Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

luckyΔεν είναι εύκολο να έχεις άποψη για το μπάσκετ του ΠΑΟΚ αν δεν πηγαίνεις στο γήπεδο. Στο ποδόσφαιρο μπορεί να είσαι στη Μελβούρνη ή στο Σαντιάγο και να βλέπεις όλα τα ματς μέσω ίντερνετ, να ενημερώνεσαι, να ακούς και να διαβάζεις -όσο να πεις, μια καλή άποψη θα την έχεις στο βασικό κομμάτι. Αλλά το μπάσκετ δεν το δείχνει η τηλεόραση (δεν το έδειχνε, τουλάχιστον, μέχρι φέτος) συνεχώς, δεν έχεις πρόσβαση στα ματς με τις Κηφισιές και τους Απόλλωνες και τα Λαύρια, μπορείς να παρακολουθείς τη στατιστική, τα ρεπορτάζ και τις καλύτερες φάσεις, αλλά το καταλαβαίνεις κι εσύ πως δεν νιώθεις ότι αντιλαμβάνεσαι πλήρως την κατάσταση στην ομάδα. Όπως ένιωθα εγώ, στα χρόνια που δεν πήγαινα στο γήπεδο από το τεράστιο κόλλημά μου που μου στοίχισε το πρώτο εγκεφαλικό της ζωής μου στα είκοσι τέσσερα, το καλοκαίρι του 1999, με τη μεταγραφή Αγγελίδη.

Επέστρεψα στο Παλατάκι περισσότερο επειδή μου φάνηκε καλή ευκαιρία να γνωρίσει τον αθλητισμό η τετράχρονη, τότε, Ηλέκτρα. Όλοι μου έλεγαν «δεν πατάει κανείς, έλα με το παιδί να δει μπάσκετ, να έρθει σε επαφή με το άθλημα». Και είχανε δίκιο, πήρα τη μικρή από το χέρι και περπατήσαμε ως το γήπεδο επειδή τότε μέναμε κοντά, με τη σημαία της, την ασπρόμαυρη τσάντα στον ώμο, να μπει σε αυτό το «Παλατάκι» που το πίστευε ως ανάκτορο όπως αυτά που έβλεπε στις παιδικές ταινίες με τις πριγκίπισσες, και δεν ήταν σχεδόν κανείς. Σε ΠΑΟΚ-Πανιώνιος, δηλαδή στο ίδιο παιχνίδι που είχα δει όταν είχα πατήσει εγώ για πρώτη φορά το πόδι μου στο Παλέ, είκοσι τέσσερα χρόνια πριν την κόρη μου. Στην κερκίδα, τότε, κάποιες χιλιάδες -τώρα κάποιες εκατοντάδες. Στο παρκέ, τότε, ο Μπάνε, ο Μάτζικ, ο Μπάρλοου, ο Κόρφας, ο Μπουντούρης, ο Πιτ, ο Φασούλας, ο Μακαράς, ο Ιωάννου - τώρα ο Πέιν, ο Κούπερ, ο Χαραλαμπίδης, ο Τσόχλας, ο Βουτσίτσεβιτς, ο Τσαϊρέλης, ο Δέδας, ο Μαργαρίτης, ο Καλλές, ο Μπόγρης, ο Κασελάκης, ο Λιάπης. Νίκη με 43 πόντους διαφορά τότε, νίκη με 18 πόντους τώρα. Η Ηλέκτρα, που τόσο θα μαγευόταν από το θέαμα και θα έκανε το Παλατάκι δικό της Παλάτι και θα ζούσε από εκείνη τη μέρα ως σήμερα κάποιες από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής της και μέχρι ολόκληρο πέταλο να της τραγουδάει «Χρόνια Πολλά» θα έφτανε να ακούσει σε κάποια γενέθλια, είχε απαιτήσει «να ξανάρθουμε κι αύριο». Και δεν λείψαμε από τότε, μόνο κάτι αρρώστιες ή υπερωρίες μας κράτησαν από το γήπεδο, τέσσερα χρόνια τώρα. Φέραμε και τη Μάγια, φέραμε και δεκάδες φίλους μαζί μας, φτιάξαμε δικό μας θεωρείο κάτω στο πεταλάκι που μας αποκαλούν «γέρους του Μάπετ Σόου», ολόκληρη παρέα που δεν λείπει σχεδόν ποτέ.

