Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

isovΤο αρχείο που περιείχε το αρχικό υλικό από το οποίο θα προέκυπτε το «Μια Εποχή Στο Τσιμέντο» ήταν διπλάσιο σε όγκο από την τελική του μορφή. Αγχωμένος να μην αφήσω απ’ έξω «κάτι σημαντικό», είχα απλώσει σε ένα ογκώδες σύγγραμμα περίπου οκτακοσίων σελίδων ό,τι υπήρχε στο μυαλό μου, με τη σκέψη «θα τα ξεδιαλέξουμε στη συνέχεια». Η διαδικασία της συγγραφής είχε ήδη φτάσει τα σχεδόν τρία χρόνια, έγραφα καθημερινά, όσο επίπονα κι αν ήταν αυτά που έρχονταν στη μνήμη από την εποχή που έζησα προς, από και γύρω από τις κερκίδες τη δεκαετία του ’90, ανακατεύοντας τα ζόρικα με τα ευχάριστα και αυτά που θα ‘θελα να ξεχάσω μ’ αυτά που θα ‘θελα να ζήσω ξανά. Αλλά, όσο εύκολα κυλούσε η γραφή κι όσο γέμιζαν οι σελίδες με λέξεις, αυτό που δεν είχα καμία διάθεση να σκεφτώ, έστω και για μια στιγμή κάνοντας διάλειμμα, ήταν «ο τίτλος». Όπως και με τα μικρά κεφάλαια του βιβλίου, όπου πάντα βάζω μια λέξη που μπορεί να αντικατοπτρίζει το κείμενο που ακολουθεί αλλά μπορεί και όχι, δεν κάθισα ποτέ να περιμένω την έμπνευση για έναν τίτλο που θα περιλάμβανε όλα μαζί τα κείμενα του βιβλίου. Συνεπώς, έβαλα έναν «working title» απλώς για να ονομαστεί κάπως το αρχείο και το έστειλα.

Από την πρώτη μας συνάντηση, ο Άρης ο Μαραγκόπουλος μου έδωσε να καταλάβω πως το βιβλίο θα εκδοθεί στη μορφή που θέλω εγώ να εκδοθεί, θα περιλαμβάνει τα κείμενα που εγώ θέλω να περιλαμβάνει και θα έχει ως τίτλο αυτό που θα επιλέξω εγώ να έχει ως τίτλο. Δηλαδή η πλήρης ελευθερία στην κυριολεξία της. Στην επεξεργασία που ακολούθησε, τα κείμενα δουλεύτηκαν νυχθημερόν, παρέμειναν σχεδόν τα πάντα δίχως εκπτώσεις, αλλά ακολουθώντας συμβουλές και οδηγίες από τους ανθρώπους που βρέθηκαν δίπλα μου εκείνο το διάστημα κατάφερα, με έναν μαγικό, τώρα που το σκέφτομαι, τρόπο, να μειώσω τον όγκο στο μισό. Να το κάνω πιο συμπαγές, να λέει τα ίδια πράγματα με λιγότερες λέξεις, να δυναμώσει κάθε λέξη και να μιλάει για δυο. Το αρχείο πηγαινοερχόταν, διορθωνόταν, μαζευόταν, διαβαζόταν για άλλη μια φορά απ’ την αρχή ως το τέλος, κάτι έλειπε, έμπαινε, κάτι περίσσευε, έβγαινε, πέρασαν μήνες, κάηκαν χιλιάδες τσιγάρα στο αριστερό χέρι όσο το δεξί πάλευε να βρει τους δρόμους ανάμεσα στις λέξεις που θα τυπώνονταν και αυτές που θα θυσιάζονταν ώστε οι συνεργάτες τους να αποδώσουν την ιστορία καλύτερα, και σε όλο αυτό το διάστημα το αρχείο παρέμενε με τον πρώτο, προσωρινό του τίτλο. «Μια μέρα θα σου ‘ρθει χωρίς να το καταλάβεις», έλεγε ο Άρης.

Κι ήρθε ο τίτλος την ώρα που τον έγραφα σε μια παράγραφο που με παίδευε από την αρχή, στην πιο δύσκολη, ίσως, παράγραφο που χρειάστηκε να γράψω για το βιβλίο, εκεί όπου έπρεπε να καταθέσω τα όπλα, να παραδεχθώ πως όλα αυτά τα μεγαλειώδη και τα ηρωικά και τα περιπετειώδη και τα σπουδαία που θυμάμαι να έζησα μόνος μου ή παρέα με τους ασπρόμαυρους συντρόφους της νιότης μου κάποτε έφτασαν σε μια γραμμή που έγραφε «τέλος». Ένα τέλος που έδωσε τη θέση του σε μιαν άλλη αρχή, παρόμοια, συναρπαστική, αλλά μια αρχή που δεν περιλάμβανε, πια, εμένα και όλους τους άλλους σαν εμένα στην πρώτη γραμμή αλλά λίγο πιο πίσω. Το τέλος του βιβλίου και της γενιάς που πρωταγωνιστεί σε αυτό σηματοδοτήθηκε από το τέλος μιας ολόκληρης εποχής και την αρχή της επόμενης κι αν υπήρξε μια λέξη που να χαρακτήριζε την εποχή που τελείωσε μαζί με τον προηγούμενο αιώνα ήταν ο τόπος, το φυσικό περιβάλλον όπου έζησαν και ενηλικιώθηκαν και πέθαναν όσοι βρέθηκαν δίπλα ή παράλληλα μ’ εμένα σ’ αυτή: Το τσιμέντο. Το έστειλα σε όλους: «Μια Εποχή Στο Τσιμέντο, αυτός θα είναι ο τίτλος». Και δεν είπε κανείς τίποτα, συμφώνησαν όλοι μονολεκτικά.

Έφυγε

Έφυγε

Ήμουν εκεί στο ντεμπούτο του, με τη Λοκομοτίβ Τυφλίδας, όπου ξεπετάχτηκε από το πουθενά και σκόραρε ...

Read more
Τέλενδος

Τέλενδος

Τέτοια ταλαιπωρία όπως προχθές πριν το ματς με τον Ολυμπιακό είναι να μη σου τύχει. Πόση ώρα ψάχναμε ...

Read more
Κωλοτούμπα

Κωλοτούμπα

«Η απόφασή μας βασίστ& ...

Read more
Μπουγάτσα

Μπουγάτσα

Ναι, εντάξει, τα ξέρου ...

Read more
Όμιλοι

Όμιλοι

Ίσως η πιο γελοία έμ&pi ...

Read more
Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016 έ&l ...

Read more
Σκάμμα

Σκάμμα

Όπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να ...

Read more
Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ έχ&e ...

Read more
Τρούμπα

Τρούμπα

Αγαπητέ συνοπαδέ. Αν με παρακολουθείς, θα ξέρεις πως σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ αλάθητο σε οτιδ ...

Read more
Διακοπή

Διακοπή

Ο κάγκουρας ποτέ δεν πεθαίνει. Ούτε στα φιλικά δεν μπορώ να γίνω άνθρωπος, έχω καεί για μια ζωή, όπω ...

Read more
Σεντόνι

Σεντόνι

Το πρώτο πράμα που έρχ&eps ...

Read more
Παοκολέ

Παοκολέ

Το ρεκόρ συνεχόμενου Παοκολέ το έχει, μέχρι να εμφανιστεί διαφορετική μαρτυρία, ο διπλανός μου στο Γ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.