Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

1985Πόσο έτοιμοι είμαστε γι’ αυτό το γαμημένο το Πρωτάθλημα που κυνηγάμε τρεις δεκαετίες και βάλε. Εγώ δεν είμαι. Με ξέρω, με μετράω και το παραδέχομαι: Δεν έχω προσφέρει ούτε ένα θετικό πράγμα από την αρχή της χρονιάς που να βοηθάει στην κατάκτηση του τίτλου. Γιατί; Επειδή έτσι. Επειδή είμαι κάγκουρας, είμαι αυτοκαταστροφικός, είμαι ξεροκέφαλος. Όπως οι περισσότεροι φίλοι μου της ίδιας γενιάς, με κοινές, πάνω-κάτω, οπαδικές εμπειρίες και οπτική για τον ΠΑΟΚ. Όταν κάθομαι ήρεμος και τα σκέφτομαι αντιλαμβάνομαι πως η συμπεριφορά μου είναι απολύτως αντίθετη με αυτό που θέλω να κερδίσω, αλλά για πότε αλλάζω και γίνομαι πάλι αυτοκτονικός ούτε που το καταλαβαίνω. Θέλω ακόμα δρόμο για την ωριμότητα, προφανώς.

Η άποψή μου για το σύνολο των ανθρώπων που αποτελούν την ΠΑΕ ΠΑΟΚ είναι, γενικώς, από ουδέτερη ως αρνητική. Πέρασαν πάνω από πέντε χρόνια με τον Ιβάν στο τιμόνι κι ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του στις επιλογές στελεχών και κινήσεων, ενώ για την ομάδα που διοικεί την ΠΑΕ, κρίνοντας από τη δημόσια εικόνα τους και τα αποτελέσματα των πεπραγμένων τους, αντιλαμβάνομαι μια μόνιμη, σταθερή ανεπάρκεια. Μάνατζερς, διευθυντές, υπεύθυνοι, ο προπονητής που είναι ίσως το δεύτερο μεγαλύτερο ανέκδοτο που μας ήρθε εδώ και πολλά χρόνια για να αντικαταστήσει το με διαφορά μεγαλύτερο, ρόστερ που οι μισοί, τουλάχιστον, θεωρώ πως δεν θα έπρεπε να έχουν περάσει ούτε για καλημέρα από την Τούμπα. Όχι απλώς δεν μπορώ να στηρίξω το οικοδόμημα ΠΑΕ ΠΑΟΚ, αλλά θα ήμουν ικανοποιημένος αν το έβλεπα να διαλύεται μία μέρα για να ξαναχτιστεί από την αρχή. Αλλά, πέρα απ’ αυτό, απαιτώ να μου φέρουνε το Πρωτάθλημα. Αυτοί, οι συγκεκριμένοι, οι ανεπαρκείς, οι άχρηστοι, οι μέτριοι. Καμία ειρωνεία: Το απαιτώ, το απαιτούν οι φίλοι μου, ενόσω παράλληλα τους βρίζουμε απ’ το πρωί ως το βράδυ.

Τις ημέρες που πέρασαν έκανα μια μεγάλη προσπάθεια αυτοκριτικής, βάζοντας κάτω τον τρόπο που σκέφτομαι και ενεργώ εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια ως ενεργό μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ. Πάνε πολλά χρόνια που δεν νιώθω αντιπροσωπευτικό δείγμα, που δεν ταιριάζω στο περιβάλλον τριγύρω μου, πέρασα κοντά μια δεκαετία ως αυτοεξόριστος μακριά από τα αδέρφια μου του πετάλου στην απέναντι πλευρά απογοητευμένος από αυτό που ήρθε μετά από μένα. Όταν αντιλήφθηκα πως το μετά από μένα οφείλεται και σε μένα και σε όλους τους άλλους σαν εμένα που δεν βοήθησαν στη μετάβαση, ξαναγύρισα. Από νοσταλγία, από ντροπή, από παραδοχή της δικής μου φυγοπονίας. Της δικής μου παραίτησης από το μέλλον μου, που δεν είναι άλλο απ’ τα παιδιά που μας διαδέχτηκαν και παλεύουν με χίλια φίδια τριγύρω τους προσπαθώντας να περπατήσουν την ευθεία που για εμάς ήταν ο μόνος δρόμος. Γι’ αυτό ποτέ δεν κούνησα το δάχτυλο σε κανέναν, ούτε προηγούμενο ούτε επόμενο, απλώς συντάχθηκα ή αποχώρησα όποτε βρήκα κοινά ή διαφορές που δεν γεφυρώνονταν. Αλλά ο κοινός τόπος κάθε γενιάς που βρίσκεται σήμερα μαζί στην κερκίδα, οι έφηβοι, οι νέοι, οι σαραντάρηδες, οι ασπρομάλληδες, οι παππούδες, είναι αυτός: Η απαίτηση μεγαλείων από ανθρώπους που εμείς οι ίδιοι θεωρούμε και χαρακτηρίζουμε ως ανεπαρκείς.

Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα θα στήριζε τα πάντα και τους πάντες, από την αρχή ως το τέλος. Θα χειροκροτούσε στη Λιβαδειά το 0-0 και δεν θα έβριζε τους παίκτες στη λήξη, όπως κάναμε ομαδικά, με μπροστάρη, ίσως, εμένα, που έβριζα ακατάπαυστα και φώναζα στον Μαλεζά «Στέλιο, πάρ’ τους και φύγε» όταν πλησίαζαν να μας χειροκροτήσουν και, ίσως, να πάρουν ενέργεια από τη δική μας για τη συνέχεια. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα θα χειροκροτούσε στη Ριζούπολη κι ας είχε χάσει ο ΠΑΟΚ άλλους δύο βαθμούς, θα έλεγε «δεν πειράζει, πάμε δυνατά, το Πρωτάθλημα είναι δικό μας, ψηλά το κεφάλι» και δεν θα φώναζε σύνθημα «φύγετε, φύγετε» στο τέλος, απογοητεύοντας τους ίδιους τους απογοητευμένους παίκτες. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα θα μαζευόταν έξω από τα αποδυτήρια μετά από κάθε ματς χωρίς θεατές στην Τούμπα και θα αποθέωνε τους νικητές έξι συνεχόμενων αγώνων κεκλεισμένων των θυρών, θα έδινε τα εύσημα στην ομάδα που έπαιξε 540 λεπτά δίχως να ακουστεί ένα σύνθημα, μια γιούχα στον αντίπαλο ή στον διαιτητή, αλλά κατάφερε να βάλει δεκατρία γκολ και να φάει μόνο δύο δίχως να χάσει βαθμό σε τέτοιες συνθήκες. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα δεν θα έβριζε τη μάνα του προπονητή στη Νέα Σμύρνη αλλά θα έδινε πάλι από τη δική της ενέργεια για το παρακάτω, πήραμε πόντο στο τέλος, έστω κι έτσι, μπήκε ένας βαθμός στο σακούλι, είμαστε ψηλά, δώσαμε δυο ντέρμπι εκτός, τώρα έχουμε τρία στην Τούμπα με κόσμο, έχουμε την καλύτερη ομάδα, η διαιτησία δεν κάνει πλέον εγκλήματα σε κάθε αγώνα, οι παίκτες μας είναι πληρωμένοι και δεν φοβόμαστε κάθε μέρα αν θα διαβάσουμε ρεπορτάζ με νέα προσφυγή ποδοσφαιριστή, Ευρώπη δεν παίζουμε να έχουμε τον νου μας αλλού, πάμε, όλοι μαζί, κόσμος, διοίκηση, προπονητές, ποδοσφαιριστές, θα τους πατήσουμε όλους, δεν μας σταματάει κανείς. Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα δεν θα δηλητηρίαζε το κλίμα με ποστ που ξεπετιούνται ανά δευτερόλεπτο, από τη Θεσσαλονίκη ως τη Χιλή κι από τη Μελβούρνη ως το Λονδίνο, «το χαρίζουμε», «δεν θέλουν να το πάρουν», «να φύγει η ρουμάνικη νυφίτσα από τον πάγκο», «άντε και του χρόνου», θα έπρεπε να γεμίζει ο ψηφιακός κόσμος με λέξεις βγαλμένες από τα ντου του παλιού καιρού, «δεν γλιτώνει κανείς», «δικό μας είναι, πάρτε το χαμπάρι», «ας χάνουμε βαθμούς τώρα στην αρχή, μόλις στρώσουμε θα τρώτε τη σκόνη μας». Μια κερκίδα έτοιμη για το Πρωτάθλημα δεν θα αυτομαστιγωνόταν σε κάθε κερδισμένο φάουλ μέσα ή έξω από την περιοχή, όλοι θέλουν να το σηκώσουμε δίχως πέναλτι, να τα ρίχνουμε άουτ για να μη μας πούνε κάτι οι άλλοι, να μην τρώνε κάρτες οι αντίπαλοί μας, να μην τους τραβάμε από τις φανέλες, να ζητάμε συγνώμη όταν κλοτσάμε, να κάνουμε φερ-πλέι αν ένας παίκτης της άλλης ομάδας έχει πονοκέφαλο ή μια στενοχώρια που λερώθηκε η κάλτσα του, κρίμα είναι, ας μην σουτάρουμε στον καημένο τον τερματοφύλακα που κουτσαίνει, ας παίξουμε πασούλες μέχρι να γίνει καλά. Σε όλα αυτά τα «δεν θα έκανε» και «δεν θα έπρεπε» είμαι εγώ. Εγώ και οι πιο κοντινοί μου φίλοι, οι ασπρόμαυροι αδελφοί μου, του πετάλου, του καφενείου και του καθημερινού πάρε-δώσε στον κανονικό και τον ψηφιακό κόσμο. Για εμάς τα γράφω αυτά, κυρίως για μένα.