Όσο κι αν η εποχή είναι διαφορετική, για καιρό δεν κατάφερνα να δω το μπάσκετ του ΠΑΟΚ κατάματα, ως αυτό που είναι πραγματικά. Παρέμενα κολλημένος στις αναμνήσεις από δύο δεκαετίες πριν, δεν είχε βοηθήσει η πολύχρονη απουσία μου για να κάνω ευκολότερα τη μετάβαση. Φορτιζόμουν, τρελαινόμουν, είχα απαιτήσεις που δεν έβρισκαν ανταπόκριση στο παρκέ, τον πάγκο ή τη διοίκηση, μα πώς είναι δυνατόν ο ΠΑΟΚ να παρουσιάζει τέτοια εικόνα, ο δικός μου ο ΠΑΟΚ, η περηφάνια μου, η μεγαλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Αλλά κάποτε άρχισα να συνθηκολογώ: Αυτό που βλέπεις να ιδρώνει για να κερδίσει ομάδες που μια εποχή θα τις είχε για προπόνηση των εφήβων δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια εκείνης της απίστευτης, της πιο αγαπητής ομάδας που είχα δει μπροστά στα μάτια μου σ’ όλη τη ζωή μου από την ασπρόμαυρη κερκίδα: Ακολούθησε τη μοίρα της, από την ακμή στην παρακμή και πάρ’ το απόφαση. Τουλάχιστον αναπνέει ακόμα.

Τα τελευταία δυο-τρία χρόνια έχω κατεβάσει τις απαιτήσεις μου. Δεν απαιτώ υπερβάσεις, δεν βρίζω και δεν κράζω παίκτες, προπονητές και διοίκηση όταν δεν ξεπερνούν τις δυνάμεις τους. Δεν έχω φτάσει, ακόμα, να χειροκροτήσω σε ήττα, όπως κάνουν κάποιοι πολιτισμένοι φίλαθλοι γύρω μου, αλλά δεν τους στολίζω όπως θα έκανα τη δεκαετία του ’90 αν δεν είχαν καθαρίσει ένα ματς με μια γειτονιά από το πρώτο ημίχρονο για να βάλει κανέναν παγκίτη να ξεκουράσει την ομάδα για το επόμενο ευρωπαϊκό. Το μόνο που απαιτώ είναι να βλέπω, έστω, μια ομάδα που να αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό το σήμα στο στήθος, τι κουβαλάει, πόσο βαραίνει τη φανέλα που φοράει ο καθένας τους και να το τιμά. Παλεύοντας, τρέχοντας, βουτώντας για μια χαμένη μπαλιά, τσαμπουκαλεύοντας τον αντίπαλο που πουλάει τρέλα, παίζοντας για την ομάδα και όχι τα στατιστικά που θα φέρουν το επόμενο συμβόλαιο. Απαιτώ γύρω από την ομάδα ανθρώπους που ξέρουν ως πού φτάνει το πάπλωμα και απλώνουν τα πόδια τους ως την τελευταία κλωστή. Απαιτώ μπέσα, καθαρή γραμμή, επικοινωνία, συστράτευση, σεβασμό, δουλειά απ’ το πρωί ως το βράδυ, επειδή όταν είσαι Παοκτσής και δουλεύεις στον ΠΑΟΚ δεν έχεις δευτερόλεπτο ελεύθερο για οτιδήποτε άλλο, αφού η ζωή σου ούτως ή άλλως ΠΑΟΚ είναι.

Στα τόσα χρόνια που πηγαινοέρχομαι στο δεύτερο σπίτι μου, το Παλατάκι, τους έχω γνωρίσει όλους. Δεν έχω συστηθεί σε κανέναν, δεν το κάνω ποτέ εκ πεποίθησης, αλλά τους βλέπω τα πρωινά που πηγαίνω για καφέ με τον Σήφη ή τα απογεύματα για να δω αγώνες όπου παίζουμε εκτός έδρας και έχω το σκάλωμα να τα παρακολουθώ εντός έδρας από το κυλικείο. Δίχως να έχω χώσει τη μύτη μου πουθενά και χωρίς να ρωτάω δεξιά και αριστερά κανέναν, έχω αντιληφθεί, εύκολο είναι, πως όλοι εκεί μέσα δουλεύουν. Κανένας δεν κάθεται να τα ξύνει, όλοι τρέχουν, όποια ώρα της μέρας κι αν τους πετύχω. Αλλά, εκ του αποτελέσματος, καταλαβαίνω πως δεν φτάνει να τρέχουν -πρέπει να τρέχουν σωστά και αυτό είναι προφανές ότι δεν γίνεται πάντα. Τη μία χρονιά λες πέσαμε έξω, τη δεύτερη λες πέσαμε πάλι έξω, την τρίτη αρχίζεις να το σκέφτεσαι.

Δεν πρόκειται ποτέ να χρησιμοποιήσω ως επιχειρήματα τους ψιθύρους και τα κουτσομπολιά που μαθαίνω, δεν το κάνω στη ζωή μου γενικώς. Η φετινή χρονιά στιγματίστηκε πριν αρχίσει από δύο σοβαρά γεγονότα, που έστειλαν ακόμα και κάποιους, που είχαμε μάθει μεταξύ μας ποιες μέρες έχουν τα παιδιά τους φροντιστήριο ή τι βάρδιες έχουν στις δουλειές τους, μακριά από την ομάδα: Η αντικατάσταση του προπονητή και ο δανεισμός του Χαραλαμπόπουλου από τον Παναθηναϊκό.

