Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

kypΚηρύσσω το αγωνιστικό έτος 2014-2015 ως ΕΤΟΣ ΠΑΟΚΤΣΗΔΙΚΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ. Με εκδηλώσεις, χοροεσπερίδες και όλα κομπλέ.

Κανονικής γκρίνιας, όμως, όχι αμάν, ρε γυναίκα, πάλι δεν άναψες το θερμοσίφωνα και τέτοια. Όσο πάει. Μέχρι το τέλος. Και τώρα θα πει κάποιος «έλα, ρε μεγάλε, εσένα περιμέναμε να μας το πεις». Ναι, επειδή κι εμένα η υπομονή μου τελείωσε. Σήμερα μου τελείωσε, πριν λίγο, μεσημεράκι της 6ης Αυγούστου, εκεί που άκουγα την 6η Αυγούστου από τις Τρύπες, σώθηκε η διάθεσή μου για πλάκα και για καζούρα και για αισιοδοξίες. Ως εδώ, τέλος τα παραμύθια.

Οι συνθήκες είναι περισσότερο από ιδανικές. Έχουμε και το έμφυτο από τους παππούδες που έκραζαν από Λέανδρο και Πρόγιο μέχρι Σαράφη και Κούδα, δεκαετίες γκρίνιας η κερκίδα μας, ήμασταν εμείς οι ενδιάμεσοι τέλη ’80-αρχές ’90 μέχρι την αποχή, ήρθε η ώρα της σημερινής γενιάς να δούμε τι μπορεί να κάνει. Γιατί άμα μείνουμε να γκρινιάζουμε οι σαρανταφεύγα, θα είμαστε γραφικοί. Αν το βλέπουν και οι νέοι το ίδιο, κάτι κάνουμε.

Δυο χρόνια περιθώριο δώσαμε στον κύριο Ιβάν (Ιωάννη) Σαββίδη να μας αναπτύξει το σχέδιο κατάκτησης του Champions League, το οποίο ο ίδιος μας έταξε, δεν του το ζήτησε κανείς. Ξεχνώντας, προφανώς, πως οι Παοκτσήδες δεν είναι στουπί με τη βότκα από την ώρα που ξυπνάνε να τους λες ό,τι θέλουν ν’ ακούσουν και να φωνάζουν νασντράβια, στην υγειά του Προέδρου. Επίσης, τα χρέη του ΠΑΟΚ είναι δικά του, αυτός το είπε, δημοσίως, ας πάει να τα πληρώσει να φτιάξουμε κανένα νοσοκομείο και κανένα ΚΑΠΗ για τους πολυπληθείς φίλους του Ηρακλέους που δεν έχουν τι να κάνουν τώρα που βγήκαν στη σύνταξη.

Να πάει να τα πληρώσει σήμερα, αύριο, όπως πληρώνουμε κι εμείς τα δικά μας χρέη, να περιμένει με το χαρτάκι στο χέρι στην ουρά με το τσαντάκι, να πάει στο γκισέ, πώς ονομάζεστε, παρακαλώ, ΑΦΜ, ταυτότητα, τριάντα εκατομμύρια ευρώ, ορίστε, α, μισό λεπτό, έχετε και ρέστα. Γιατί άμα θέλω να γίνω πρώτος μάγκας κι εγώ, αγοράζω τσάμπα την ΠΑΕ και δηλώνω δημοσίως τα χρέη του ΠΑΟΚ είναι δικά μου και μετά βάζω τον κόσμο να κράζει τους κακούς πολιτικούς που δε μου τα ρυθμίζουν. Άντε από ‘δώ, ρε, εγώ ένα τηλέφωνο στη ΔΕΗ για το λογαριασμό έκανα για ρύθμιση και μετά από ένα μήνα πήγα και την πλήρωσα.

Για τη λειτουργία της ΠΑΕ δεν έχω πλέον άλλα λόγια. Ή κάτι απόκοσμο συμβαίνει και μας το κρύβουν ή είναι όλοι για τα μπάζα. Δεν μπορεί να ισχύει αυτό που βγαίνει προς τα έξω, δεν είναι δυνατό να λειτουργούμε έτσι, ακόμα και σήμερα, αλαλούμ, πρόεδρος, εκπρόσωποι, υπεύθυνοι, προπονητής, οι πάντες. Γιατί όταν ανέχεσαι την κατάσταση, γίνεσαι συνυπεύθυνος. Γιατί όταν έβαλε πλάτες πριν από 10 χρόνια ο Άγγελος, από φιλότιμο να σου πω εγώ, θυμάστε πώς έφυγε και τι χρεώθηκε. Ή παραδέχεσαι πως το εργασιακό σου περιβάλλον σε εκφράζει και μένεις και έχεις την ευθύνη σου, ή σηκώνεσαι και φεύγεις από αξιοπρέπεια. Εγώ τα λέω αυτά, έξω από το χορό.

