Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

1985Πόσο έτοιμοι είμαστε γι’ αυτό το γαμημένο το Πρωτάθλημα που κυνηγάμε τρεις δεκαετίες και βάλε. Εγώ δεν είμαι. Με ξέρω, με μετράω και το παραδέχομαι: Δεν έχω προσφέρει ούτε ένα θετικό πράγμα από την αρχή της χρονιάς που να βοηθάει στην κατάκτηση του τίτλου. Γιατί; Επειδή έτσι. Επειδή είμαι κάγκουρας, είμαι αυτοκαταστροφικός, είμαι ξεροκέφαλος. Όπως οι περισσότεροι φίλοι μου της ίδιας γενιάς, με κοινές, πάνω-κάτω, οπαδικές εμπειρίες και οπτική για τον ΠΑΟΚ. Όταν κάθομαι ήρεμος και τα σκέφτομαι αντιλαμβάνομαι πως η συμπεριφορά μου είναι απολύτως αντίθετη με αυτό που θέλω να κερδίσω, αλλά για πότε αλλάζω και γίνομαι πάλι αυτοκτονικός ούτε που το καταλαβαίνω. Θέλω ακόμα δρόμο για την ωριμότητα, προφανώς.

Η άποψή μου για το σύνολο των ανθρώπων που αποτελούν την ΠΑΕ ΠΑΟΚ είναι, γενικώς, από ουδέτερη ως αρνητική. Πέρασαν πάνω από πέντε χρόνια με τον Ιβάν στο τιμόνι κι ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του στις επιλογές στελεχών και κινήσεων, ενώ για την ομάδα που διοικεί την ΠΑΕ, κρίνοντας από τη δημόσια εικόνα τους και τα αποτελέσματα των πεπραγμένων τους, αντιλαμβάνομαι μια μόνιμη, σταθερή ανεπάρκεια. Μάνατζερς, διευθυντές, υπεύθυνοι, ο προπονητής που είναι ίσως το δεύτερο μεγαλύτερο ανέκδοτο που μας ήρθε εδώ και πολλά χρόνια για να αντικαταστήσει το με διαφορά μεγαλύτερο, ρόστερ που οι μισοί, τουλάχιστον, θεωρώ πως δεν θα έπρεπε να έχουν περάσει ούτε για καλημέρα από την Τούμπα. Όχι απλώς δεν μπορώ να στηρίξω το οικοδόμημα ΠΑΕ ΠΑΟΚ, αλλά θα ήμουν ικανοποιημένος αν το έβλεπα να διαλύεται μία μέρα για να ξαναχτιστεί από την αρχή. Αλλά, πέρα απ’ αυτό, απαιτώ να μου φέρουνε το Πρωτάθλημα. Αυτοί, οι συγκεκριμένοι, οι ανεπαρκείς, οι άχρηστοι, οι μέτριοι. Καμία ειρωνεία: Το απαιτώ, το απαιτούν οι φίλοι μου, ενόσω παράλληλα τους βρίζουμε απ’ το πρωί ως το βράδυ.

Τις ημέρες που πέρασαν έκανα μια μεγάλη προσπάθεια αυτοκριτικής, βάζοντας κάτω τον τρόπο που σκέφτομαι και ενεργώ εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια ως ενεργό μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ. Πάνε πολλά χρόνια που δεν νιώθω αντιπροσωπευτικό δείγμα, που δεν ταιριάζω στο περιβάλλον τριγύρω μου, πέρασα κοντά μια δεκαετία ως αυτοεξόριστος μακριά από τα αδέρφια μου του πετάλου στην απέναντι πλευρά απογοητευμένος από αυτό που ήρθε μετά από μένα. Όταν αντιλήφθηκα πως το μετά από μένα οφείλεται και σε μένα και σε όλους τους άλλους σαν εμένα που δεν βοήθησαν στη μετάβαση, ξαναγύρισα. Από νοσταλγία, από ντροπή, από παραδοχή της δικής μου φυγοπονίας. Της δικής μου παραίτησης από το μέλλον μου, που δεν είναι άλλο απ’ τα παιδιά που μας διαδέχτηκαν και παλεύουν με χίλια φίδια τριγύρω τους προσπαθώντας να περπατήσουν την ευθεία που για εμάς ήταν ο μόνος δρόμος. Γι’ αυτό ποτέ δεν κούνησα το δάχτυλο σε κανέναν, ούτε προηγούμενο ούτε επόμενο, απλώς συντάχθηκα ή αποχώρησα όποτε βρήκα κοινά ή διαφορές που δεν γεφυρώνονταν. Αλλά ο κοινός τόπος κάθε γενιάς που βρίσκεται σήμερα μαζί στην κερκίδα, οι έφηβοι, οι νέοι, οι σαραντάρηδες, οι ασπρομάλληδες, οι παππούδες, είναι αυτός: Η απαίτηση μεγαλείων από ανθρώπους που εμείς οι ίδιοι θεωρούμε και χαρακτηρίζουμε ως ανεπαρκείς.

Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα θα στήριζε τα πάντα και τους πάντες, από την αρχή ως το τέλος. Θα χειροκροτούσε στη Λιβαδειά το 0-0 και δεν θα έβριζε τους παίκτες στη λήξη, όπως κάναμε ομαδικά, με μπροστάρη, ίσως, εμένα, που έβριζα ακατάπαυστα και φώναζα στον Μαλεζά «Στέλιο, πάρ’ τους και φύγε» όταν πλησίαζαν να μας χειροκροτήσουν και, ίσως, να πάρουν ενέργεια από τη δική μας για τη συνέχεια. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα θα χειροκροτούσε στη Ριζούπολη κι ας είχε χάσει ο ΠΑΟΚ άλλους δύο βαθμούς, θα έλεγε «δεν πειράζει, πάμε δυνατά, το Πρωτάθλημα είναι δικό μας, ψηλά το κεφάλι» και δεν θα φώναζε σύνθημα «φύγετε, φύγετε» στο τέλος, απογοητεύοντας τους ίδιους τους απογοητευμένους παίκτες. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα θα μαζευόταν έξω από τα αποδυτήρια μετά από κάθε ματς χωρίς θεατές στην Τούμπα και θα αποθέωνε τους νικητές έξι συνεχόμενων αγώνων κεκλεισμένων των θυρών, θα έδινε τα εύσημα στην ομάδα που έπαιξε 540 λεπτά δίχως να ακουστεί ένα σύνθημα, μια γιούχα στον αντίπαλο ή στον διαιτητή, αλλά κατάφερε να βάλει δεκατρία γκολ και να φάει μόνο δύο δίχως να χάσει βαθμό σε τέτοιες συνθήκες. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα δεν θα έβριζε τη μάνα του προπονητή στη Νέα Σμύρνη αλλά θα έδινε πάλι από τη δική της ενέργεια για το παρακάτω, πήραμε πόντο στο τέλος, έστω κι έτσι, μπήκε ένας βαθμός στο σακούλι, είμαστε ψηλά, δώσαμε δυο ντέρμπι εκτός, τώρα έχουμε τρία στην Τούμπα με κόσμο, έχουμε την καλύτερη ομάδα, η διαιτησία δεν κάνει πλέον εγκλήματα σε κάθε αγώνα, οι παίκτες μας είναι πληρωμένοι και δεν φοβόμαστε κάθε μέρα αν θα διαβάσουμε ρεπορτάζ με νέα προσφυγή ποδοσφαιριστή, Ευρώπη δεν παίζουμε να έχουμε τον νου μας αλλού, πάμε, όλοι μαζί, κόσμος, διοίκηση, προπονητές, ποδοσφαιριστές, θα τους πατήσουμε όλους, δεν μας σταματάει κανείς. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα δεν θα δηλητηρίαζε το κλίμα με ποστ που ξεπετιούνται ανά δευτερόλεπτο, από τη Θεσσαλονίκη ως τη Χιλή κι από τη Μελβούρνη ως το Λονδίνο, «το χαρίζουμε», «δεν θέλουν να το πάρουν», «να φύγει η ρουμάνικη νυφίτσα από τον πάγκο», «άντε και του χρόνου», θα έπρεπε να γεμίζει ο ψηφιακός κόσμος με λέξεις βγαλμένες από τα ντου του παλιού καιρού, «δεν γλιτώνει κανείς», «δικό μας είναι, πάρτε το χαμπάρι», «ας χάνουμε βαθμούς τώρα στην αρχή, μόλις στρώσουμε θα τρώτε τη σκόνη μας». Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα δεν θα αυτομαστιγωνόταν σε κάθε κερδισμένο φάουλ μέσα ή έξω από την περιοχή, όλοι θέλουν να το σηκώσουμε δίχως πέναλτι, να τα ρίχνουμε άουτ για να μη μας πούνε κάτι οι άλλοι, να μην τρώνε κάρτες οι αντίπαλοί μας, να μην τους τραβάμε από τις φανέλες, να ζητάμε συγνώμη όταν κλοτσάμε, να κάνουμε φερ-πλέι αν ένας παίκτης της άλλης ομάδας έχει πονοκέφαλο ή μια στενοχώρια που λερώθηκε η κάλτσα του, κρίμα είναι, ας μην σουτάρουμε στον καημένο τον τερματοφύλακα που κουτσαίνει, ας παίξουμε πασούλες μέχρι να γίνει καλά. Σε όλα αυτά τα «δεν θα έκανε» και «δεν θα έπρεπε» είμαι εγώ. Εγώ και οι πιο κοντινοί μου φίλοι, οι ασπρόμαυροι αδελφοί μου, του πετάλου, του καφενείου και του καθημερινού πάρε-δώσε στον κανονικό και τον ψηφιακό κόσμο. Για εμάς τα γράφω αυτά, κυρίως για μένα.

