Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

paoktsisΕκτός από μια τριετία που ασχολήθηκα με τις εκδρομές, πριν από είκοσι χρόνια και βάλε, θεωρώ τον εαυτό μου ως απλό Παοκτσάκι. Το πιο απλό είδος που υπάρχει.

Καμιά φορά πάω στο γήπεδο, καμιά φορά το βλέπω σπίτι, καμιά φορά στην καφετέρια. Καμιά φανέλα, κανένα κασκόλ, κουβέντα για ΠΑΟΚ στους καφέδες και στα τηλέφωνα, ίντερνετ για τον ΠΑΟΚ, στατιστικά, ιστορία, μελέτη. Δεν ασχολούμαι με τους αντιπάλους, έχω κόψει μέχρι και φιλίες και επαφές με αντιπάλους που ασχολούνταν μαζί μου. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Δεν ακούω ραδιόφωνο και δε βλέπω τηλεόραση, συνεπώς δε γνωρίζω εξήντα δημοσιογράφους όπως καθένας στην παρέα μου –και από τη φωνή τους και από τη φάτσα τους. Δε γνωρίζω (και δε ρωτάω) για τα εσωτερικά μας τα συνδεσμίτικα, ποιος μάλωσε με ποιον και ποιοι τα βρήκανε, ποιοι ελέγχουν τι και ποιοι σχεδιάζουν να κάνουν κάτι. Δεν ξέρω καν ποιοι είναι επικεφαλής σε κάθε σύνδεσμο, τους κόβω στο γήπεδο ή στην εκδρομή, αγνοώ τα ονόματα ή τα παρατσούκλια ή τα ψευδώνυμά τους. Γενικώς, ζω στο δικό μου Παοκτσίδικο σύμπαν που εφάπτεται μεν με τα άλλα Παοκτσίδικα σύμπαντα αλλά δεν έχει και πολύ μεγάλη σχέση, είμαι, ας πούμε, αναρχοαυτόνομος Παοκτσής, όχι με την πολιτική έννοια, δεν κάνω πολιτική, μην παρεξηγηθώ, αλλά με την έννοια πως πάω κι έρχομαι μόνος μου, τα βρίσκω μόνος μου, τα χάνω μόνος μου.

Τελευταία μου επαφή με τον έσω κόσμο του ΠΑΟΚ ήταν ο Παοκτσής. Η εφημερίδα που γινόταν αρχειακό υλικό με του που κρεμόταν στο μανταλάκι. Το μόνο έντυπο που δε με βρήκε να διαφωνώ -και είμαι μεγάλος γκρινιάρης εγώ, με τίποτα δεν ευχαριστιέμαι, όλο βρίσκω λάθη και παραλείψεις και τα μηδενίζω όλα αμέσως. Γραμμένο από ανθρώπους που νιώθουν για ανθρώπους που νιώθουν. Δε θα το αναλύσω παραπάνω, πιάστε ένα παλιό φύλλο του Παοκτσή, διαβάστε το από την αρχή μέχρι το τέλος και μετά κάντε κίνηση να το πετάξετε στα σκουπίδια. Δεν πετιέται. Ψάχνεις κι άλλο χώρο στην αποθήκη.

Τι απέγινε ο Παοκτσής. Ενδεχομένως από τους 1000 ανθρώπους που θα διαβάσετε το σημείωμα οι 900 να ξέρετε και να αναρωτιέστε πώς είναι δυνατό να μην το ξέρω κι εγώ τόσο γνωστό πράγμα, σε ποιο σύμπαν βρίσκομαι –σας είπα πιο πάνω. Δεν έχει και πολλή σημασία. Αλλά σκεφτόμουν, έτσι χαμένος στα paokτάδε και paokδείνα, πόσο εύκολο θα ήταν σήμερα, με τόσες δυνατότητες από την τεχνολογία και με σχεδόν μηδενικό κόστος, να ξαναστηθεί και να αναγεννηθεί ο σύνδεσμός μου με την άλλη πλευρά της οπαδικής ταυτότητας, της φιλολογικής. Γιατί δεν έγραφαν οι ΠΑΟΚ σε λέω γαμώ τον Πειραιά είμαι 15 χρονών και θα τα σπάσω όλα, έγραφε καλός κόσμος, έμπειρος, κατασταλαγμένος, ήρεμος μέσα στην τρέλα του που είχε βρει την ισορροπία.

Δεν ξέρω γιατί σταμάτησε ο Παοκτσής. Είχα ακούσει πως τα παιδιά έγραφαν δωρεάν, άρα δεν ήταν θέμα των συντακτών, να ζήτησαν αύξηση, ας πούμε, και ο μεγαλοεκδότης να μην την έδωσε. Κάποια στιγμή είχαν βγει κάτι ανακοινώσεις, αλλά για να μην τις θυμάμαι θα ήταν μικρότητες, μάλλον. Όπως και να ‘χει, δεν ξέρω τι έγινε, δε με ενδιαφέρει, βασικά, τι παίχτηκε και χάσαμε το ιστορικό φύλλο, αλλά γιατί να μην το ξαναβρούμε.

Ας είναι ηλεκτρονικός ο Παοκτσής. 20 Ευρώ το χρόνο κοστίζει ένα domain, τα υπόλοιπα τσάμπα θα είναι, ποιος δε θα βοηθήσει στο στήσιμο, τόσα τσακαλάκια έχουμε που φτιάχνουν παπάδες για πλάκα. Δεν ξέρω τους συντελεστές, δεν τους έχω γνωρίσει ποτέ, συνεπώς δεν ξέρω και αν είναι διαθέσιμοι να ξανατραβήξουν το ίδιο λούκι. Αν κάποιος απ’ αυτούς με διαβάζει, ας το σκεφτεί ένα λεπτό μπας και ο συλλογισμός μου έχει κάποια βάση. Από την πλευρά μου, πάντως, τους βεβαιώνω πως ο κόπος τους δε θα πάει χαμένος, δεν πετιέται λέξη από το αρχείο του Παοκτσή και χτυπάω το κεφάλι μου για τα τεύχη που έχασα, έπρεπε να το είχα σκεφτεί πως κάποτε θα το μετανιώσω που βαρέθηκα να πάω ως το περίπτερο.


(Και μόλις τελείωσα το σημείωμα, βρήκα μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση εδώ που εξηγεί κάποια πράγματα. Αλλά το έγραψα πριν την ψάξω και το αφήνω έτσι για να είναι γνήσια η θέση μου, αν ενδιαφέρει κάποιον η θέση μου, εννοείται)

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022