Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

i27Σήμερα, 24 Δεκεμβρίου, συμπληρώνω 24 χρόνια σχέσης με τη γυναίκα που φοράει στο γήπεδο την ασπρόμαυρη φανέλα με τον αριθμό 24 -τόσο ανάποδος άνθρωπος είναι, που επέλεξε να φοράει το αντίστροφο του τυχερού μου αριθμού.

Χρειάζομαι μια ζωή ολόκληρη για να καταγράψω τις καγκουριές και τις περιπέτειες που έζησα μ’ αυτό τον άνθρωπο δίπλα μου, από τη ματωμένη διάβαση του φαραγγιού του Αλιάκμονα ξημερώματα με τις δάδες Τεστ και Κουίζ μέχρι το σπαρκλ ουότα στο ΚΤΕΛ Λονδίνου και από τα ανταρλεϊχί του Άμστερνταμ μέχρι τη διάσχιση όλης της Θεσσαλονίκης ως τυφλός που κουτουλούσε στους διαβάτες. Μια σχέση που ξεκίνησε κυνηγημένη από τους πάντες στον κοινωνικό μας κύκλο και ποτίστηκε από νωρίς με μπουνιές, βρισίδια, κραυγές και απάτες προς όλους γύρω μας, χωρίς εμείς να συγκρουστούμε ποτέ, μέχρι και σήμερα, που εγώ βρίσκομαι μπροστά σε μια οθόνη κι αυτή στον καναπέ, ανάμεσα στις μικρές, προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από τη συνοδεία των χουλιγκάνων στα πρωινά κάλαντα.

Της χρωστάω τη ζωή μου. Δεν μου χρωστάει τίποτα. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή της χωρίς εμένα, αλλά ξέρω πως η δική μου ζωή δεν θα είχε ξεφύγει από τα λίγα τετραγωνικά μέτρα στα οποία είχα φτάσει να την περιορίσω τον καιρό που τη γνώρισα. Τον καιρό που με έσωσε, τραβώντας με έξω από το λάκκο. Κλεφτήκαμε, μείναμε μαζί από την πρώτη στιγμή, πιτσιρίκια, αλλάξαμε δουλειές, σπίτια, παρέες, κάναμε παιδιά, κλάψαμε, χαρήκαμε, ταξιδέψαμε, γνωρίσαμε χιλιάδες ανθρώπους, χάσαμε ανθρώπους, ξεφτιλιστήκαμε, αποθεωθήκαμε, γίναμε πρότυπα, γίναμε παραδείγματα προς αποφυγή. Ιδρώσαμε, ιδρώνουμε ακόμα, κάτι σαν κατάρα μας τριγυρνάει και μας τσακίζει στις μονίμως άδειες τσέπες από μικρούς, αλλά και μια ευλογία μας διατηρεί ακέραιους, υγιείς και ευτυχισμένους.

Με την Άννα, που δεν τη λένε Άννα αλλά έτσι τη φωνάζανε στις εκδρομές, έχουμε ζήσει τα τσιμέντα των 90ς, τη μαγεία του Παλέ, τα ταξίδια εκτός έδρας, την επαρχία, την Αθήνα, τις μεγαλειώδεις προκρίσεις και τους ντροπιαστικούς αποκλεισμούς, τις νίκες στα ντέρμπι και τις αναπάντεχες ήττες από τα χωριά, την κακομοιριά των 00ς, την ντεμέκ επανάσταση, τον νεοπλουτισμό, την Τούμπα χωρίς καρεκλάκια, με καρεκλάκια αλλά και τη μέρα που βάζανε τα καρεκλάκια, το Παλατάκι, την καύλα του βόλεϊ, τα παιδιά μας ντυμένα με ασπρόμαυρες στολές, τα παιδιά μας να παίζουν στο παρκέ, το χόρτο και το ταραφλέξ που εμείς πατήσαμε στα σαράντα μας, ζήσαμε τον βούρκο των social media και τη μεγάλη μάχη να παραμείνουμε άνθρωποι στην αρένα των τεράτων, να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας και την περίεργη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων, τότε που μετά από ένα εικοσιτετράωρο στον δρόμο, Καβάλα-Θεσσαλονίκη-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη-Καβάλα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να γυρίσω Δευτέρα πρωί στο σχολείο, να μπω στην τάξη, να την αγκαλιάσω και να της πω «όλα καλά» μπροστά σε όλους τους συμμαθητές μας και να ξαναφύγω, επειδή αυτό έπρεπε να κάνω κι αυτό έκανα, χωρίς να μας ενδιαφέρει οτιδήποτε άλλο.