«Για να παίζει στον ΠΑΟΚ, καλός θα είναι». «Για να είναι προπονητής στον ΠΑΟΚ, καλός θα είναι». «Για να μας έδωσε πέναλτι, θα ήταν δυο φορές πέναλτι». «Για να κερδίσαμε, θα παίξαμε καλά. Για να χάσαμε, θα παίξανε οι άλλοι το ματς της ζωής τους». «Μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου παίκτη του ΠΑΟΚ, μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου τον προπονητή μας». «Τι είπες, ρε μαλάκα, ειρωνεύτηκες την ομάδα μου»; «Χαρείτε με την κωλοφαρδία σας, εκατό φορές να παίζαμε τις ενενήντα εννιά θα σας κερδίζαμε, έτυχε η μία στις εκατό». Ποιος θεωρεί πως ανήκει σε αυτή την κερκίδα; Εγώ όχι. Και δεν γνωρίζω κανέναν που να σκέφτεται ή να φέρεται έτσι. Να αντιλαμβάνεται τον ΠΑΟΚ ως κάτι συνολικά θετικό, ως συνολικά δικό του, σαν οικογένεια, όπου κάθε κακή ενέργεια και κάθε ανεπάρκεια θεωρείται ως αφορμή για βελτίωση. Να πιστεύει μονίμως και χωρίς δεύτερες σκέψεις σε κάθε άνθρωπο που εργάζεται για τον ΠΑΟΚ. Το ομολογώ στον εαυτό μου και δημοσίως πως δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος ούτε γνωρίζω κάποιον στον κοινωνικό μου κύκλο που να πλησιάζει, έστω, αυτά τα χαρακτηριστικά -υποθέτω πως ακόμα κι αν έχουμε τέτοιους θα είναι μειοψηφία. Είμαστε αυτοί που δεν στηρίζουμε και δεν εκτιμάμε την ικανότητα των ανθρώπων που μας εκπροσωπούν στο χόρτο και έξω τις γραμμές του, αλλά απαιτούμε από αυτούς να μας αποδείξουν πως είμαστε λάθος. Θα ήθελα, για μια φορά, να απαιτούμε από τους άλλους να μας αποδείξουν πως είμαστε σωστοί, πως τους στηρίξαμε και είχαμε δίκιο, πως τους βοηθήσαμε με όλη μας την ενέργεια να αναδείξουν την ανωτερότητά τους. Να μας φέρουν το Πρωτάθλημα επειδή εμείς τους βοηθήσαμε να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να μας το χαρίσουν ως αντάλλαγμα και όχι επειδή τους εκβιάσαμε πως, αν δεν το κάνουν, θα έχουν αποδείξει πως είχαμε δίκιο που τους θεωρούσαμε ως ανίκανους. Το πρώτο δεν το έχουμε δοκιμάσει ακόμα -το δεύτερο το κάνουμε, το κάνω κι εγώ, με συνέπεια, επί δεκαετίες. Αποτέλεσμα: Μηδέν.

Δωράκια

Δωράκια

90 εκλεκτά δωράκια για τα 90 χρόνια του πολυαγαπημένου μας Ολυμπιακού Συλλόγου Φυλακισμένων Προέδρων ...

Read more
Δώσε

Δώσε

Αυτός είναι ο Παοκτσής. Κερδίζει ήδη 5-1 τον Ολυμπιακό στις Σέρρες, κλέβει ο επιθετικός του την μπάλ ...

Read more
Πρεμιέρες

Πρεμιέρες

Χαριλάου, 21 Αυγούστ ...

Read more
Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν εξήντα ...

Read more
Περίληψη

Περίληψη

Για όσους βαριούνται να ψάχνουν τι και πώς, ο μπασκετικός ΠΑΟΚ 2015 σε περίληψη. ...

Read more
0002

0002

Χρειάστηκε ένας άνθρ&o ...

Read more
Προσδοκίες

Προσδοκίες

Σαν σήμερα, ακριβώς &delt ...

Read more
Τζαλμάς

Τζαλμάς

22:11:30 ω ρε φίλε τι ομάδα έ&p ...

Read more
Εναλλακτικές

Εναλλακτικές

Αποφάσισα να σταματήσω να στέλνω επιστολές στην ΠΑΕ, πιο πολύ επειδή πηγές μου μέσα στην ΠΑΕ μου είπ ...

Read more
Σαλατοπνίχτης

Σαλατοπνίχτης

Όλοι στη βάρδια ήμαστ ...

Read more
Ουάρντα

Ουάρντα

Η ομάδα ήταν στην Αθήν&alpha ...

Read more
Φτου

Φτου

Καμάρι μας, ψυχή μας, ήρωά μας, φτου σου να μη σε ματιάσουμε, ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.