Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

i42Τα τέρατα μας καλημερίζουν το πρωί χαμογελαστά. Τα τέρατα αφήνουν μαζί μας τα παιδιά τους στο σχολείο, φιλώντας τα με στοργή. Τα τέρατα μας κάνουν την αλλαγή βάρδιας στη δουλειά και μας αποχαιρετούν με «καλή δύναμη». Τα τέρατα οδηγούν μέσα μαζικής μεταφοράς ή κορνάρουνε στα φανάρια ή χειρονομούν από τα πεζοδρόμια στα διερχόμενα αυτοκίνητα. Τα τέρατα μας πουλάνε ευγενικά τις πραμάτειες τους στα μαγαζιά της γειτονιάς. Τα τέρατα μας κάνουν αιτήματα φιλίας. Τα τέρατα περπατάνε δίπλα μας στο δρόμο, μουρμουρίζοντας μέσα απ’ τα δόντια.

Τα τέρατα ασχημαίνουν ό,τι βρίσκεται πλάι τους και μολύνουν ό,τι ακουμπάνε κι ανάμεσα σ’ αυτά είμαστε κι εμείς, τα παιδιά μας, οι ζωές και το μέλλον μας. Τα τέρατα παραμονεύουν στο φως για την πρώτη εύκαιρη σκοτεινή στιγμή σου, σκιές ανθρώπων που ήταν κάποτε, παρατημένες ψυχές απ’ τους Θεούς και τους Δαίμονες. Τα τέρατα πατάνε, προσεκτικά, στο τσιμέντο όπου λιώνει κάθε σου όνειρο κι εφιάλτης, καμιά φορά σ’ αγκαλιάζουν από χαρά όταν βρίσκουν ένα μονοπάτι για τον κόσμο των ανθρώπων, σ’ ένα γκολ, ένα σύνθημα, ένα χειροκρότημα ή μια λύπη που σε κάνει να διπλώνεσαι στο κάθισμα εξασθενημένος. Τα τέρατα σου σφίγγουν τους αγκώνες τραγουδώντας τα πάθη και τις έγνοιες σου ως ηχώ. Τα τέρατα κυκλοφορούν δίπλα μας, ανάμεσά μας, παράλληλα με τους ίσκιους μας, παλεύοντας να μας κρύψουν το φως και να κάνουν ίσκιους τους όλους εμάς, προσπαθώντας να μας δαγκώσουν και να μας κάνουν βαμπίρ που ξερνάνε μίσος και αυτολύπηση, να μας ρίξουν στη λάσπη για να σερνόμαστε όπως αυτά, πρώην άνθρωποι, νεκροζώντανες καρικατούρες. Τα τέρατα τα αναγνωρίζεις από τη ματιά τους: Δεν μπορούν να κοιτάξουν τα δικά σου τα μάτια, φοβούνται, ντρέπονται, σιχαίνονται αυτό που κατάντησαν, δεν μπορούν να ανεβούν το σκαλί και να ξαναγίνουν άνθρωποι, μπορούν μόνο να σε μετατρέψουν σε τέρας, να κατεβείς στην άβυσσο εσύ. Τα τέρατα βρίσκονται γύρω μας, από πάντα, κι όποιος λέει πως δεν τα αναγνωρίζει είναι υποκριτής. Τα τέρατα δεν έχουν θέση στον κόσμο των ανθρώπων, στις γειτονιές μας, στα σχολεία μας, στους δρόμους μας, στις πλατείες μας, στα γήπεδά μας, στα πέταλά μας -τα τέρατα πρέπει να σαρώνονται στους υπονόμους, στις χωματερές και στο χειρότερο χθες μας. Στον καθρέφτη του, μπορεί ο καθένας να ζυγίσει το μέρος της ευθύνης που του αναλογεί για τα τέρατα που αφήνει να τον κυκλώνουν. Πρώτος εγώ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB