Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

ponaneΈχεις τον πόνο σου από το χάλι του πρώτου ημιχρόνου στη Σουηδία, σου προκύπτουν και από το πουθενά εκδηλωτικά χανούμια στα πέντε μέτρα.

Στην καρδιά της Κάτω Τούμπας, της μοναδικής γειτονιάς που μπορεί να ισχυριστεί πως έχει μεγαλώσει ανθρώπους με τη χαρακτηριστική ποιότητα συμπεριφοράς και ψυχραιμίας της θεσσαλονικιώτικης Άγριας Δύσης. Πέντε μέτρα πίσω από τα πονεμένα κεφάλια μας, ίσως και λιγότερο, όσο πλάτος έχει το δρομάκι ανάμεσα στο καφενείο όπου βλέπαμε το παιχνίδι και το ισόγειο στην απέναντι γωνία. Ακούστηκαν οι άσχετες φωνές, εκεί κάπου στην έναρξη του δικού μας δεύτερου ημιχρόνου, στο Έστερσουντ δε συνέβαινε τίποτα, άρα οι φωνές δεν αφορούσαν στον ΠΑΟΚ.

Κάναμε ένα γύρο με τα βλέμματα τις διπλανές πολυκατοικίες. «Η ΑΕΚ κέρδισε πέναλτι», είπε ένας που είχε ανοιχτά τριάντα παράθυρα στο κινητό του επειδή είναι λάτρης του αθλητισμού. «Χανούμια είναι», συμπέρανε ο διπλανός, με μάτια που άστραφταν, λίγο από το αλκοόλ, που η σερβιτόρα στα μονά λεπτά του ρολογιού έφερνε μπύρα και στα ζυγά ξεκινούσε να φέρει την επόμενη, λίγο από τη φρίκη της εμφάνισης της ομάδας. Δευτερόλεπτα πριν, ένα σκαθάρι περνούσε κάτω από το τραπέζι μας και όλη η παρέα συμφώνησε πως ο Σάχοβ θα το προλάβαινε μόνο με μηχανάκι.

«Τους βρήκα», φώναξε κάποιος. «Εκεί, παίζει την ΑΕΚ». Ακριβώς απέναντι, σε διαμέρισμα όπου σκαρφάλωνες με έναν πήδο, γυρίσαμε όλοι και είδαμε το ΟΑΚΑ. Σε εκείνο το σημείο ακούστηκε ένα «γκολ» -όχι πολύ δυνατά, αλλά ακούστηκε. «Γαμημένα πουστοχάνουμα, μέσα στο σπίτι μας, τώρα θα γίνει της πουτάνας». Σηκώνεται κόσμος, πλησιάζει στο ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού και αρχίζει ο εμετός. «Θα σας κάψουμε ζωντανούς, ρε μαλακισμένα, παίζει ο ΠΑΟΚ κι εσείς μας πουλάτε τρέλα, άντε γαμώ τα σπίτια σας, να πούμε» και διάφορα άλλα που δε γράφονται εξαιτίας της λογοκρισίας. «Μόλις τελειώσει ο ΠΑΟΚ θα πεθάνετε, ρε μπάσταρδα», ενημέρωσε ο πιο λογικός της παρέας, γιατί ναι μεν υπάρχει αυτό το πολύ ενοχλητικό θέμα που πρέπει να τακτοποιηθεί, αλλά έχουμε κι έναν αγώνα του ΠΑΟΚ να δούμε πρώτα. Όχι πως είναι κανένα σημαντικό ματς, με ένα σουηδικό χωριό παίζουμε και θα προκριθούμε για πλάκα, αλλά, όπως και να ‘χει, παίζει ο ΠΑΟΚ. Και ξανακάτσανε όλοι, ψάχνοντας πάλι τη σερβιτόρα για ανατροφοδότηση.

Μέχρι τη λήξη δεν ξανακούστηκαν σε τέτοια ένταση, αλλά σε κάποιες διακοπές του δικού μας ματς έφταναν οι κουβέντες τους, δεν το πιστεύαμε, ρε φίλε, τους είχαμε φωνάξει από το παράθυρο πως σε λίγη ώρα θα γίνει μακελειό κι αυτοί μυαλό δεν έβαζαν. Τσεκάραμε κι ακόμα ΑΕΚ βλέπανε, απτόητοι. «Ρε μήπως είναι τίποτα δικοί μας που δεν έχουν ΟΤΕ και το έχουν απλώς να παίζει και βλέπουν τον ΠΑΟΚ σε κάνα στρίμινγκ»; «Ρε τι δικοί μας, υπάρχει Παοκτσής που παίζει ο ΠΑΟΚ κι αυτός έχει άλλη ομάδα στην τηλεόραση»; «Ε και πώς γίνεται, ρε φίλε, να το συνεχίζουν μετά από τέτοιο τραμπούκο, μόνο μέσα στο σπίτι τους δεν μπήκαμε πριν, δε φοβούνται, να πούμε»; «Μπορεί να έχουν θωρακισμένη πόρτα». «Αφού έχουν ανοιχτά παράθυρα και οι κουρτίνες παίρνουν φωτιά με αναπτήρα αν πατήσεις πάνω σε ένα καφάσι». «Θα χτυπήσω το κουδούνι και θα πω ότι ήρθαν οι πίτσες, ας είναι θωρακισμένη, θα ανοίξουν». «Αφού δεν έχουν παραγγείλει, γιατί να ανοίξουν». «Πίτσες είναι, ρε μαλάκα, ποιος δεν ανοίγει για πίτσες». «Σωστό κι αυτό, δεν το σκέφτηκα». «Ε, άμα δε σκέφτεσαι να μη μιλάς και λες μαλακίες».

