Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

j22Θα παίζαμε σήμερα με καμιά Μίλαν στην Τούμπα. Θα μαλώναμε επί μέρες ποιος θα πάει και ποιος θα μείνει να προσέχει τα παιδιά. «Το διαρκείας έχει το δικό μου όνομα», θα έλεγε αυτή. «Ναι, αλλά το πήρες με τα δικά μου λεφτά όταν πληρώθηκα», θα έλεγα εγώ.

«Ναι, αλλά όταν είχα πληρωθεί εγώ λίγες μέρες πριν τα βάλαμε στην άκρη για την εκδρομή στη Λιβαδειά». «Ναι, αλλά στο τελευταίο ευρωπαϊκό πέρσι είχες πάει εσύ». «Ναι, αλλά στο τελευταίο ματς πέρσι είχες πάει εσύ». «Ναι, αλλά εσύ είσαι μαύρη κάλτσα και θα ξεκινήσουμε με ήττα τους ομίλους». «Ναι, μιλάς εσύ που με ιταλική ομάδα χάσαμε 0-1 ενώ εγώ πήρα Χι». «Βρε άιντε τράβα στη μάνα σου, που με θες και ευρωπαϊκά, να πούμε». «Τράβα εσύ στη μάνα σου, ρε». «Διαζύγιο». «Διαζύγιο». Τα παιδιά να ακούνε και να κλαίνε, η οικογένεια να διαλύεται, χιλιάδες ευρώ σε δικηγόρους, μετακομίσεις, δύο νοίκια, δύο σπίτια, δύο οικοσκευές, αυξημένο κόστος ζωής, καταστροφή.

Πες πως βρίσκαμε κάποιον να προσέχει τις μικρές και να πηγαίναμε μαζί. Σουβλάκια απ’ έξω, ρετσίνες, διπλή ποσότητα τσιγάρων από το άγχος, ταξί μετά το ματς που σταματάνε πλέον νωρίς τα λεωφορεία και δεν έχει για το σπίτι αστικό, κούραση, ξενύχτι, πώς να ξυπνήσεις αύριο για τη δουλειά, αργείς, σε απολύει το αφεντικό, ανεργία, πού να βρεις δουλειά στα σαράντα, ταμείο ανεργίας, μετά από λίγο καιρό τελειώνει το επίδομα, δεν έχεις να ταΐσεις τα παιδιά, κάθεσαι έξω από μια εκκλησία και απλώνεις ένα κουτί «ΑΝΕΡΓΟΣ ΛΟΓΟ ΕΠΗΔΗ ΠΑΟΚ ΜΕ ΔΥΟ ΠΕΔΓΙΑ ΒΟΗΘΗΣΤΑΙ», περνάει η τάξη της μεγάλης για εκδρομή, σε βλέπει με τα βρώμικα ρούχα να ζητιανεύεις, τραύμα, όσα βγάζεις από την επαιτεία τα δίνεις στους ψυχαναλυτές για το παιδί, σου κάνουν έξωση, μένεις κάτω από μια γέφυρα, οι χουλιγκάνες διαμαρτύρονται επειδή κάτω από τη γέφυρα δεν έχει καλό σήμα το Νικελόντεον, πηγαίνουν στην Πρόνοια και σε καρφώνουν, σου παίρνουν τα παιδιά, τα βάζουν σε ένα εκκλησιαστικό ίδρυμα που πιάνει τέλεια Νικελόντεον, σε ξεχνάνε, εσύ φυτοζωείς, κάποια στιγμή τις συναντάς με κότσο και μάξι φορέματα που ακολουθούν τον επιτάφιο ενώ εσύ λίγο πιο ‘κεί έχεις απλώσει χαρτόνι «ΑΝΑΠΙΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ», δε σε αναγνωρίζουν με τέτοια μούσια και βρώμικα μαλλιά, σε καρφώνουν στους μπάτσους επειδή στο εκκλησιαστικό ίδρυμα τους έχουν διδάξει να αναφέρουν στην αστυνομία ό,τι επικίνδυνο συναντούν, σε συλλαμβάνουν μπροστά στα μάτια τους που σε κοιτάνε με οίκτο και αποστροφή, αυτοί βρίσκουν στο σύστημα πως εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης από την κοακόλα που είχες κλέψει πιτσιρικάς στη Λιβαδειά με τον ΠΑΟΚ, πας φυλακή, βρίσκεις έναν ισοβίτη που σου τη φυλάει επειδή υπογράφεις «Ισοβίτης» χωρίς να έχεις κάνει κάγκελο, σου μπήγει ένα μαχαίρι στον αυλόγυρο, αιμορραγείς μέχρι θανάτου.

Για όλα αυτά, αλλά και κάποια ακόμα που περνάνε από το άκρως υγιές και προσγειωμένο μυαλό μου που δεν προλαβαίνω να γράψω επειδή βιάζομαι να πάω σούπερ μάρκετ να προλάβω κάτι προσφορές για σχολικά που αν έπαιζε σήμερα ο ΠΑΟΚ σιγά μην πήγαινα και θα έμεναν τα παιδιά, συν τοις άλλοις, χωρίς μαρκαδοράκια που με πρήζουν να τους τα πάρω επειδή «γράφουν τέλεια», θα ήθελα δημοσίως να ευχαριστήσω τον Ραζβάν Λουτσέσκου που πήγε και αποκλείστηκε από την Έστερσουντ και έσωσε τη ζωή μου, την οικογένειά μου και το μέλλον των παιδιών μου. Θα του χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη.

Ουτοπίες

Ουτοπίες

Στις 10 Ιανουαρίου, μετά τον αγώνα Αστέρας-ΠΑΟΚ, στην ιστοσελίδα PAOK24 δημοσιεύθηκε ανυπόγραφο άρθρ ...

Read more
Μαγικά

Μαγικά

Κανόνισα σκοπιές και θαλαμοφυλίκια και ό,τι τέλος πάντων έπρεπε να κανονιστεί, άφησα στο πόδι μου το ...

Read more
Προπονητής

Προπονητής

Τι κάνει πάλι ο κοιμ&iot ...

Read more
Οπαδογράφοι

Οπαδογράφοι

Έχουμε, λοιπόν, ένα όνομα συγκεκριμένου ανθρώπου που προσπαθεί εντεταλμένα να κάνει κακό στον ΠΑΟΚ: ...

Read more
Tσομπανόσκυλα

Tσομπανόσκυλα

Ο ΠΑΟΚ που ονειρ&epsil ...

Read more
Γιόχανσον

Γιόχανσον

Ο μοναδικός Δανός που έχει φορέσει τη φανέλα του ΠΑΟΚ είναι ένα ανεπανάληπτο παλτό ονόματι Γέσπερ Το ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more
Χαΐρι

Χαΐρι

Ο Κώστας Λαγωνίδης ...

Read more
Τρούμπα (2)

Τρούμπα (2)

Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετ ...

Read more
Αλήτες

Αλήτες

Σαν σήμερα, στις 2 Οκτωβρίου 1988, ο Λάγιος Ντέταρι κάνει το ντεμπούτο του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. ...

Read more
1997

1997

Συναισθηματικά, θα διάλεγα να ξαναζήσω το 1990. Τις πρώτες μου εκδρομές, τις πρώτες μου Τούμπες, την ...

Read more
Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον & ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.