Στην πρώτη περίπτωση ήταν ο τρόπος που έγινε η μετάβαση, από έναν άνθρωπο που ναι μεν καταλαβαίναμε πως κάποτε έπρεπε να κλείσει ο κύκλος του αλλά όχι από τη μία μέρα στην άλλη και όχι σε έναν τύπο που έχει να κουβαλάει το στίγμα της άθλιας συμπεριφοράς προς έναν παίκτη που σήμερα παίζει στον ΠΑΟΚ αλλά και αυτής προς την κερκίδα μας στο νικηφόρο για την τότε ομάδα του ματς. Το τι ακούστηκε για το ποιος τον έφερε, ποιος τον φύτεψε στον πάγκο, ποιος τον στηρίζει και πόσο προστατεύεται από τον Τύπο και τον Σαββίδη ανήκει στη σφαίρα των κουτσομπολιών, που όλοι τα ξέρουν αλλά κανείς δεν έχει κάτι χειροπιαστό, συνεπώς το αφήνω απ’ έξω. Αλλά η συνέχεια δικαίωσε τους ψιθύρους, η ομάδα στα ρεπορτάζ πήγαινε για να σηκώσει Πρωτάθλημα και Κύπελλο και Τσάμπιονς Λιγκ και στο παρκέ δεν έχει καταφέρει ακόμα να βρει δύο συνεχόμενες επιθέσεις, στα τάιμ-άουτ το βλέπεις πως δεν υπάρχει επικοινωνία, στο πέταλο φτάνουν οι χυδαίες εκφράσεις στη διάρκεια του αγώνα και στα ρεπορτάζ των αγώνων συνήθως φταίει ο αντίπαλος που μας κέρδισε επειδή τόλμησε να παίξει, άκου τώρα, καλύτερα από εμάς. Ήρθε και η δημόσια ειρωνεία για μπαρτσελόνες και λαρύγγια να δέσει το πράμα: Ποιοι είστε εσείς, ρε απολίτιστοι, που θα τολμήσετε να κάνετε κριτική στον μάγο των πάγκων.

Ο δανεισμός του Χαραλαμπόπουλου απευθείας υποβιβάζει και τυπικά τον ΠΑΟΚ στη δεύτερη κατηγορία του Πρωταθλήματος. Ανήκουστο, να δανειζόμαστε παίκτες από άλλες ομάδες της Α1 για να τους βελτιώσουμε και να τους ξαναδώσουμε στον αντίπαλο και, υποτίθεται, ανταγωνιστή. Με την κίνηση αυτή η διοίκηση μετέφερε ένα επίπεδο κάτω την ομάδα, αν και η αλήθεια είναι πως ίσως να επρόκειτο για καθαρή αυτογνωσία που δεν θέλαμε να την παραδεχτούμε: Αυτός ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανταγωνιστές τους πιο πάνω, αλλά τους πιο κάτω. Και η θέση του στους βαθμολογικούς πίνακες της Ελλάδας και της Ευρώπης το επιβεβαιώνει. Από τα «έχουμε Κόνιαρη και Λίνο να χτίσουμε ομάδα για το μέλλον πάνω τους, ο Τζόουνς κι ο Ντίλαρντ είναι καλοί σκόρερ, ο ψηλός φαίνεται δυνατός», φτάσαμε στα «φέρτε κάνα δυο παίκτες να σώσουμε τη χρονιά, πάμε για Α2».

Είναι ζόρικες οι μέρες και ακόμα πιο ζόρικες οι καταστάσεις. Επειδή έχω ζήσει την αγωνία των ανθρώπων που δουλεύουν για τον ΠΑΟΚ πίσω από την ομάδα δεν θα ήθελα να τους αδικήσω με συνολική απαξίωση, ειδικά επειδή έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ΚΑΕ, έστω και με σκαμπανεβάσματα, στη ζωή. Αλλά η ντροπή του φιλικού με την ΤΣΣΚΑ δεν ξεπλένεται εύκολα, ειδικά όταν τη συνδέω με τη σημερινή τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης του προέδρου: Ο ΠΑΟΚ που γυρίζει τις πλάτες στον κόσμο του και στρέφεται με το χέρι απλωμένο προς την τσέπη ενός και μόνο ανθρώπου για να τον σώσει. Προσωπικά, αν και έχω δεχτεί μεγάλη κριτική από συνοδοιπόρους της παλιάς εποχής για τη διαρκή μου στήριξη στο μπάσκετ και την ανοχή μου σε όσα συμβαίνουν ως σήμερα, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως κάποιοι εκεί μέσα πραγματικά δίνουν ό,τι μπορούν να δώσουν για να συνεχίσει να υπάρχει το μπάσκετ του ΠΑΟΚ. Αλλά κάπου πρέπει να τεθεί και το θέμα της ικανότητας: Όσο κι αν θέλεις να δώσεις, αν αυτό που έχεις δεν φτάνει θα πρέπει να κάνεις στην άκρη για να δοκιμάσει ο επόμενος.