Ο ΠΑΟΚ χάνει την ευκαιρία στο ενενήντα φεύγα και η παγωνιά απλώνεται στο καφενείο, όλοι μούγκα. «Τώρα θα την πληρώσουν τα χανούμια, πετάγεται μια φωνή». Λήγει το ματς, σηκώνεται κόσμος φορτισμένος, τρελαμένος, αδύνατο να πιστέψει οποιοσδήποτε τι έχει μόλις παρακολουθήσει. Εμφανίζεται ο μαγαζάτορας, «καλά, ρε μαλάκα, έχεις φωλιά χανουμιών δίπλα στο μαγαζί σου και δε λες τίποτα»; «Φωλιά; Πού»; «Εκεί».

«Εκεί μένει αυτός», λέει ο μαγαζάτορας και μας δείχνει πονεμένο συνοπαδό με γουρλωμένα μάτια, όπως τα δικά μας, μέσα στο καφενείο. «Τι πίνετε, ρε μαλάκες, αυτός είναι ΠΑΟΚ, τι λέτε τώρα». Τι πίνουμε, αυτά που μας φέρνει η γκαρσόνα σου πίνουμε. «Και αφού είναι ΠΑΟΚ γιατί βλέπουν ΑΕΚ στο σπίτι του»; Έρχεται πιο κοντά, βλέπει από το σημείο όπου καθόμαστε. «Ρε θα με τρελάνετε, ποια ΑΕΚ βλέπουνε απέναντι, η αντανάκλαση στο τζάμι της δικιάς μας τηλεόρασης είναι, από το πατάρι». «Και από που ακούστηκαν οι φωνές»; «Από πάνω θα ακούστηκαν, κάνει αντίλαλο». Τσεκάρουμε κάπως πιο διεξοδικά αυτό που μας λέει, δε μιλάει κανείς. «Και γιατί να παίζει ΑΕΚ στο δικό μας πατάρι», έρχεται η λογική ερώτηση από κάποιον. «Είναι δύο χανούμια, φίλοι, ρώτησαν αν μπορούν να δούνε το ματς στο πατάρι που δεν πάει κανείς και τους είπαμε ναι». «Γνωστοί»; «Ναι». «Ρώτησαν»; «Ναι». «Τους ξέρεις»; «Ναι, ρε, τους ξέρω, εντάξει είναι». «Άντε γαμήσου, ρε Λουτσέσκου, ουστ, κοπρόσκυλα όλοι, να πούμε, ξύπνα, ρε ξεφτίλα Σαββίδη, άντε στο διάολο όλοι σας, ρε τσογλάνια, να πούμε».

Οπαδογράφοι

Οπαδογράφοι

Έχουμε, λοιπόν, ένα όνομα συγκεκριμένου ανθρώπου που προσπαθεί εντεταλμένα να κάνει κακό στον ΠΑΟΚ: ...

Read more
Πάτος

Πάτος

Το καλοκαίρι του 199 ...

Read more
Αλάνια

Αλάνια

Από πού να το πιάσεις τώρα αυτό το θέμα και πώς να βρεις ισορροπία ανάμεσα στους «κυριλέδες» και τα ...

Read more
Οκτώ

Οκτώ

Τι να γράψεις γι’ α&upsil ...

Read more
Μπότζιεκ

Μπότζιεκ

Στο ενοικιαστήρι&omicr ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
Βόλτα

Βόλτα

Και μετά από τόσα σούρ& ...

Read more
Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί &pi ...

Read more
Τζόγος

Τζόγος

Γεννήθηκα μέσα στον &t ...

Read more
Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν χ&rh ...

Read more
Καρτέρια

Καρτέρια

Στις 31 Μαΐου 2016, μετά τη &l ...

Read more
Ζου

Ζου

- Σσσσσσσσσσς...- Κα& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.