Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

i42Τα τέρατα μας καλημερίζουν το πρωί χαμογελαστά. Τα τέρατα αφήνουν μαζί μας τα παιδιά τους στο σχολείο, φιλώντας τα με στοργή. Τα τέρατα μας κάνουν την αλλαγή βάρδιας στη δουλειά και μας αποχαιρετούν με «καλή δύναμη». Τα τέρατα οδηγούν μέσα μαζικής μεταφοράς ή κορνάρουνε στα φανάρια ή χειρονομούν από τα πεζοδρόμια στα διερχόμενα αυτοκίνητα. Τα τέρατα μας πουλάνε ευγενικά τις πραμάτειες τους στα μαγαζιά της γειτονιάς. Τα τέρατα μας κάνουν αιτήματα φιλίας. Τα τέρατα περπατάνε δίπλα μας στο δρόμο, μουρμουρίζοντας μέσα απ’ τα δόντια.

Τα τέρατα ασχημαίνουν ό,τι βρίσκεται πλάι τους και μολύνουν ό,τι ακουμπάνε κι ανάμεσα σ’ αυτά είμαστε κι εμείς, τα παιδιά μας, οι ζωές και το μέλλον μας. Τα τέρατα παραμονεύουν στο φως για την πρώτη εύκαιρη σκοτεινή στιγμή σου, σκιές ανθρώπων που ήταν κάποτε, παρατημένες ψυχές απ’ τους Θεούς και τους Δαίμονες. Τα τέρατα πατάνε, προσεκτικά, στο τσιμέντο όπου λιώνει κάθε σου όνειρο κι εφιάλτης, καμιά φορά σ’ αγκαλιάζουν από χαρά όταν βρίσκουν ένα μονοπάτι για τον κόσμο των ανθρώπων, σ’ ένα γκολ, ένα σύνθημα, ένα χειροκρότημα ή μια λύπη που σε κάνει να διπλώνεσαι στο κάθισμα εξασθενημένος. Τα τέρατα σου σφίγγουν τους αγκώνες τραγουδώντας τα πάθη και τις έγνοιες σου ως ηχώ. Τα τέρατα κυκλοφορούν δίπλα μας, ανάμεσά μας, παράλληλα με τους ίσκιους μας, παλεύοντας να μας κρύψουν το φως και να κάνουν ίσκιους τους όλους εμάς, προσπαθώντας να μας δαγκώσουν και να μας κάνουν βαμπίρ που ξερνάνε μίσος και αυτολύπηση, να μας ρίξουν στη λάσπη για να σερνόμαστε όπως αυτά, πρώην άνθρωποι, νεκροζώντανες καρικατούρες. Τα τέρατα τα αναγνωρίζεις από τη ματιά τους: Δεν μπορούν να κοιτάξουν τα δικά σου τα μάτια, φοβούνται, ντρέπονται, σιχαίνονται αυτό που κατάντησαν, δεν μπορούν να ανεβούν το σκαλί και να ξαναγίνουν άνθρωποι, μπορούν μόνο να σε μετατρέψουν σε τέρας, να κατεβείς στην άβυσσο εσύ. Τα τέρατα βρίσκονται γύρω μας, από πάντα, κι όποιος λέει πως δεν τα αναγνωρίζει είναι υποκριτής. Τα τέρατα δεν έχουν θέση στον κόσμο των ανθρώπων, στις γειτονιές μας, στα σχολεία μας, στους δρόμους μας, στις πλατείες μας, στα γήπεδά μας, στα πέταλά μας -τα τέρατα πρέπει να σαρώνονται στους υπονόμους, στις χωματερές και στο χειρότερο χθες μας. Στον καθρέφτη του, μπορεί ο καθένας να ζυγίσει το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί για τα τέρατα που αφήνει να τον κυκλώνουν. Πρώτος εγώ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038