Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

thyra4Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχω νιώσει τι πάει να πει φτώχεια όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. Συνεπώς, το να δείχνω την ελάχιστη αλληλεγγύη για τον Παοκτσή που δεν του περισσεύει ένα δεκάευρω για να μπει στο γήπεδο μου βγαίνει αυθόρμητα, δεν το σκέφτομαι, θα κάνω ό,τι μπορώ για να τον βοηθήσω να μπει.

Όπως κάνουν για μένα άλλοι συνοπαδοί όταν ζητάω βοήθεια, αν και λίγες είναι οι φορές που χρειάστηκε -αν ξέρω πως δεν θα βρω αξιοπρεπή άκρη, κάθομαι σπίτι. Πέρσι υπήρξε περιστατικό όπου με πήρε φίλος τηλέφωνο έξω από το γήπεδο και μου είπε πως έχει εισιτήριο για μένα, αλλά εγώ δεν είχα λεφτά για το αστικό και επειδή το αστικό της περιοχής μου είναι μονό και σε τσεκάρει ο οδηγός δεν μπορούσα να πάω χωρίς να πληρώσω. Δεν είχα καν τα 1,30 του λεωφορείου, ξέρω πώς είναι, νιώθω. Αλλά να στηθώ στα τουρνικέ και να παρακαλάω, ζητώντας κι από τον σεκιουριτά να μου βρει μεταφορικό μέσο για την άλλη πλευρά, όχι, αυτό δεν θα το κάνω ποτέ, είναι κάτω από τη γραμμή της δικής μου αξιοπρέπειας, όσο χαμηλά κι αν τη βάζω όταν έχει να κάνει με τον ΠΑΟΚ.

Είναι ένα κομμάτι οι Παοκτσήδες που δεν έχουν λεφτά για έναν αγώνα και είναι ένα άλλο κομμάτι οι συστηματικοί τσαμπατζήδες που κάνουν πιάτσα δίπλα στα τουρνικέ. Μετά από τόσα χρόνια, έχω μάθει και φάτσες, οι ίδιοι πιτσιρικάδες κυρίως την πέφτουν και παρακαλάνε «να με βάλεις μαζί σου». Καμιά φορά δεν παρακαλάνε, αλλά έρχεται εντολή από τον σεκιουριτά: «Βάλε και τον μικρό». Και χτυπάς την πλάτη σου στο σίδερο, με κίνδυνο να μείνεις στον τόπο, σήκωσε χέρια, σπρώξε, γύρνα το, σκίζεις το μπουφάν, σπας το κινητό, κόβεται η ανάσα. Άλλοι το κάνουν με χαρά, άλλοι το κάνουν βρίζοντας, άλλοι δεν το κάνουν καθόλου. Αλλά, η αλήθεια να λέγεται, σέβομαι τους γκρινιάρηδες της περίπτωσης και συμφωνώ πως δεν θα έπρεπε να γίνεται εκβιαστικά. Ειδικά σε ματς σαν το προχθεσινό, που δημιουργήθηκε και έξτρα πρόβλημα από τους ηλίθιους που από τη μία είχαμε τους εγκληματίες της ΠΑΕ με τις δύο κλειστές εισόδους που άνοιξαν πριν την έναρξη, από την άλλη είχαμε το πάστωμα από τη μαλακία της ΠΑΕ, είχαμε και τα πιτσιρίκια που παρακαλούσαν ανάμεσα στον κόσμο που πάλευε για να μπει. Δεν κάθονταν απ’ έξω, να τους πάρει ένας εθελοντής, έμπαιναν και δημιουργούσαν μεγαλύτερο συνωστισμό.

Εγώ πάντα βάζω από έναν. Και η Άννα βάζει από έναν. Και καθένας από την παρέα μου, όσους μπορώ να σκεφτώ, βάζει από έναν. Κάποιοι δεν βάζουν. Δικαίωμά τους. Όπως είναι δικαίωμά τους να μην κινδυνεύουν να λιποθυμήσουν ή να πάθουν ασφυξία εξαιτίας τους. Όσο κι αν έχω ζήσει στη φτώχεια, μου φαίνεται περίεργο να μην μπορεί να μαζέψει ένας δεκαεξάχρονος πέντε ευρώ μέσα σε τέσσερις μήνες για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος, η ημερομηνία ήταν γνωστή, είχανε τόσους μήνες για να καβατζώσουν πέντε ευρώ -κι αν υπήρξαν κάποιοι που πραγματικά δεν πέρασαν πέντε ευρώ από τα χέρια τους, δεν μπορεί πέντε χιλιάδες άνθρωποι, πόσοι να ήταν οι τσαμπατζήδες προχθές, να βρίσκονται στην ίδια κατάσταση. Πέντε ευρώ ο ένας, πέντε ευρώ ο άλλος, παίρνουν ένα εισιτήριο και μπαίνουν μαζί.

