Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

i66It’s a boy? It’s a girl? It’s a ΠΑΟΚ! Ο μέγιστος κάγκουρας Βλαμμένος Αθηναίος Παοκτσής στολίζει το αθηναϊκό μαιευτήριο με την πιο εύστοχη απάντηση για το φύλο των παιδιών του: Είναι κορίτσι; Είναι αγόρι; Είναι ΠΑΟΚ! Δύο φρέσκα Παοκτσάκια, γεννημένα τη χρονιά που ο ΠΑΟΚ θα σηκώσει το Πρωτάθλημα, όπως εγώ και η γενιά μου του 1975-1976 και η επόμενη του 1984-1985, δυο παιδιά καταδικασμένα να τριγυρνάνε στις γειτονιές της Αθήνας πιάνοντας από το χέρι τον πατέρα τους μέχρι να μπορούν να πετάξουν από τη φωλιά και να πηγαίνουν στο γήπεδο μόνα τους. Τον ίδιο πατέρα που γυρίζει, χρόνια τώρα, την Πρωτεύουσα κορνάροντας τιρινίνι με κασκόλ μαγκωμένο στο παράθυρο, ντυμένο με ασπρόμαυρη φανέλα όπου κι αν παίζει ο ΠΑΟΚ, που σταματάει στις στάσεις του αστικού για να φωνάξει στις γιαγιάδες «ΠΑΟΚ, σε λέω, γιαγιά» πριν σπινάρει για Καλλιθέα ή Νίκαια ή Κορυδαλλό ή Περιστέρι, που μπαίνει στο Καραϊσκάκη και πηγαίνει προς τους γαύρους σκυμμένος και σκεφτικός και τελευταία στιγμή τον αρπάζει ο μπάτσος πριν φτάσει πάνω τους κι αυτός μανουριάζει «άσε με, ρε φίλε» πριν δει μια κερκίδα να τον περιμένει για να τον κατασπαράξει, που έρχεται και φεύγει πριν προλάβει να μας πει τα νέα του αρκεί να χοροπηδήξει στο πέταλο για δυο ώρες κάθε φορά. Αυτά τα παιδιά, ναι, δεν θα γλιτώσουν, είναι καταδικασμένοι Ισοβίτες από το πρώτο τους κλάμα, που έσκισε τον αέρα της Αθήνας πριν λίγες ώρες.

Ο Σωτήρης είναι ο «ιδιοκτήτης» του isovitis.gr. Αν κάποιος μου κάνει μήνυση, θα την πληρώσει αυτός -να γιατί γράφω ό,τι γουστάρω, αυτός θα έχει τραβήγματα. Είναι ο άνθρωπος που πήγε και αγόρασε το domain χωρίς να μου πει τίποτα, έφτιαξε όλο το site και μια μέρα μου έστειλε τους κωδικούς με το μήνυμα «τώρα μπες και γέμισέ το με κείμενα». Και το γεμίζω από τότε, το παραγεμίζω, να πω την αλήθεια, στην αρχή έλεγε «άντε, ρε μαλάκα, γράφε» και τώρα λέει «τι έχεις κάνει, ρε μαλάκα, το έχεις ξεσκίσει». Είναι ο πιο Βλαμμένος Παοκτσής που γνωρίζω μετά τη μεγάλη φουρνιά των Βλαμμένων της δεκαετίας του ’90, ένα κομμάτι σπάνιο και, ευτυχώς, ακόμα ακατέργαστο. Είναι ο άνθρωπος που μου στάθηκε, μας στάθηκε, όσο λίγοι σ’ αυτά τα πολύ ζόρικα χρόνια που περάσαμε ως οικογένεια. Απ’ αυτούς που και μόνο στη σκέψη πως υπάρχουν, πως είναι εκεί, έστω και πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά, νιώθω ασφάλεια.

Εύχομαι στον Σωτήρη και την Ιωάννα, αυτή που δίδαξε στη Χουλιγκάνα την κρυφή γοητεία του τζατζικιού τον περασμένο Ιανουάριο στη Λιβαδειά, τα παιδιά τους να είναι το ίδιο βλαμμένα με αυτούς, αν όχι να τους ξεπεράσουν. Επειδή αυτός ο κόσμος, αυτή η εποχή, αυτή η κρίση μπορούν να λυγίσουν οποιονδήποτε, εκτός από κάτι αυθεντικούς βλαμμένους όπως εμείς. Εμείς, που τα μυαλά μας είναι εκ γενετής χαλασμένα και δεν μπορεί να εφαρμοστεί πάνω τους κανένας νόμος της αγοράς, καμιά εκλεπτυσμένη προπαγάνδα και δεν έχουν επιρροή πάνω μας μόδες και τάσεις και κανόνες. Εμείς, που δεν είμαστε κανονικά παιδιά και δεν γεννάμε κανονικά παιδιά, δεν μεγαλώνουμε κανονικά, δεν ονειρευόμαστε κανονικά, δεν ερωτευόμαστε κανονικά.

Πoυπουτουπού

Πoυπουτουπού

Κριτική ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 1-2. Πολλοί φίλαθλοι στην κερκίδα χειροκρότησαν την ομάδα μετά τη λήξη και ...

Read more
Σοβαρά

Σοβαρά

Τελικά δεν ήταν αστείο. Οπότε, ας σοβαρευτούμε (τουλάχιστον έως να ακούσουμε την πρώτη Παναγιά που θ ...

Read more
Δεύτερο

Δεύτερο

Το σχέδιο ήταν οργα&nu ...

Read more
Φάπες

Φάπες

Αν υπάρχει άνθρωπος ως ο ορισμός του παιδιού για φάπες, αυτός ήταν ο ΦΛ. Το ΦΛ από το ελεεινό παρατσ ...

Read more
Σερί

Σερί

Ένα ρεκόρ που σπάει π&eps ...

Read more
Νομιμότητα

Νομιμότητα

Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω π ...

Read more
Διπλό

Διπλό

Είκοσι πέντε χρόνια συμπληρώνω από τον καιρό που άρχισα να τρέχω στα εκτός έδρας και δε θυμάμαι έστω ...

Read more
Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική κο&io ...

Read more
14

14

Κλείνουμε οριστικά το Κεφάλαιο 14 στη σελίδα μας, με μια μικρή αναδρομική έκθεση. ...

Read more
Ήττα

Ήττα

Η μεγαλύτερη προσωπική μου ήττα είναι που πίστεψα πως μπορώ να φτιάξω ένα χώρο όπου απλώς θα γράφω ό ...

Read more
Χοτ-ντογκ

Χοτ-ντογκ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 81-63 Ωραία ήταν στο μπασκετάκι, αν και δεν έχω ξαναδεί αγώνα του ΠΑΟΚ με τό ...

Read more
Kαρτ-ποστάλ

Kαρτ-ποστάλ

Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μά ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.