Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

i66It’s a boy? It’s a girl? It’s a ΠΑΟΚ! Ο μέγιστος κάγκουρας Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής στολίζει το αθηναϊκό μαιευτήριο με την πιο εύστοχη απάντηση για το φύλο των παιδιών του: Είναι κορίτσι; Είναι αγόρι; Είναι ΠΑΟΚ! Δύο φρέσκα Παοκτσάκια, γεννημένα τη χρονιά που ο ΠΑΟΚ θα σηκώσει το Πρωτάθλημα, όπως εγώ και η γενιά μου του 1975-1976 και η επόμενη του 1984-1985, δυο παιδιά καταδικασμένα να τριγυρνάνε στις γειτονιές της Αθήνας πιάνοντας από το χέρι τον πατέρα τους μέχρι να μπορούν να πετάξουν από τη φωλιά και να πηγαίνουν στο γήπεδο μόνα τους. Τον ίδιο πατέρα που γυρίζει, χρόνια τώρα, την Πρωτεύουσα κορνάροντας τιρινίνι με κασκόλ μαγκωμένο στο παράθυρο, ντυμένο με ασπρόμαυρη φανέλα όπου κι αν παίζει ο ΠΑΟΚ, που σταματάει στις στάσεις του αστικού για να φωνάξει στις γιαγιάδες «ΠΑΟΚ, σε λέω, γιαγιά» πριν σπινάρει για Καλλιθέα ή Νίκαια ή Κορυδαλλό ή Περιστέρι, που μπαίνει στο Καραϊσκάκη και πηγαίνει προς τους γαύρους σκυμμένος και σκεφτικός και τελευταία στιγμή τον αρπάζει ο μπάτσος πριν φτάσει πάνω τους κι αυτός μανουριάζει «άσε με, ρε φίλε» πριν δει μια κερκίδα να τον περιμένει για να τον κατασπαράξει, που έρχεται και φεύγει πριν προλάβει να μας πει τα νέα του αρκεί να χοροπηδήξει στο πέταλο για δυο ώρες κάθε φορά. Αυτά τα παιδιά, ναι, δεν θα γλιτώσουν, είναι καταδικασμένοι Ισοβίτες από το πρώτο τους κλάμα, που έσκισε τον αέρα της Αθήνας πριν λίγες ώρες.

Ο Σωτήρης είναι ο «ιδιοκτήτης» του isovitis.gr. Αν κάποιος μου κάνει μήνυση, θα την πληρώσει αυτός -να γιατί γράφω ό,τι γουστάρω, αυτός θα έχει τραβήγματα. Είναι ο άνθρωπος που πήγε και αγόρασε το domain χωρίς να μου πει τίποτα, έφτιαξε όλο το site και μια μέρα μου έστειλε τους κωδικούς με το μήνυμα «τώρα μπες και γέμισέ το με κείμενα». Και το γεμίζω από τότε, το παραγεμίζω, να πω την αλήθεια, στην αρχή έλεγε «άντε, ρε μαλάκα, γράφε» και τώρα λέει «τι έχεις κάνει, ρε μαλάκα, το έχεις ξεσκίσει». Είναι ο πιο Βλαμμένος Παοκτσής που γνωρίζω μετά τη μεγάλη φουρνιά των Βλαμμένων της δεκαετίας του ’90, ένα κομμάτι σπάνιο και, ευτυχώς, ακόμα ακατέργαστο. Είναι ο άνθρωπος που μου στάθηκε, μας στάθηκε, όσο λίγοι σ’ αυτά τα πολύ ζόρικα χρόνια που περάσαμε ως οικογένεια. Απ’ αυτούς που και μόνο στη σκέψη πως υπάρχουν, πως είναι εκεί, έστω και πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά, νιώθω ασφάλεια.

Εύχομαι στον Σωτήρη και την Ιωάννα, αυτή που δίδαξε στη Χουλιγκάνα την κρυφή γοητεία του τζατζικιού τον περασμένο Ιανουάριο στη Λιβαδειά, τα παιδιά τους να είναι το ίδιο βλαμμένα με αυτούς, αν όχι να τους ξεπεράσουν. Επειδή αυτός ο κόσμος, αυτή η εποχή, αυτή η κρίση μπορούν να λυγίσουν οποιονδήποτε, εκτός από κάτι αυθεντικούς βλαμμένους όπως εμείς. Εμείς, που τα μυαλά μας είναι εκ γενετής χαλασμένα και δεν μπορεί να εφαρμοστεί πάνω τους κανένας νόμος της αγοράς, καμιά εκλεπτυσμένη προπαγάνδα και δεν έχουν επιρροή πάνω μας μόδες και τάσεις και κανόνες. Εμείς, που δεν είμαστε κανονικά παιδιά και δεν γεννάμε κανονικά παιδιά, δεν μεγαλώνουμε κανονικά, δεν ονειρευόμαστε κανονικά, δεν ερωτευόμαστε κανονικά.

Τούρτα

Τούρτα

Όποιος θυμάται έναν π& ...

Read more
Όργανο

Όργανο

Στον τελικό του 2003 είχε πάρει φωτιά το μπατζάκι ενός Οργάνου της Τάξεως. Όποιος ήταν μέσα θα το ...

Read more
Ξεκολλάτε

Ξεκολλάτε

Κάθε μου μέρα ξεκινάει και τελειώνει ανάμεσα στις τρεις μου γυναίκες. Γέλια, φωνές, γκρίνιες, κλάματ ...

Read more
Μπότζιεκ

Μπότζιεκ

Στο ενοικιαστήρι&omicr ...

Read more
Τρύπιοι

Τρύπιοι

Τόσα χρόνια με τον ΠΑ&Omi ...

Read more
Άμστερνταμ

Άμστερνταμ

Μία από τις μεγαλύτε&r ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
Σπρέι

Σπρέι

Ο Ν. είχε γεμίσει στο Γυμνάσιο όλη την πόλη με ΤΑΔΕ-7. Τοίχους, παγκάκια, στάσεις, κάθε δέκα μέτρα έ ...

Read more
14

14

Κλείνουμε οριστικά το Κεφάλαιο 14 στη σελίδα μας, με μια μικρή αναδρομική έκθεση. ...

Read more
Σοκοφρέτα

Σοκοφρέτα

Το μεγαλύτερο, το &p ...

Read more
1997

1997

Συναισθηματικά, θα διάλεγα να ξαναζήσω το 1990. Τις πρώτες μου εκδρομές, τις πρώτες μου Τούμπες, την ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.