Δεν ξέρω αν υπάρχει καταλληλότερος πρόεδρος από τον Μπάνε, δεν ξέρω αν υπάρχουν ικανότερα στελέχη ή μάνατζερς ή υπάλληλοι, δεν ξέρω αν θα βρεθούν άνθρωποι να ξημεροβραδιάζονται στο Παλατάκι για να ρυθμίζουν λεπτομέρειες που σε εμάς είναι άγνωστες και τις θεωρούμε ως αυτονόητες. Αυτό που ξέρω είναι πως, όταν κάνεις διαρκώς το ίδιο λάθος, είτε είσαι ανεπαρκής, είτε είσαι ακατάλληλος. Και η έλλειψη επικοινωνίας προς τον κόσμο από μια διορισμένη διοίκηση, η συνεχόμενη αγωνιστική κατηφόρα, η πρόσληψη, διατήρηση και στήριξη του συγκεκριμένου προπονητή κόντρα σε κάθε λογική, ο δανεισμός παίκτη από άλλη -υποτίθεται- αντίπαλη ομάδα, η ακύρωση του κόσμου ως συνταξιδιώτη με κινήσεις ξενερώματος η μία μετά την άλλη, είναι πράγματα που επαναλαμβάνονται ως κινήσεις μιας ομάδας ανθρώπων απομονωμένης από το σύνολο του κόσμου του ΠΑΟΚ.

Αν ήταν μια επιχείρηση, δεν θα είχαμε δικαίωμα γνώμης και θα πηγαίναμε να καταναλώσουμε το προϊόν από άλλη εταιρεία. Αλλά ο ΠΑΟΚ δεν είναι εταιρεία: Είναι η ζωή μας, η δύναμη που βάζει μπρος τις μηχανές μας κάθε πρωί, το αντίδοτο στην αρρώστια της καθεμέρας μας. Η διατήρηση αυτής της κατάστασης θα μοιάζει σαν να παίρνουμε ληγμένα χάπια: Πρέπει να αλλάξει η συνταγή -αν η συνταγή απαιτεί αλλαγή όλων των υλικών ή απλή αντικατάσταση κάποιων από αυτά δεν είμαι ικανός να το κρίνω. Εγώ τον πόνο μου γράφω, επειδή θα συνεχίσω να πηγαίνω στο μπάσκετ, είτε με διαρκείας, είτε χωρίς, έχοντας στο εξής και ένα ακόμα φορτίο στην τσέπη μου που θα πρέπει, πλέον, η Ηλέκτρα να πληρώνει και πέντε ευρώ για να μπει στο γήπεδο επειδή μεγάλωσε, σε λίγο θα κλείσει τα οκτώ.

0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
Βόλεϊ-2015

Βόλεϊ-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα βόλεϊ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Γεωγραφία

Γεωγραφία

Αυτή είναι η παγκόσμι ...

Read more
Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από κάπ&om ...

Read more
Μοντέρνο

Μοντέρνο

Μαρκ-Βιβιέν Φοέ, ετών 28. &Alph ...

Read more
Σαμπατακίδης

Σαμπατακίδης

22 Φεβρουαρίου 1976. Με την εντός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Άρη, ο ΠΑΟΚ μένει τέσσερις πόντους πίσω ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Σε αντίθεση με τον π ...

Read more
Δευτεριάτικα

Δευτεριάτικα

Όταν λες «ήρθε μια πέτρα στο παράθυρο και έσκασε δίπλα στο κεφάλι μου» διηγείσαι την ιστορία από πρώ ...

Read more
Μαναβοκούταβο

Μαναβοκούταβο

Όταν με ρωτούσαν στο χωριό «τίνος είσαι εσύ» και απαντούσα «ο εγγονός του Μανάβη» δεν είχα ιδέα τι θ ...

Read more
Θυμιατό

Θυμιατό

Μόλις είχε βγει το Vodafone Live και η Vodafone έδινε τσάμπα απεριόριστο ίντερνετ για να μάθει ο κόσ ...

Read more
Ωχ

Ωχ

Κάθε φορά που βγαίνουν οι διαιτητές του αγώνα, αρχίζουν τα «ωχ». Καλογερόπουλος; Ωχ! ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.