Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

batΠέρσι είχα κάνει κάποιες εμφανίσεις στο τοπικό Πρωτάθλημα της Χαλκιδικής. Η εταιρεία που με είχε προσλάβει είδε καλά στοιχεία στο παίξιμό μου και μου ανανέωσε το συμβόλαιο και για φέτος. Αγωνίστηκα ως βασικός, με λογική συνέπεια να με ανακαλύψουνε οι μάνατζερς των μεγάλων ομάδων και να γίνει πραγματικότητα η μεταγραφή μου σε μεγάλο σύλλογο της πόλης. Υπέγραψα, έφυγα ως δανεικός σε ομάδα κατώτερης κατηγορίας και επέστρεψα σχεδόν αμέσως, επειδή η ομάδα χτυπάει Πρωτάθλημα και με χρειάζεται στην εντεκάδα για να τα καταφέρει. Κάπως έτσι τα βλέπω πάντα με τις δουλειές, για να την παλεύω (δεν παίζω μπάλα, κάνω παραλληλισμούς, το σημειώνω επειδή μερικοί δεν τα πιάνουν και θα αρχίσουν πάλι τα μηνύματα «ρε Ισοβίτη ποσ σε λενε κανονηκα δε σε βρησκο στο τρανσφερμαργκντ»).

Στο νέο κατάστημα, δουλεύω μόνο πρωί. Έχει διάφορες βάρδιες, από το ξημέρωμα ως το βράδυ, αλλά για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει εμένα το αργότερο που μπορεί να με βάλουν να πιάσω δουλειά είναι στις έξι, δηλαδή το τελευταίο ξυπνητήρι που έχω στη μνήμη του κινητού είναι στις πέντε, αν έχω ετοιμάσει τα ρούχα μου αποβραδίς και έχω σκεφτεί τι θα φάω για πρωινό. Κάνουμε μια παύση να γελάσει ο κόσμος, συνεχίζουμε. Συνήθως ξυπνάω στις 4:45, για να ψάχνω κάλτσες, εσώρουχα, ρούχα, ακουστικά, τσιγάρα, κλειδιά, παπούτσια μια φορά που τα είχα βγάλει το μπαλκόνι και σιχτίριζα και ξύπνησα τις άλλες τρεις που ροχάλιζαν, λεφτά, ποτέ δεν έχω λεφτά, κάρτα να βγάλω λεφτά, το πιν της κάρτας που βγάζει λεφτά, το πιν του web banking για να σιγουρευτώ ποια είναι η κάρτα που βγάζει λεφτά επειδή μια φορά είχα πάρει το διαρκείας του προπερσινού βόλεϊ και δεν έβγαλε τίποτα αν και πρωταθλητής, στο τέλος φτιάχνω καφέ, παίρνω κάτι στο χέρι να το τρώω στο αστικό και τρέχω να το προλάβω και πάντα όποτε φτάνω το κινητό γράφει «καταγράφηκε έντονη λειτουργία, συνεχίστε έτσι όλη την ημέρα». Και συνήθως έχω σχολάσει ως τις 10:00. Δύο μήνες τώρα, αυτή η ιστορία, ματς δεν έχω χάσει κανένα λόγω δουλειάς, που είναι και το βασικότερο πράμα για να αξιολογήσεις μία δουλειά, δηλαδή α) προλαβαίνεις να βλέπεις ΠΑΟΚ και β) σε πληρώνουν, αυτά είναι πράματα που ισχύουν και προ κρίσης, δεν είναι της εποχής.

Εγώ δεν είμαι πρωινός τύπος. Ρωτήστε όποιον με ξέρει, το πρωί έχω ακόμα πιο κόκκινα μάτια από όσο την υπόλοιπη μέρα, δεν μιλάω σε άνθρωπο ή σε οποιοδήποτε πλάσμα, εκτός από τις μέρες που δεν έχω ψιλά για το αστικό και λέω «καλημέρα» στον οδηγό, που είναι το κόλπο για να μην κόψεις εισιτήριο, λες μια χορταστική, χαρωπή «καλημέρα» και δεν σε ελέγχει, σκέφτεται «τι καλός άνθρωπος, είπε μια καλημέρα, δεν μπορεί να είναι λαθρεπιβάτης μια τόσο αγνή ψυχούλα». Δεν είμαι ούτε μεσημεριανός τύπος. Δεν είμαι καν απογευματινός τύπος, αλλά ούτε και βραδινό τύπο θα με έλεγες. Είμαι νυχτερινός τύπος. Βρες με μια νύχτα, κατά τα μεσάνυχτα, να μην πρέπει να ξυπνήσω το άλλο πρωί στις 4:45 και να σου δείξω το πραγματικό μου πρόσωπο. Να ξημερώσεις μαζί μου, να με ακούς όλη νύχτα και να πεις το άλλο πρωί «ρε τι μαλάκας είναι αυτός ο Ισοβίτης, δεν το κλείνει το ρημάδι όλη νύχτα, συνέχεια μιλάει και λέει ασυναρτησίες», να εκτιμήσεις τον χαρακτήρα μου. Και όταν βάζεις έναν τύπο που δεν λειτουργεί σωστά το πρωί να δουλεύει συνέχεια πρωί και ιδιαίτερα πιο πρωί από το πρωί, τότε τον αναγκάζεις να ζει κακοδιάθετος διαρκώς, που με ρωτάνε όλοι οι φίλοι τελευταία «τι έχεις, ρε μαλάκα», «γιατί τέτοια μούτρα, ρε μαλάκα», «έγινε κάτι, ρε μαλάκα» κι εγώ τους απαντάω «αύριο πρωινός» και το βουλώνουν επειδή ξέρουν, λένε «ωωω, ρε μαλάκα» και κλείνει η κουβέντα εκεί.