Δεκαεφτά μέρες πρέπει να γράφει κάποιος για να μην ξεχάσει κάτι. Αλλά δε χρειάζεται να ξαναγραφεί τίποτα, κάθε μέρα το κεφάλι πάει να σκάσει από τη βλακεία. Κι έχεις τον άλλονα τη μια μέρα να γράφει τι είπανε, με διαλόγους και εφελίκια, ο πρόεδρος και ο προπονητής μεταξύ τους, δηλαδή ή τον πρόεδρο έχεις γνωστό ή τον προπονητή ή είσαι φαντασιόπληκτος, και την άλλη μέρα γράφει στο site του πως αναρωτιέται πού πάμε και πού βαδίζουμε και τι χάλι είναι αυτό και κράζει ό,τι υπάρχει ασπρόμαυρο –αποφάσισε, ρε χαμένε, είσαι κολλητός του προέδρου, του προπονητή ή την πίνεις όλη μέρα; Ξέρω, ΠΑΟΚ είσαι, βάζεις έναν Δικέφαλο στην ιστοσελίδα και πρέπει να σε διαβάζουμε γι’ αυτό.

Κι εγώ κράζω τώρα, ελεύθερα, βρήκα μια σελίδα τσάμπα στο facebook και γράφω ό,τι μου κατέβει. Γιατί να με διαβάσεις και –κυρίως- γιατί να μου δώσεις σημασία. Δεν μπορώ να το απαντήσω αυτό. Δικαίωμα στο κράξιμο ποιος έχει δεν ξέρω. Μπορώ να πω τη γνώμη μου, αλλά δεν είμαι σε θέση να την κρίνω κιόλας, κρίνε την εσύ, άμα θες και άμα δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις. Και η γνώμη μου είναι πως δικαίωμα στην γκρίνια έχει κάθε Παοκτσάκι που πιστεύει πως έχει κάνει ό,τι μπορεί να κάνει για τον ΠΑΟΚ του και περιμένει να κάνουν κι οι άλλοι ό,τι μπορούν και όταν θα κάνουμε όλοι μας ό,τι μπορούμε θα φύγει η μαυρίλα. Αυτό.

Έχουμε συνοπαδούς που θεωρούν θετικό γεγονός την τοποθέτηση στην ΠΑΕ των «αλλόθρησκων» εκπροσώπων. Κάντε μια βόλτα στα σχόλια στα διάφορα Παοκτσίδικα site και θα δείτε πόσοι είναι, δεκάδες βρήκα εγώ. «Επιτέλους, άνθρωποι που γνωρίζουν το Σύστημα και πώς λειτουργεί, να πάνε πιο ψηλά τον ΠΑΟΚ μας τώρα που έχουμε ανθρώπους μπλεγμένους στα κόλπα» και τέτοια. ΠΑΟΚ είναι αυτοί που τα γράφουν, υποθέτω πως τα πιστεύουνε κιόλας. Δε σας κάνω πλάκα, μόλις εχθές τα έγραφαν σε ιστοσελίδα ασπρόμαυρη. Και είχανε και Like, δηλαδή συμφωνούσανε κι άλλοι μ’ αυτούς. Ένας άλλος μου υπέδειξε να μην είμαι άλλο Παοκτσής, επειδή δε νιώθω το απαιτούμενο δέος στη θέα της Ακρόπολης και δεν είμαι σωστός Έλληνας, με τον τρόπο που αυτός πιστεύει πως πρέπει να είναι ο Έλληνας, να «αφήσω τον ΠΑΟΚ», έτσι το έγραψε, ντροπή, είμαι υβριστής και ανθέλληνας επειδή δε νιώθω απόγονος του Πλάτωνα και του Καραϊσκάκη. Παοκτσής τα έγραψε αυτά, Μάνος λεγόταν, του τα έσβησαν τα παιδιά μετά που του απάντησα πόσο Έλληνας είμαι, δεν ξέρω γιατί. Κι αυτός θα έχει άποψη για όσα συμβαίνουν στον ΠΑΟΚ σήμερα, ποιος ξέρει ποια θα είναι η άποψή του, να χτίσουμε καρυάτιδες μπροστά στην 4, ίσως, καλή ιδέα. Αλλά άλλο η γκρίνια για τον καλύτερο ΠΑΟΚ, άλλο η γκρίνια για τον Παοκτσή που δεν είναι ΠΑΟΚ με το δικό σου τρόπο, οπότε πάμε παρακάτω.

