Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

thesi«Πάρε θέση» και «πάρε θέση», λες και η «θέση» του καθένα μας έχει μεγαλύτερη σημασία από τη θέση του άλλου. «Θέση» για όσα συμβαίνουν στην κερκίδα κάθε ματς θα πάρουν αυτοί που είχαν πραγματική θέση στην κερκίδα του ματς, δηλαδή οι παρόντες. Αυτοί ήταν εκεί, αυτοί ταξίδεψαν, αυτοί έφαγαν το κρύο και τον αέρα, αυτοί ήταν οι εκπρόσωποι, οι πρεσβευτές μας στα Τρίκαλα. Έχουν εξουσιοδότηση από το σύνολο των Παοκτσήδων να διαχειριστούν την κατάσταση όπως αυτοί κρίνουν και όπως ορίσουν οι συνθήκες κάθε αγώνα. Αν κάποιος έχει διαφορετική άποψη, μπορεί να την καταθέσει αυτοπροσώπως, ταξιδεύοντας ως το γήπεδο.

Αν ήμουν στο γήπεδο, το πιθανότερο είναι να φώναζα «ρε μαλακισμένα, κόφτε τις καγκουριές, να ευχαριστηθούμε ΠΑΟΚ φέτος που θα πάρουμε και το Πρωτάθλημα, μην το βλέπουμε από την τηλεόραση». Όπως φώναζαν σ’ εμένα «ρε μαλακισμένο, κόψε τις καγκουριές» πριν από κάτι δεκαετίες, όταν η γηπεδική μου συμπεριφορά βασιζόταν στο απόλυτο μπλοκάρισμα του εγκεφάλου και την απαγόρευσή του να μου υπαγορεύσει βάσει λογικής τι θα κάνω, τι θα τραγουδήσω, τι θα κρατάω στο χέρι και πού θα το στείλω. Αλλά «εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι θα ‘ρθεις» δεν έχει στον ΠΑΟΚ -εκεί που είναι τα σημερινά παιδιά δεν ήμουνα, ήμουνα αλλού, σε διαφορετικό κόσμο και άλλες συνθήκες, δεν είχα να παλέψω με τόσα «απαγορεύεται» και τόσους νόμους και τόση απομόνωση, ούτε εκεί που είμαι θα ‘ρθουν, υποθέτω, στα δικά τους σαράντα έτσι όπως πάει μπορεί και να μπαίνουν στα γήπεδα με βραχιολάκια ή εμφυτευμένα τσιπάκια και δεμένα τα χέρια πίσω ή τα στόματα κλειστά με ηλεκτρονικά λουκέτα για να μην κάνουνε φασαρία και ενοχλούν.

Στο σπίτι μου βρίσκονται δύο εισιτήρια διαρκείας. Έχουν χρησιμοποιηθεί σε ένα φιλικό, δύο ευρωπαϊκά και ένα ματς πρωταθλήματος. Δηλαδή σε όλα τα ματς που έδωσε ο ΠΑΟΚ και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, αυτή είναι η λειτουργία τους, να μπαίνεις στο γήπεδο σε όσα ματς μπορείς να πας, άρα ως τώρα έχουν κάνει τη δουλειά τους στο απόλυτο. Έχει κόσμο που λυσσάει να κάνει «απόσβεση», δηλαδή ανθρώπους που κοστολογούν την ανταποδοτική τους σχέση με τον ΠΑΟΚ, τύπου «με έντεκα ματς κάνεις απόσβεση του διαρκείας, με εννιά πιάστηκες κορόιδο». Θα μπορούσε η ΠΑΕ να τους αποζημιώσει όλους αυτούς, να βγάλει ανακοίνωση «όποιος θεωρεί πως αγόρασε ελαττωματικό προϊόν, δηλαδή όποιος πήρε διαρκείας για να απολαύσει ποδοσφαιρικό θέαμα σε τουλάχιστον έντεκα αγώνες για να βγάλει και κέρδος, μπορεί να το επιστρέψει και να πάρει τη διαφορά των χρημάτων, επιστροφές κάθε Τρίτη και Πέμπτη, δέκα με τέσσερις». Τέλος πάντων, δεν με αφορά τι θα το κάνει το διαρκείας του ο απογοητευμένος καταναλωτής, απλώς σημειώνω πως κι εγώ δύο διαρκείας διαθέτω και δεν σκοτίζομαι για το θέμα ιδιαιτέρως. Προτιμώ να βλέπω τον ΠΑΟΚ από την κερκίδα και όχι από την τηλεόραση, εννοείται, αλλά όχι με τη συνθήκη «να είμαι καλό παιδί» και «να πειθαρχώ εις τους νόμους». Η κουβέντα είναι τεράστια και δεν μπορεί να διεξαχθεί ομαλά μέσα από ποσταρίσματα στο ίντερνετ.

«Γιατί ανάβουνε και πετάνε πυρσούς». Επειδή έτσι. Πραγματικά, ταξιδεύω στα γήπεδα είκοσι οκτώ και κάτι χρόνια κι ακόμα δεν έχω απάντηση. Επειδή έτσι, επειδή δεν ξέρω, επειδή ΠΑΟΚ. Γιατί πετάνε πέτρες, γιατί σπάνε τα κάγκελα, γιατί μπουκάρανε μέσα. Γιατί κάψανε, γιατί δείρανε, γιατί πλακωθήκανε μεταξύ τους. Με ποια λογική να το εξηγήσεις. Βιωματικά, μπορώ να σου πω ότι υπάρχει ένα σημείο όπου τελειώνει η λογική στην κερκίδα μας, το έχω ζήσει, το έχω νιώσει, παύεις να σκέφτεσαι, δεν ακούς τον εαυτό σου αλλά κάτι άλλο, δεν ξέρω τι είναι αυτό, χάνεσαι, αφήνεσαι να σε πάρει αυτό το κάτι, ζεις σε ένα άλλο σύμπαν, μυρίζει όμορφα, μυρίζει στάχτη, χώμα, ιδρώτα, τρυπάει τα ρουθούνια σου και σε μεθάει. Επανέρχεσαι, σκέφτεσαι «τι μαλακία έχω κάνει». Λίγο μετά, την ξανακάνεις.

