήταν «καλά σας λέει, αν βάλετε πουθενά το δεκατέσσερα το βιβλίο θα πατώσει».

Αν ήμουν λίγο περισσότερο παλαβός, θα ζητούσα να μην τυπωθεί το δεκατέσσερα στη σελίδα δεκατέσσερα, αλλά έχω τα όριά μου και έκανα πίσω. Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, δεν υπήρχε λόγος να σταματήσω εκεί, εφόσον είχαν δεχτεί τα πάντα γιατί να μην δέχονταν και αυτό, τέλος πάντων, τώρα είναι αργά, ίσως το ζητήσω στην τρίτη έκδοση -με την ευκαιρία και μια που το βιβλίο πάει πολύ καλά, να σημειώσω πως δέκατη τέταρτη έκδοση δεν θα υπάρξει, αν θέλουν ας βγάλουν μια μεγάλη δέκατη τρίτη και μετά να πάνε στη δέκατη πέμπτη, λογικά πράγματα, δεν είμαι κανένας τρελός να έχω παράλογες απαιτήσεις. Στην τελευταία μας συνάντηση, όπου μου δόθηκε το σχέδιο του εξωφύλλου και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τη δουλειά τους, διαπιστώσαμε με την Άννα, που ήταν μαζί, πως στο φιλμάκι του οπισθόφυλλου οι τρεις φωτογραφίες είχαν πάνω τους κάποιους «τυχαίους» αριθμούς. Το 13, το δεκατέσσερα και το 15. «Αμάν, μας ξέφυγε», είπε κάποιος στη συνάντηση. «Να τους αλλάξουμε». «Όχι, δεν θα τους αλλάξουμε», πρότεινα εγώ. «Θα τους αφήσουμε ως έχουν, απλώς θα σβήσουμε το δεκατέσσερα».

Και μόλις έφτασε στα χέρια μου το βιβλίο, είδα πως είχαν κάνει ακριβώς αυτό. Και μπράβο τους, μας έσωσαν από την γκαντεμιά. Γι’ αυτό, να το παίρνετε το δεκάλεπτο στα ρέστα. Δεν το κάνετε για την τσέπη σας, το κάνετε για την τύχη του βιβλίου. Κι όταν σας λέει κάποιος πως το πήρε «δεκατέσσερα ευρώ» να τον διορθώνετε: «Δεκατρία και ενενήντα, δεν μπορεί να πωλείται τέτοιο βιβλίο δεκατέσσερα ευρώ, δεν θα το αγόραζε κανένας».

Μουσαντανί

Μουσαντανί

Υπέγραψε επιτέλου& ...

Read more
Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more
Λευτεριά

Λευτεριά

Σαφώς και είναι τεράστιο θέμα η σύλληψη, προφυλάκιση και παραμονή επί τόσο μεγάλο διάστημα των συνοπ ...

Read more
Εντεκάδες

Εντεκάδες

Την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρί&omicron ...

Read more
Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που περι& ...

Read more
Κόμβος

Κόμβος

Μου την είπε ένας γκρινάρης πριν λίγες μέρες που δεν έγραψα για την παράδοση κατ’ οίκον στην επιστρο ...

Read more
Tελικός

Tελικός

Επειδή όλες οι μεγάλες ιδέες ξεκινούν από το μυαλό ενός ανθρώπου, ποιος μου λέει εμένα πως δεν είμαι ...

Read more
Οδηγίες

Οδηγίες

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ δεν ανακοινώνει οδηγίες για την ασφαλή μετάβαση και αποχώρηση των φιλάθλων του ΠΑΟΚ για τ ...

Read more
Βόλεϊ

Βόλεϊ

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Εθνική Ελλάδας στο βόλεϊ πρέπει να έκανε κάτι σπουδαίο. ...

Read more
Αμφίπολη

Αμφίπολη

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί στο ίντερνετ μία μαρμάρινη επιγραφή «φερόμενη ως» γνήσια από τον τύ ...

Read more
Βόθρος

Βόθρος

Στις 10 Μαΐου 2013 ήρθε το τέλος εποχής στην εθελοτυφλία και των τελευταίων φιλάθλων του Ολυμπιακού ...

Read more
Ανάλυση

Ανάλυση

Τελικός ΑΕΚ-Ολυμ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.