Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

j011 Οκτωβρίου 1992 - 1 Οκτωβρίου 2017. Αν η πρώτη ημερομηνία αντιπροσωπεύει την απόλυτη παρέμβαση του κόσμου στην πορεία της ομάδας, η δεύτερη αντιπροσωπεύει ακριβώς το αντίθετο: Την ύπνωση, την παραίτηση στη μοιρολατρία, την έλλειψη οποιασδήποτε αντίδρασης σε όσα συμβαίνουν.

Η μπούκα στο ημίχρονο του αγώνα με την Παρί, στην οποία έχω αναφερθεί εκτενώς στο παρελθόν, μπορεί να μην ήταν κάτι προσχεδιασμένο ή αντιπροσωπευτικό, τουλάχιστον για το οργανωμένο κομμάτι καθώς όσοι μπήκαν ήταν ελεύθεροι σκοπευτές που ενέργησαν ενστικτωδώς και δίχως πολλή σκέψη, αλλά σημειολογικά δείχνει πόσο έχουμε φτάσει από το ένα άκρο στο άλλο μέσα σε είκοσι πέντε χρόνια. Τότε, οπαδοί που καταστρέφουν το μέλλον της ομάδας που λατρεύουν επειδή αυτή δεν μπορεί να αποκλείσει μία υπερδύναμη της εποχής- τώρα, οπαδοί που ψάχνουν κάθε εβδομάδα νέες δικαιολογίες και νέες αυταπάτες για να διατηρούν τη χρυσή μετριότητα στην οποία τους έχει οδηγήσει η εποχή, τα λάθη του παρελθόντος και η δική τους αδυναμία να επιβάλουν το όραμά τους όταν είχαν την ευκαιρία.

Είδα όλο το έργο σε πρώτο πλάνο στο Παρίσι ως ένας από τους εκδρομείς εκείνου του αγώνα που έσκαψε αρχικά το λάκκο στον οποίο πέσαμε μέσα όλοι μας για τα επόμενα πέντε χρόνια, είδα όλο το έργο σε πρώτο πλάνο στην Τούμπα δίπλα στο πορτάκι απ’ το οποίο μπήκε ο κόσμος, δίπλα στο πανί μου, άκουσα κάθε διάλογο, κάθε προτροπή ή αμφιβολία, έζησα στιγμές εκείνο το βράδυ που δε θα ξεχάσω ποτέ επειδή δεν ξεχνιούνται ποτέ, δεν γίνεται να τις σβήσεις από τη μνήμη, όσες παπαριές κι αν διαβάσεις από απόντες αναλυτές του κώλου. Βλέπω τώρα το έργο που παίζεται και συγκρίνω. Από το αποκορύφωμα της καγκουριάς, στο αποκορύφωμα της απάθειας. Από το «ο ΠΑΟΚ ρε να πούμε καριόλες θα πεθάνετε» στο «στηρίξτε τον ΠΑΟΚ Παοκαλημέρες 1926 αν δεν ήταν ο Ιβάν θα ήμασταν Άρης ή Ηρακλής». Ενδιάμεσα, είκοσι πέντε χρόνια σαν αιώνες και χιλιετίες και αιωνιότητες, με τρελούς και καιροσκόπους και καταλήψεις και προδοσίες και ξεπουλήματα και λαϊκές βάσεις και απάτη τράβελ και χρέη και πλούτη και απαξίωση και γιγάντωμα και απόντες και μάχες και πολέμους και απώλειες και κάγκελα και συλλήψεις και εμφυλίους, που αν θέλεις να είσαι τίμιος με την ιστορία πρέπει να γράψεις βιβλίο και όχι ένα κειμενάκι στο ίντερνετ για να αποδώσεις όλο το νόημα σε ανθρώπους που δεν έζησαν όλη αυτή την περίοδο από μέσα ή, έστω, από κοντά.

Την 1η Οκτωβρίου 1992 ήμουν ένας δεκαεπτάχρονος κάγκουρας που οργάνωνε εκδρομές από την επαρχία και με ένα μουντζουρωμένο χαρτί με παρατσούκλια στο χέρι έψαχνα τους απόντες μας στην Ασφάλεια, έβραζε το αίμα μου, έκανα χίλιες δυο μαλακίες στο λεπτό, αλλά την ώρα που έμπαινε ο κόσμος μέσα φώναζα κι εγώ μαζί με τους οργανωμένους από δίπλα «γυρίστε πίσω, κόφτε τις μαλακίες» και τράβηξα μέσα όσους μπορούσα, δίχως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Την 1η Οκτωβρίου 2017 είμαι πια στα 42, έχω ζήσει όσα μπορεί να έχει ζήσει ένας σαρανταδυάχρονος που πηγαίνει στον ΠΑΟΚ, έχω την αντίστοιχη εμπειρία και μπορώ να σκέφτομαι πιο ψύχραιμα και σφαιρικά, αλλά βλέπω πως την ψυχραιμία και την ωριμότητα την έχουμε κάνει εργαλείο για να μας κρατάνε υπνωτισμένους, να βγάζουμε τα απωθημένα μας στον ψηφιακό κόσμο αναμεταξύ μας και να επιτρέπουμε στο καράβι να συνεχίζει να αρμενίζει όπως και όπου γουστάρει χωρίς να μας δίνει λογαριασμό -επειδή δεν ζητάμε λογαριασμό, καθόμαστε και το κοιτάμε.

Ούτε τότε ταίριαζα, ούτε τώρα. Ούτε να τα σπάω και να καταστρέφω και να διαλύω την ομάδα για να επιβάλω την άποψή μου ήθελα ποτέ, ούτε να καταπίνω αμάσητα τα πάντα και να κάνω ησυχία για να μην τρομάξω μεσσίες και σωτήρες μπορώ. Το είπα και χθες, σε ανθρώπους που αγαπάω και με καταλαβαίνουν πιο πολύ από τους περισσότερους: Είμαι τόσο εγκλωβισμένος ανάμεσα στα δύο άκρα και δε βρίσκω συμμάχους για να πολεμήσω να φέρω τον ΠΑΟΚ στη μέση, όπου δε θα κινδυνεύει να τσακιστεί στα βράχια, είτε των τυφλών κάγκουρων, είτε των μισοκοιμισμένων προσκυνητών. Στα 17 μου, το να τα κάνεις όλα πουτάνα ήταν μία κάποια λύση. Στα 42 μου, ευτυχώς ή δυστυχώς, ξέρω πως δε βγαίνει τίποτα έτσι. Αλλά δεν ξέρω και τίποτε άλλο. Όλο το σκέφτομαι, όλο το ψάχνω, αλλά δεν ξέρω.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038