Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

j22Θα παίζαμε σήμερα με καμιά Μίλαν στην Τούμπα. Θα μαλώναμε επί μέρες ποιος θα πάει και ποιος θα μείνει να προσέχει τα παιδιά. «Το διαρκείας έχει το δικό μου όνομα», θα έλεγε αυτή. «Ναι, αλλά το πήρες με τα δικά μου λεφτά όταν πληρώθηκα», θα έλεγα εγώ.

«Ναι, αλλά όταν είχα πληρωθεί εγώ λίγες μέρες πριν τα βάλαμε στην άκρη για την εκδρομή στη Λιβαδειά». «Ναι, αλλά στο τελευταίο ευρωπαϊκό πέρσι είχες πάει εσύ». «Ναι, αλλά στο τελευταίο ματς πέρσι είχες πάει εσύ». «Ναι, αλλά εσύ είσαι μαύρη κάλτσα και θα ξεκινήσουμε με ήττα τους ομίλους». «Ναι, μιλάς εσύ που με ιταλική ομάδα χάσαμε 0-1 ενώ εγώ πήρα Χι». «Βρε άιντε τράβα στη μάνα σου, που με θες και ευρωπαϊκά, να πούμε». «Τράβα εσύ στη μάνα σου, ρε». «Διαζύγιο». «Διαζύγιο». Τα παιδιά να ακούνε και να κλαίνε, η οικογένεια να διαλύεται, χιλιάδες ευρώ σε δικηγόρους, μετακομίσεις, δύο νοίκια, δύο σπίτια, δύο οικοσκευές, αυξημένο κόστος ζωής, καταστροφή.

Πες πως βρίσκαμε κάποιον να προσέχει τις μικρές και να πηγαίναμε μαζί. Σουβλάκια απ’ έξω, ρετσίνες, διπλή ποσότητα τσιγάρων από το άγχος, ταξί μετά το ματς που σταματάνε πλέον νωρίς τα λεωφορεία και δεν έχει για το σπίτι αστικό, κούραση, ξενύχτι, πώς να ξυπνήσεις αύριο για τη δουλειά, αργείς, σε απολύει το αφεντικό, ανεργία, πού να βρεις δουλειά στα σαράντα, ταμείο ανεργίας, μετά από λίγο καιρό τελειώνει το επίδομα, δεν έχεις να ταΐσεις τα παιδιά, κάθεσαι έξω από μια εκκλησία και απλώνεις ένα κουτί «ΑΝΕΡΓΟΣ ΛΟΓΟ ΕΠΗΔΗ ΠΑΟΚ ΜΕ ΔΥΟ ΠΕΔΓΙΑ ΒΟΗΘΗΣΤΑΙ», περνάει η τάξη της μεγάλης για εκδρομή, σε βλέπει με τα βρώμικα ρούχα να ζητιανεύεις, τραύμα, όσα βγάζεις από την επαιτεία τα δίνεις στους ψυχαναλυτές για το παιδί, σου κάνουν έξωση, μένεις κάτω από μια γέφυρα, οι χουλιγκάνες διαμαρτύρονται επειδή κάτω από τη γέφυρα δεν έχει καλό σήμα το Νικελόντεον, πηγαίνουν στην Πρόνοια και σε καρφώνουν, σου παίρνουν τα παιδιά, τα βάζουν σε ένα εκκλησιαστικό ίδρυμα που πιάνει τέλεια Νικελόντεον, σε ξεχνάνε, εσύ φυτοζωείς, κάποια στιγμή τις συναντάς με κότσο και μάξι φορέματα που ακολουθούν τον επιτάφιο ενώ εσύ λίγο πιο ‘κεί έχεις απλώσει χαρτόνι «ΑΝΑΠΙΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ», δε σε αναγνωρίζουν με τέτοια μούσια και βρώμικα μαλλιά, σε καρφώνουν στους μπάτσους επειδή στο εκκλησιαστικό ίδρυμα τους έχουν διδάξει να αναφέρουν στην αστυνομία ό,τι επικίνδυνο συναντούν, σε συλλαμβάνουν μπροστά στα μάτια τους που σε κοιτάνε με οίκτο και αποστροφή, αυτοί βρίσκουν στο σύστημα πως εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης από την κοακόλα που είχες κλέψει πιτσιρικάς στη Λιβαδειά με τον ΠΑΟΚ, πας φυλακή, βρίσκεις έναν ισοβίτη που σου τη φυλάει επειδή υπογράφεις «Ισοβίτης» χωρίς να έχεις κάνει κάγκελο, σου μπήγει ένα μαχαίρι στον αυλόγυρο, αιμορραγείς μέχρι θανάτου.

Για όλα αυτά, αλλά και κάποια ακόμα που περνάνε από το άκρως υγιές και προσγειωμένο μυαλό μου που δεν προλαβαίνω να γράψω επειδή βιάζομαι να πάω σούπερ μάρκετ να προλάβω κάτι προσφορές για σχολικά που αν έπαιζε σήμερα ο ΠΑΟΚ σιγά μην πήγαινα και θα έμεναν τα παιδιά, συν τοις άλλοις, χωρίς μαρκαδοράκια που με πρήζουν να τους τα πάρω επειδή «γράφουν τέλεια», θα ήθελα δημοσίως να ευχαριστήσω τον Ραζβάν Λουτσέσκου που πήγε και αποκλείστηκε από την Έστερσουντ και έσωσε τη ζωή μου, την οικογένειά μου και το μέλλον των παιδιών μου. Θα του χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη.

Ντοκουμέντο

Ντοκουμέντο

Εγώ δεν έχω κολλήματα και άνετα παραδέχομαι πως έχω τα περισσότερα καμένα εγκεφαλικά από οποιονδήποτ ...

Read more
Σοβαρά

Σοβαρά

Τελικά δεν ήταν αστείο. Οπότε, ας σοβαρευτούμε (τουλάχιστον έως να ακούσουμε την πρώτη Παναγιά που θ ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
Σοκοφρέτα

Σοκοφρέτα

Το μεγαλύτερο, το &p ...

Read more
Μέτρημα

Μέτρημα

Όλοι θα πεθάνουμε &ka ...

Read more
Συμπεράσματα

Συμπεράσματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Γκαζιαντέπ 67-76 Συμπεράσματα από τα φιλικά βγάζει ο Μαρκόπουλος και οι βοηθοί του. Εμ ...

Read more

Νοκ-άουτ

Μουντιάλ ΠΑΟΚ, δεν μπορώ άλλο με τις καρδούλες και τα φωσφοριζέ παπούτσια. Συμμετέχουν οι 32 τελευτα ...

Read more
Μείναμε

Μείναμε

Μείναμε όλοι στο Βό&lambda ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Χερούλι

Χερούλι

Σελίδα 59: «Επέλεξα ν&a ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Σήμερα στις 19:00 το Πα&lambda ...

Read more
Αδικημένοι

Αδικημένοι

Στο μυαλό του τυπικού νεαρού βάζελου, η ομάδα του είναι η πιο αδικημένη της τελευταίας εικοσαετίας. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.