Είναι και βλάκες. «Θα με βάλεις»; Ρώτησε ο ένας, στις εφτάμισι, που ακόμα γινόταν πανηγύρι παρά τις δύο θύρες που άνοιξαν. Ήταν δύο, τους είπα «ελάτε μαζί μου και οι δυο». Μπήκα μόνος μου στο τουρνικέ, πέρασα και τους έδωσα το δεύτερο εισιτήριο που προοριζόταν για κάποιον που δεν ήρθε στο ραντεβού να του το δώσω. Και τι έκανε ο πιτσιρικάς που παρακαλούσε «να τον βάλω μαζί μου»: Μπήκε μόνος του, με το διαρκείας μου, άφησε τον φίλο του απ’ έξω. «Καλά, ρε μαλάκα, τον άλλον δεν τον έβαλες»; Του έδωσε το διαρκείας. Προσπαθούσε ο άλλος να το χτυπήσει δεύτερη φορά. Κοιτάχτηκαν. Με κοίταξαν. Ο ένας μπήκε, ο άλλος δεν μπήκε. Τσακαλάκια. Σαν τον προηγούμενο, που χτύπησε η Άννα το εισιτήριο πέρσι κι αυτός έστριψε το τουρνικέ και μπήκε μόνος του, κρατώντας τον καφέ της. Και τσάμπα, και καφεδάκι, και στα παπάρια του αυτή που τον έβαζε στο γήπεδο.

Φυσικά και δεν φταίνε αυτοί, δεν τους κατηγορώ. Όλα αυτά γίνονται με την ανοχή της ΠΑΕ και των υπαλλήλων της στις εισόδους, με τη διαφορά πως οι υπάλληλοι είναι εκεί και ακούνε τα βρισίδια και τρώνε μπινελίκι και σπρωξίδι ενώ αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις είναι άφαντοι. Γνωρίζω πως είμαι αντικειμενικά λάθος που συμμετέχω κι εγώ στη λαθραία είσοδο οπαδών δίχως εισιτήριο στο γήπεδο τόσα χρόνια, από τότε που δεν είμαι ο πιτσιρικάς που ψάχνει τρόπο να μπει αλλά ο μεγάλος που θα βάλει τον πιτσιρικά, αλλά έτσι λειτουργώ και το παραδέχομαι και η ευθύνη και δική μου. Το κινητό, όμως, που κρατούσε ο πιτσιρίκος που έβαλα την Κυριακή κόστιζε πέντε φορές όσο το δικό μου, που έχω πάρει ένα τα τελευταία τέσσερα χρόνια κι ακόμα πονάω. Το πακέτο τσιγάρα που κρατούσε κόστιζε 4,50 -σχεδόν όσο το μισό εισιτήριο. Με έβαλε σε σκέψεις.

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ έχ&e ...

Read more
Στράβωμα

Στράβωμα

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 2-3. Το ξέρω πως μερικοί πιστεύουν ότι καμιά φορά γράφω υπερβολές για τη μικρή χου ...

Read more
Μακεδόνες

Μακεδόνες

Χρόνια το σκέφτομαι, το ξαναείδα και στον τελικό. «Θύρα 13» Αλεξανδρούπολη, Σέρρες, Κοζάνη, Θεσσαλον ...

Read more
0037

0037

Και πάνω που είχαμε &ka ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
4/10

4/10

Ημέρα Μνήμης. Σύμβολο. Για τους έξι, αλλά και για όλα τα Παοκτσάκια που μας άφησαν λιγότερους. ...

Read more
Καροπαντελονής

Καροπαντελονής

Πόσοι να φορούσαν α&sigm ...

Read more
Προτάσεις

Προτάσεις

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο περιστασιακά, όταν δείχνει η τηλεόραση κάνα ματς κι ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
Μέτρημα

Μέτρημα

Όλοι θα πεθάνουμε &ka ...

Read more
Μπασκετάκι-2015

Μπασκετάκι-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Επιστήμη

Επιστήμη

Με βάση την τελευταία σοβαρή έρευνα (του Focus, το 2006), οι Παοκτσήδες ήταν το 13% του πληθυσμού. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.