Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

i27Σήμερα, 24 Δεκεμβρίου, συμπληρώνω 24 χρόνια σχέσης με τη γυναίκα που φοράει στο γήπεδο την ασπρόμαυρη φανέλα με τον αριθμό 24 -τόσο ανάποδος άνθρωπος είναι, που επέλεξε να φοράει το αντίστροφο του τυχερού μου αριθμού.

Χρειάζομαι μια ζωή ολόκληρη για να καταγράψω τις καγκουριές και τις περιπέτειες που έζησα μ’ αυτό τον άνθρωπο δίπλα μου, από τη ματωμένη διάβαση του φαραγγιού του Αλιάκμονα ξημερώματα με τις δάδες Τεστ και Κουίζ μέχρι το σπαρκλ ουότα στο ΚΤΕΛ Λονδίνου και από τα ανταρλεϊχί του Άμστερνταμ μέχρι τη διάσχιση όλης της Θεσσαλονίκης ως τυφλός που κουτουλούσε στους διαβάτες. Μια σχέση που ξεκίνησε κυνηγημένη από τους πάντες στον κοινωνικό μας κύκλο και ποτίστηκε από νωρίς με μπουνιές, βρισίδια, κραυγές και απάτες προς όλους γύρω μας, χωρίς εμείς να συγκρουστούμε ποτέ, μέχρι και σήμερα, που εγώ βρίσκομαι μπροστά σε μια οθόνη κι αυτή στον καναπέ, ανάμεσα στις μικρές, προσπαθεί ακόμα να συνέλθει από τη συνοδεία των χουλιγκάνων στα πρωινά κάλαντα.

Της χρωστάω τη ζωή μου. Δεν μου χρωστάει τίποτα. Δεν ξέρω πώς θα ήταν η ζωή της χωρίς εμένα, αλλά ξέρω πως η δική μου ζωή δεν θα είχε ξεφύγει από τα λίγα τετραγωνικά μέτρα στα οποία είχα φτάσει να την περιορίσω τον καιρό που τη γνώρισα. Τον καιρό που με έσωσε, τραβώντας με έξω από το λάκκο. Κλεφτήκαμε, μείναμε μαζί από την πρώτη στιγμή, πιτσιρίκια, αλλάξαμε δουλειές, σπίτια, παρέες, κάναμε παιδιά, κλάψαμε, χαρήκαμε, ταξιδέψαμε, γνωρίσαμε χιλιάδες ανθρώπους, χάσαμε ανθρώπους, ξεφτιλιστήκαμε, αποθεωθήκαμε, γίναμε πρότυπα, γίναμε παραδείγματα προς αποφυγή. Ιδρώσαμε, ιδρώνουμε ακόμα, κάτι σαν κατάρα μας τριγυρνάει και μας τσακίζει στις μονίμως άδειες τσέπες από μικρούς, αλλά και μια ευλογία μας διατηρεί ακέραιους, υγιείς και ευτυχισμένους.

Με την Άννα, που δεν τη λένε Άννα αλλά έτσι τη φωνάζανε στις εκδρομές, έχουμε ζήσει τα τσιμέντα των 90ς, τη μαγεία του Παλέ, τα ταξίδια εκτός έδρας, την επαρχία, την Αθήνα, τις μεγαλειώδεις προκρίσεις και τους ντροπιαστικούς αποκλεισμούς, τις νίκες στα ντέρμπι και τις αναπάντεχες ήττες από τα χωριά, την κακομοιριά των 00ς, την ντεμέκ επανάσταση, τον νεοπλουτισμό, την Τούμπα χωρίς καρεκλάκια, με καρεκλάκια αλλά και τη μέρα που βάζανε τα καρεκλάκια, το Παλατάκι, την καύλα του βόλεϊ, τα παιδιά μας ντυμένα με ασπρόμαυρες στολές, τα παιδιά μας να παίζουν στο παρκέ, το χόρτο και το ταραφλέξ που εμείς πατήσαμε στα σαράντα μας, ζήσαμε τον βούρκο των social media και τη μεγάλη μάχη να παραμείνουμε άνθρωποι στην αρένα των τεράτων, να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας και την περίεργη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων, τότε που μετά από ένα εικοσιτετράωρο στον δρόμο, Καβάλα-Θεσσαλονίκη-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη-Καβάλα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να γυρίσω Δευτέρα πρωί στο σχολείο, να μπω στην τάξη, να την αγκαλιάσω και να της πω «όλα καλά» μπροστά σε όλους τους συμμαθητές μας και να ξαναφύγω, επειδή αυτό έπρεπε να κάνω κι αυτό έκανα, χωρίς να μας ενδιαφέρει οτιδήποτε άλλο.

Το μοναδικό στίγμα σε αυτή την ιδανική σχέση 24 ετών ήταν εκείνο το βράδυ που μου απαγόρεψε, η κάρχια, να πάω στους Tool, που ήξερε πως οι Tool για μένα εκείνο το διάστημα ήταν ό,τι πιο κοντινό στον Θεό και θα τους έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου, ρε φίλε, όλα κανονισμένα, εισιτήρια, μεταφορά, επιστροφή, τα πάντα, θα τους έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου μετά την πρώτη φορά που τους είχαμε δει, δηλαδή, αλλά αυτή γκρίνιαζε κι έλεγε κάτι ακατάληπτα, «είμαι έγκυος, από στιγμή σε στιγμή θα γεννήσω, πού θα με αφήσεις μόνη που έχω δύσκολη εγκυμοσύνη και είμαι όλο ξάπλα», γελοιότητες, φανταζόταν διάφορα για να μου στερήσει την υπέρτατη χαρά και, τελικά, μου τη στέρησε και της το είχα φυλαγμένο από τότε. Και πήγε και γέννησε δύο μήνες μετά, δηλαδή ό,τι να ‘ναι η τύπισσα, τσάμπα μας είχε αγχώσει.

Πριν κάτι μήνες, στον Βόλο, όπου πήγε στον πρώτο τελικό ποδοσφαίρου της ζωής της, τράβηξε μία από τις ωραιότερες φωτογραφίες που έχω δει από την κερκίδα του ΠΑΟΚ: Οι Παοκτσήδες στη σκοτεινή τους μεγαλοπρέπεια, ήρεμοι, φορτισμένοι, λίγο μετά την πρώτη μάχη και λίγο πριν την επόμενη, με φόντο τον συννεφιασμένο ουρανό που λίγες ώρες αργότερα θα τους καμάρωνε νικητές. Ανατριχίλα.

Θα μ’ αγαπάς, θα μ’ αγαπάς μα δεν θα φτάνει
Άγονη βροχή θα πέφτει πάνω μου το χάδι σου
Κι εγώ σαν γέρικο σκυλί μες το λιμάνι
Θα πεθαίνω στο πλάι σου

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021