Όλοι έχουμε άποψη, όλοι έχουμε γκρίνια, όλοι έχουμε αγανάκτηση. Πρώτη φορά, όμως, τη νιώθω τόσο μαζικά. Ίσως να φταίει το ίντερνετ, που μπορεί ο καθένας να δηλώνει δημόσια και ελεύθερα, συχνά και ανώνυμα, τις διαφορές και τα αναθέματά του. Αλλά και να είχαμε Facebook το 1992 σιγά μην ασχολούμασταν με την ΠΑΕ, θα έμπαινε ο συνδεσμίτης στη σελίδα του Βουλινού, θα έγραφε ένα «Βουλινέ Φύγε» και μετά θα ετοιμαζόταν για την εκδρομή, status update «ξέρω ‘γώ εντάξει». Αλλά και η γκρίνια δημιουργική είναι, μορφή αντίδρασης, τι άλλο να κάνουμε, δηλαδή. Με βάρεσε η ζέστη σήμερα, πόνεσε το μυαλό μου.

Έχεις δικαίωμα να γκρινιάζεις, αδερφέ μου, όταν εσύ έχεις κάνει ό,τι μπορείς να κάνεις για τον ΠΑΟΚ σου. Κι εγώ τυχαίνει να ξέρω ένα σωρό κόσμο που έχει κάνει για τον ΠΑΟΚ όσα δε θα κάνουν άλλοι, κι εγώ μέσα στους άλλους, σε δέκα ζωές. Αν δεν το έχεις κάνει και απλώς κράζεις για να πας με το ρεύμα, είσαι ανόητος, κάνεις κακό. Και το ξέρεις, την ώρα που γράφεις την παπαριά σου ξέρεις πως είσαι ένα ανθρωπάκι που προσπαθεί να ταυτιστεί με τη μόδα –αύριο που θα αποθεώνουμε, θα χειροκροτάς κι εσύ, πιο δυνατά από εμάς. Τι μπορείς να κάνεις, μέτρα, μπορείς να τρολάρεις, μπορείς να πάρεις διαρκείας, μπορείς να πηγαίνεις στο γήπεδο σε κάθε ματς ή σε μερικά ματς ή σε ένα ή σε κανένα ματς και να το βλέπεις στην καφετέρια ή μπορείς μόνο να προσεύχεσαι για τον ΠΑΟΚ, μπορείς να κάνεις διαλογισμό, δεν ξέρω, εσύ ξέρεις τι μπορείς να κάνεις και μέχρι πού φτάνει το μυαλό και η τσέπη σου –κάν’ το αυτό που μπορείς, όποιο και όσο είναι αυτό, και τότε έχεις δικαίωμα και να κράξεις, και να γκρινιάξεις, και να μου ρίξεις και μένα μια χριστοπαναγία να με βάλεις στη θέση μου.

Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
Κερκιδάκι

Κερκιδάκι

Δίχως την παραμικρή σκέψη, αντάλλαζα την Τούμπα της Κυριακής με το κερκιδάκι στη Νέα Σμύρνη το Σάββα ...

Read more
Βολικό

Βολικό

Τι βολικό να φταίνε πά& ...

Read more
Σημαντικότερο

Σημαντικότερο

Δεν υπάρχει σημαντ&iota ...

Read more
Δευτερηθέσιους

Δευτερηθέσιους

Όλοι κατέβαζαν σειρές από το ίντερνετ με ελληνικούς υπότιτλους αλλά κανείς δε σκεφτόταν ποιος έφτιαχ ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Αποτέφρωση

Αποτέφρωση

ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ.& ...

Read more
Μαχητές

Μαχητές

Τρίτη μέρα στη σειρά πο ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
Εύνοια

Εύνοια

Δελτίο Τύπου ΠΑΕ ΠΑΟΚ Προς την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία «Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, συναισθανόμενη την ευ ...

Read more
Παοκολέ

Παοκολέ

Το ρεκόρ συνεχόμενου Παοκολέ το έχει, μέχρι να εμφανιστεί διαφορετική μαρτυρία, ο διπλανός μου στο Γ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.