Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

psoniaΟι σαββατιάτικες υποχρεώσεις ανατέθηκαν από την ίδια στον πρωινό καφέ. Αυτή θα πήγαινε λαϊκή και κρεοπωλείο, θα καθάριζε το σπίτι και θα μαγείρευε.

Εγώ θα πήγαινα σούπερ μάρκετ και τη Χουλιγκάνα για ρόλερς. Αν και ένιωσα ριγμένος, το δέχτηκα.

Θα πήγαινα για ψώνια το πρωί. Μετά θα πήγαινα το μεσημέρι. Μετά σκέφτηκα πως το μεσημέρι έχει ζέστη και καλύτερα να πάω το απόγευμα. Πέρασα το μεσημέρι πηγαίνοντας τη Χουλιγκάνα για ρόλερς, αγγαρεία μεγάλη που πρέπει με το ζόρι να πίνω παγωμένο φραπέ επί τρεις ολόκληρες κουραστικές ώρες στη σκιά αραχτός και να καπνίζω ένα πακέτο ακούγοντας τον Άντι να μουρμουρίζει φιλοσοφίες περί ζωής, μουσικής και ΠΑΟΚ. Ήρθε το απόγευμα, αλλά σκέφτηκα να πάω σούπερ μάρκετ λίγο πιο απόγευμα, για να πάω νωρίτερα από το καφενείο να πιάσω θέση που είναι και στέκι καναπεδάκηδων που κανείς τους δεν πατάει φέτος στην Τούμπα. Θα πάω στο ημίχρονο, σκέφτηκα, πέντε λεπτά ως το μαγαζί, πέντε λεπτά ψώνια, πέντε λεπτά να γυρίσω, ίσα ίσα. Μετά σκέφτηκα πως άμα ψωνίσω στο ημίχρονο θα χαλάσουν τα πράματα του ψυγείου μέχρι να λήξει το ματς, οπότε καλύτερα να πάω μετά, οκτώ και κάτι τελειώνει, προλαβαίνω.

Περνάει το πρώτο ημίχρονο, παθαίνουμε έλκος, συμφόρηση, επιπεφυκίτιδα, κράμπες, κολικό και τζετ λαγκ με το θέαμα, λέμε στο δεύτερο δεν μπορεί, μια φάση θα κάνουμε, ένα σουτ στην εστία, ένα τουρλουμπούκι να πεταχτεί ένα πόδι να τη σπρώξει, ένας Ενρίκε, μετά θυμήθηκα πως ο Ενρίκε δεν παίζει αλλά είδα τον Χάβο και αναθάρρησα, Χάβος είσαι, θα κάνεις τα στραβά μάτια, Παοκάρα είμαι Χάβε μου την ψυχή μου πάβε μου, αρχίζει το δεύτερο, το ίδιο χάλι, αμάν, ρε μαλάκες, Σάββατο είναι σήμερα, κλείνουν στις 8 τα σούπερ μάρκετ, τι ώρα είναι, 8 παρά 25. Φεύγω, θα με σκίσει αν δεν ψωνίσω, από το πρωί όλο λέω θα πάω και θα μείνουν τα παιδιά δίχως γάλα.

Ε, εντάξει, έχει γάλα στο ψιλικατζίδικο. Ναι, αλλά θέλουμε και βιτάμ. Έχει και βιτάμ. Θέλουμε και πτι-μπερ. Ε, θα έχει. Και κασέρι και σαλάμι και ψωμί για τοστ και κακάο και χυμούς, ρε μαλάκες, μου έχει στείλει ολόκληρη λίστα από το πρωί, τρέχω. Ε, φύγε τότε. Φεύγω. Αλλά δε φεύγω, βαζει τον Βιεϊρίνια. Πληρώνω καφέ, είναι 8 παρά 20. Μαζεύω κινητό, τσιγάρα, αναπτήρα δε βρίσκω επειδή έχει πέσει ψειριστική αλλά μεγάλη παρέα, δε με παίρνει να κάθομαι να κάνω ανακρίσεις, μία ευκαιρία, δύο ευκαιρίες, 8 παρά τέταρτο, φεύγω, τρέχω, άντε και με τη νίκη. Κάνω τέσσερα βήματα να περάσω απέναντι το δρόμο, γκοοοοοολ!

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038