«Για να παίζει στον ΠΑΟΚ, καλός θα είναι». «Για να είναι προπονητής στον ΠΑΟΚ, καλός θα είναι». «Για να μας έδωσε πέναλτι, θα ήταν δυο φορές πέναλτι». «Για να κερδίσαμε, θα παίξαμε καλά. Για να χάσαμε, θα παίξανε οι άλλοι το ματς της ζωής τους». «Μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου παίκτη του ΠΑΟΚ, μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου τον προπονητή μας». «Τι είπες, ρε μαλάκα, ειρωνεύτηκες την ομάδα μου»; «Χαρείτε με την κωλοφαρδία σας, εκατό φορές να παίζαμε τις ενενήντα εννιά θα σας κερδίζαμε, έτυχε η μία στις εκατό». Ποιος θεωρεί πως ανήκει σε αυτή την κερκίδα; Εγώ όχι. Και δεν γνωρίζω κανέναν που να σκέφτεται ή να φέρεται έτσι. Να αντιλαμβάνεται τον ΠΑΟΚ ως κάτι συνολικά θετικό, ως συνολικά δικό του, σαν οικογένεια, όπου κάθε κακή ενέργεια και κάθε ανεπάρκεια θεωρείται ως αφορμή για βελτίωση. Να πιστεύει μονίμως και χωρίς δεύτερες σκέψεις σε κάθε άνθρωπο που εργάζεται για τον ΠΑΟΚ. Το ομολογώ στον εαυτό μου και δημοσίως πως δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος ούτε γνωρίζω κάποιον στον κοινωνικό μου κύκλο που να πλησιάζει, έστω, αυτά τα χαρακτηριστικά -υποθέτω πως ακόμα κι αν έχουμε τέτοιους θα είναι μειοψηφία. Είμαστε αυτοί που δεν στηρίζουμε και δεν εκτιμάμε την ικανότητα των ανθρώπων που μας εκπροσωπούν στο χόρτο και έξω τις γραμμές του, αλλά απαιτούμε από αυτούς να μας αποδείξουν πως είμαστε λάθος. Θα ήθελα, για μια φορά, να απαιτούμε από τους άλλους να μας αποδείξουν πως είμαστε σωστοί, πως τους στηρίξαμε και είχαμε δίκιο, πως τους βοηθήσαμε με όλη μας την ενέργεια να αναδείξουν την ανωτερότητά τους. Να μας φέρουν το Πρωτάθλημα επειδή εμείς τους βοηθήσαμε να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να μας το χαρίσουν ως αντάλλαγμα και όχι επειδή τους εκβιάσαμε πως, αν δεν το κάνουν, θα έχουν αποδείξει πως είχαμε δίκιο που τους θεωρούσαμε ως ανίκανους. Το πρώτο δεν το έχουμε δοκιμάσει ακόμα -το δεύτερο το κάνουμε, το κάνω κι εγώ, με συνέπεια, επί δεκαετίες. Αποτέλεσμα: Μηδέν.

Προπονητής

Προπονητής

Τι κάνει πάλι ο κοιμ&iot ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία τέσσ&epsil ...

Read more
Γούρια

Γούρια

Δε συνηθίζω να απαν&t ...

Read more
0049

0049

Δευτέρα πρωί έφευγα ...

Read more
Tσομπανόσκυλα

Tσομπανόσκυλα

Ο ΠΑΟΚ που ονειρ&epsil ...

Read more
Εξιλέωση

Εξιλέωση

Στα παιδιά μου δεν &l ...

Read more
Αφορμή

Αφορμή

Ήταν χθες ένα παλικαράκι που φώναξε, δύο φορές, «στ’ αρχίδια μας το ματς, ρε, εμείς φωνάζουμε μόνο, ...

Read more
Ζαμάλεκ

Ζαμάλεκ

Είχε πάει, λέει, ως το αεροδρόμιο ένα φίλο Αιγύπτιο που γυρνούσε στην πατρίδα. Από πότε έχεις φίλους ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
4/10

4/10

Ημέρα Μνήμης. Σύμβολο. Για τους έξι, αλλά και για όλα τα Παοκτσάκια που μας άφησαν λιγότερους. ...

Read more
Μαγικά

Μαγικά

Κανόνισα σκοπιές και θαλαμοφυλίκια και ό,τι τέλος πάντων έπρεπε να κανονιστεί, άφησα στο πόδι μου το ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.