Τις τελευταίες μέρες έχουμε πάθει έναν διχασμό για το πού θα πάμε στις 2 Δεκεμβρίου. Λέγαμε «στις 17:00 παίζουμε με Κολοσσό στο Παλατάκι, στις 19:30 στην Ξάνθη, κάτι πρέπει να διαλέξουμε». Κάποιος θέλει να πάμε στο μπάσκετ, να στηρίξουμε την ομάδα, σε φάση τόσες χιλιάδες θα πάνε στα Πηγάδια, ας μείνουμε εμείς εδώ και από διακόσιοι στην κερκίδα να είμαστε διακόσιοι πέντε. Κάποιος επιμένει για την εκδρομή, ρε ποιο μπάσκετ, για Πρωτάθλημα πάμε στην μπάλα, πάμε να πάρουμε το διπλό. Και κάποιος θέλει να πάμε και στα δύο, με την ατάκα «ε, πέντε το μπάσκετ, εφτάμισι η μπάλα, προλαβαίνουμε να είμαστε και στα δύο» και όταν τον κοιτάμε βάζει τον δείκτη στο μηνίγγι και συμπληρώνει «με τη νέα Εγνατία κάνεις Θεσσαλονίκη-Ξάνθη σε δυόμιση ώρες». Όλα αυτά πριν μάθουμε πως η μπάλα είναι στις 17:15 και το μπάσκετ στις 18:30, φυσικά, οπότε ακυρώθηκε το σχέδιο της νέας Εγνατίας, που ήταν το πιο πιθανό σενάριο στα μυαλά μας.

Πάω σήμερα (το ξημέρωμα) στη δουλειά, βλέπω το πρόγραμμα που έχει βγει για την επόμενη εβδομάδα και παθαίνω ένα πρωτόγνωρο ευχάριστο σοκ: Με βάλανε, επιτέλους, απόγευμα. Δηλαδή με βάλανε να πάω μετά που θα έχω ξυπνήσει το μεσημέρι, θα έχω πιει τρεις φραπέδες, θα έχω φάει, θα έχω απαντήσει σε τετρακόσια μηνύματα στο ίντερνετ, θα έχω παίξει με τα παιδιά, μεγαλεία, τι λες τώρα, έπρεπε να γίνομαι βρικόλακας επί δύο μήνες για να έρθει η πρώτη φορά μου ως κανονικός άνθρωπος στη δουλειά, που θα πάω, θα πω «καλησπέρα» και όλοι οι συνάδελφοι, που ως τώρα με έχουν για καθυστερημένο επειδή μουγκρίζω μόνο κάτι «μμμέρα» και «ντντντντάξει», θα πούνε «ρε αυτός μιλάει». Πιάνω με το δάχτυλο το ωράριο, ανεβαίνω να το ταυτίσω με την ημερομηνία, ε, ΠΑΟΚ είσαι, δεν ήθελε και πολλή σκέψη, έγραφε «02/12».

0029

0029

Ο άνθρωπος που περ&io ...

Read more
Σουρεαλισμός

Σουρεαλισμός

«Σουρεαλισμός» (&Ups ...

Read more
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ

Προσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη τ ...

Read more
Προειδοποίηση

Προειδοποίηση

Οι ώρες που περάσαμ ...

Read more
Γουλιά

Γουλιά

Πέρασαν τρία χρόνια από &ta ...

Read more
Tσομπανόσκυλα

Tσομπανόσκυλα

Ο ΠΑΟΚ που ονειρ&epsil ...

Read more
Εγνατία

Εγνατία

Όποιος έχει δει το «Ηλίθιος Και Πανηλίθιος» συνεχίζει να διαβάζει. Κάποτε, η Εγνατία Ασφαλιστική χάρ ...

Read more
Πληθωρικός

Πληθωρικός

Ο «πληθωρικός μέσο&si ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Λουκέτο

Λουκέτο

Τελευταία ζακέτα. Π ...

Read more
Συνένοχοι

Συνένοχοι

Πριν το Θωμά Βουλινό δεν ξέρω τι γινόταν με τους προέδρους. Δηλαδή ξέρω, τα έχω διαβάσει και μου τα ...

Read more
Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο άμ&p ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.