Αυτό που με ενοχλεί είναι πως την κουβέντα για τα τερατώδη άρθρα του Νόμου για όσα αφορούν στα γήπεδα την κάνουμε τώρα και όχι νωρίτερα. Η Παοκτσήδικη κερκίδα έχει γράψει σπουδαίες σελίδες ανυπακοής, αλλά αυτή η ανυπακοή θα έπρεπε να έχει ουσία, αντίκρισμα, να αναδείξει το παράλογο της νομιμότητας και να την καταργήσει με τη μορφή που έχει σήμερα, να την εξανθρωπίσει. Να τους γαμήσει με τη νομιμότητά τους, όπως μου αρέσει να λέω, να εκμεταλλευτεί τις τρύπες και τα παράθυρα και να τη στρέψει εναντίον των ανθρωπάκων που την εμπνεύστηκαν, αδιαφορώντας για ένα ολόκληρο κοινωνικό σύνολο που ζει ζωές παράλληλες με τις δικές τους, που δεν εφάπτονται πουθενά πέρα από τη στιγμή που φορολογούμαστε ή βρισκόμαστε απέναντι σε έναν μπάτσο ή δικαστή.

Τη συζήτηση αυτή μπορώ να την κάνω με οποιονδήποτε έχει διάθεση να την κάνει μαζί μου, αρκεί μπροστά μας να βρίσκονται δυο ποτήρια καφέ ή δυο ποτήρια με μπύρες. Η άποψη όσων παρακολουθούν τον ΠΑΟΚ από τις οθόνες τους είναι γνωστή και δεν θα γίνει κανείς μας σοφότερος αντιπαραθέτοντας τις ίδιες, στερεότυπες για τον καθένα μας απόψεις σε σχόλια του Facebook. Το ίδιο γνωστή είναι και η οπτική όσων ζουν για να βρίσκονται σ’ ένα πέταλο και να τραγουδάνε όταν και όπου παίζει ο ΠΑΟΚ, ούτε μ’ αυτούς υπάρχει κάποιος λόγος να ανταλλάξουμε ηλεκτρονικές καγκούρικες φιλοφρονήσεις. Απλώς καταγράφω κάποιες σκόρπιες σκέψεις, εν μέσω αυτής της «πίεσης» πως όλοι μας πρέπει να πάρουμε θέση για το φλέγον ζήτημα της κερκίδας στα Τρίκαλα, το οποίο, φυσικά, θα ξεχάσουμε σε ένα δευτερόλεπτο αν δεν προκύψει κάποια τιμωρία και θα ασχοληθούμε με το επόμενο, με καμιά μεταγραφή ή κάποια δήλωση του Γιωργάκη ή τον Μαρινάκη ή ξέρω κι εγώ τι άλλο θα σκάσει στην επικαιρότητα. Αλλά το συγκεκριμένο θέμα δεν είναι «επικαιρότητα» -είναι η ίδια η ουσία του μέλλοντός μας ως σκυμμένα κεφάλια και υπάκουα ρομποτάκια ώστε να μας πετιέται το κόκαλο του «σου επιτρέπουμε, τώρα, να πας και μέχρι το γήπεδο να ξεσκάσεις, αφού ήσουν καλό παιδί και υπεύθυνος πολίτης».

Στην εισήγησή μου περί οπαδικού στην Ελλάδα, στην Αθήνα πριν από έναν χρόνο, είχα αναφερθεί σε μια πρόσκληση-πρόκληση προς τους νομοθέτες μας. Εγώ θα ξεκινήσω με ένα πούλμαν από την Καμάρα με πενήντα ανθρώπους, θα διασχίσω τη μισή Ελλάδα, θα φτάσω στον Πειραιά, θα μπω στο γήπεδο, θα επιστρέψω και αν, σε όλη αυτήν τη διαδρομή, παραβώ τον Νόμο, ευχαρίστως να με συλλάβει η αστυνομία και να δικαστώ για ό,τι παράνομο έκανα. Ήθελα να δείξω πόσο παράλογη είναι η προληπτική καταστολή, η αντισυνταγματική απαγόρευση σε πολίτες να μετακινούνται στην ίδια τη χώρα τους, πόσο λανθασμένη είναι η νομοθεσία που αφορά στους οπαδούς και τις εκδηλώσεις τους. Αλλά το παράδειγμα δεν ήταν και τόσο λογικό, ίσως επειδή το έφτιαξα με αυτοσχεδιασμό, εκείνη τη στιγμή. Ήρθε μετά ο Γιάννης και με ρώτησε «ρε μαλάκα, αυτό που είπες για το πούλμαν που θα ξεκινήσει από την Καμάρα και θα επιστρέψει χωρίς να κάνει ούτε μία παρανομία πώς το έχεις στον νου σου»; Και του απάντησα, το θυμάμαι: «Πλάκα με κάνεις, πριν καν ξεκινήσουμε θα έχουμε όλοι συλληφθεί».

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038