Το μοναδικό στίγμα σε αυτή την ιδανική σχέση 24 ετών ήταν εκείνο το βράδυ που μου απαγόρεψε, η κάρχια, να πάω στους Tool, που ήξερε πως οι Tool για μένα εκείνο το διάστημα ήταν ό,τι πιο κοντινό στον Θεό και θα τους έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου, ρε φίλε, όλα κανονισμένα, εισιτήρια, μεταφορά, επιστροφή, τα πάντα, θα τους έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου μετά την πρώτη φορά που τους είχαμε δει, δηλαδή, αλλά αυτή γκρίνιαζε κι έλεγε κάτι ακατάληπτα, «είμαι έγκυος, από στιγμή σε στιγμή θα γεννήσω, πού θα με αφήσεις μόνη που έχω δύσκολη εγκυμοσύνη και είμαι όλο ξάπλα», γελοιότητες, φανταζόταν διάφορα για να μου στερήσει την υπέρτατη χαρά και, τελικά, μου τη στέρησε και της το είχα φυλαγμένο από τότε. Και πήγε και γέννησε δύο μήνες μετά, δηλαδή ό,τι να ‘ναι η τύπισσα, τσάμπα μας είχε αγχώσει.

Πριν κάτι μήνες, στον Βόλο, όπου πήγε στον πρώτο τελικό ποδοσφαίρου της ζωής της, τράβηξε μία από τις ωραιότερες φωτογραφίες που έχω δει από την κερκίδα του ΠΑΟΚ: Οι Παοκτσήδες στη σκοτεινή τους μεγαλοπρέπεια, ήρεμοι, φορτισμένοι, λίγο μετά την πρώτη μάχη και λίγο πριν την επόμενη, με φόντο τον συννεφιασμένο ουρανό που λίγες ώρες αργότερα θα τους καμάρωνε νικητές. Ανατριχίλα.

Θα μ’ αγαπάς, θα μ’ αγαπάς μα δεν θα φτάνει
Άγονη βροχή θα πέφτει πάνω μου το χάδι σου
Κι εγώ σαν γέρικο σκυλί μες το λιμάνι
Θα πεθαίνω στο πλάι σου

Σερί

Σερί

Ένα ρεκόρ που σπάει π&eps ...

Read more
Μήλο

Μήλο

Από συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περν ...

Read more
Ενασαπομάς

Ενασαπομάς

Έχουμε μείνει στο κυλικείο, στο Παλατάκι, έξι άτομα. Το ματς αρχίζει σε λίγα λεπτά, ο Λαός ακούγεται ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Εκλογές

Εκλογές

Λέμε τώρα. Αύριο οι εκλογές να γίνονταν για το ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο και τα κόμματα να ήταν ...

Read more
Ταλιμπάν

Ταλιμπάν

Οι αστυνομικοί είναι φίλοι μας. Εγώ ελληνική αστυνομία άι λάικ, μεγάλα γούστα, τι να πρωτοθυμηθεί κα ...

Read more
Ροδοπέταλα

Ροδοπέταλα

Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐ&omi ...

Read more
Ντροπή

Ντροπή

«Ο Σαββίδης δε νιώθ ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Βρήκα και ντοκουμέντο από τα πλεούμενα κεφτεδάκια. Ο άλλος ο φραγκάτος αγόρασε και αναψυκτικό, εγώ τ ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
Μάιος

Μάιος

Τελευταίος αγων&iot ...

Read more
Αϊβαλί

Αϊβαλί

Πριν λίγους μήνες, μέτρησα τις μεγαλύτερες απουσίες της ζωής μου από τον ΠΑΟΚ. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.