Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

mperdemenaΈχω να μεθύσω, να χάσω το μυαλό μου από κάποια ουσία, ακριβώς είκοσι τέσσερα χρόνια.

Μπορεί να ήταν και 25 Αυγούστου εκείνου του καλοκαιριού του 1993, να έχω καμιά επέτειο νηφαλιότητας σήμερα και να μην το ξέρω, από τη νύχτα που μπήκε η μάνα μου στην τουαλέτα και με βρήκε στα γόνατα, να ξερνάω μέχρι και το γάλα που μου είχε θηλάσει, δακρυσμένη, απελπισμένη, ντροπιασμένη, ανήμπορη να κάνει οτιδήποτε μπροστά στο θέαμα που έβλεπε. Δεν πέρασα ποτέ στην άλλη πλευρά από τότε -η Άννα, η γυναίκα που είναι στο πλάι μου από εκείνη τη χρονιά, δε με έχει δει ποτέ σουρωμένο, μαστουρωμένο ή χαμένο σε οποιοδήποτε τεχνητό σύμπαν. Ούτε αυτή, ούτε κανείς. Ούτε ο καθρέφτης μου.

Παρ’ όλα αυτά, είμαι κι εγώ «ένα μπερδεμένο, μαστουρωμένο πρεζάκι». Όποιος βγαίνει από τη σειρά, όποιος χαλάει την ομοιομορφία των κλακαδόρων, όποιος παραδίδεται στα συναισθήματά του και τα εκφράζει όπως είναι, πρωτόγονα, ενστικτώδη, γνήσια, χαρακτηρίζεται ως «μπερδεμένος». Είναι απολύτως ειρωνικό να θεωρούνται ως μπερδεμένοι αυτοί που έχουν άμεση επαφή με την καρδιά τους και να χλευάζονται από τη μάζα που έχει μετατρέψει τον τρόπο αντίδρασής της, τον τρόπο ζωής της, την ίδια της την κοσμοθεωρία σε ίνσταγκραμ, που χρειάζεται εκατό φίλτρα πριν δημοσιοποιηθεί. Για να μην ενοχλήσει, να μην «παρεξηγηθεί». Να μη χάσει ακόλουθους ή θαυμαστές.

Έχω το κεφάλι μου καθαρό από τη μέρα που έκλεισα τα δεκαοκτώ και τώρα πάτησα τα σαράντα δύο. Αυτό που ξέρω, επειδή το έμαθα μεγαλώνοντας παράλληλα με μια ολόκληρη γενιά «μπερδεμένων» όπως εγώ κι επειδή πάντα ήμουν ξύπνιος στη διαδρομή, είναι πως αυτές οι ψυχές που δε σταματάνε να ουρλιάζουν και να αλυχτάνε σα μαντρόσκυλα και να σφίγγουν γροθιές, να σκουπίζουν μονίμως σάλια και δάκρυα από το ζόρι και την αγωνία να βρίσκουν τρόπους να συνεχίσουν ευθεία, να πρέπει να παλεύουν με τους ίδιους τους συντρόφους τους στην κερκίδα επειδή ποτέ δε θα νιώσουν βολεμένοι κάνοντας ένα βήμα προς τη μέση άποψη των συμβιβασμών, αυτό που γνωρίζω όσο τίποτε άλλο στο ασπρόμαυρο σύμπαν όπου ζω από παιδί μικρό είναι πως οι μπερδεμένοι είναι αυτοί που θα υπάρχουν και αύριο και μεθαύριο και κάθε μέρα που θα ‘ρθει, με ήλιο ή βροχή ή αέρα, εδώ, εκεί και οπουδήποτε. Όσο και να φωνάζουν, όσο δυνατή και ακραία να είναι η αντίδρασή τους, θα είναι πάντα και για πάντα αυτοί που θα φωνάξουν ΠΑΟΚ στο επόμενο ματς. Δε θα φύγουν ποτέ -δεν έχουν άλλη πατρίδα έξω απ’ τον ΠΑΟΚ.

Πιάσαμε πάτο. Ζούμε την πιο μεγάλη απογοήτευση. Μας μούδιασε η ντροπή. Αλλά ούτε μια σκέψη δεν πέρασε από το μυαλό μας να σταματήσουμε να ψάχνουμε τρόπους να πάμε Ριζούπολη αν και τη Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία και πώς θα τη βολέψουμε με τα παιδιά ή να μην ανυπομονούμε για την εκδρομή στη Λαμία ή την κατεβασιά στη Νέα Σμύρνη, το Αγρίνιο, την Ξάνθη, με το μάτι στο ημερολόγιο, να περάσουν αυτοί οι γαμημένοι οι τρεις μήνες για να ξαναμπούμε στην Τούμπα, να ξαναστήσουμε το γλέντι από την αρχή. Έτσι πάει με τα «μπερδεμένα», δε στηρίζουν την ομάδα, δε χειροκροτάνε τον πρόεδρο, δεν πατάνε καρδούλες στα άρθρα των κωλοτρυπίδων, δεν αγοράζουν αυθεντικές φανέλες από την μπουτίκ -απλώς βρίσκονται παντού, όπου κι αν παίζει ο ΠΑΟΚ, σε κάθε γήπεδο, σ’ όλη τη Γη. Και είναι κρίμα να έχει ακόμα ο ΠΑΟΚ μας τέτοια βαρίδια στις τάξεις του, μπορεί μια μέρα να εκνευρίσουν τόσο πολύ τον πρόεδρο επειδή αγαπάνε τον ΠΑΟΚ και όχι τα φράγκα του και να φύγει και να μας αφήσει ορφανούς και να σταματήσουμε να παίρνουμε το πρωτάθλημα.

Λάιβ

Λάιβ

Το κείμενο της ζωντ ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016 έ&l ...

Read more
0046

0046

Από το «φέρε τον Ρονά&lambd ...

Read more
Αίτηση

Αίτηση

Κάθομαι απέναντι στην υπάλληλο και αραδιάζω τα έγγραφα για τη σύνδεση της ΔΕΗ. Έχω ένα μικρό άγχος, ...

Read more
0037

0037

Και πάνω που είχαμε &ka ...

Read more
Σιγή

Σιγή

Με τον Αλφαβήτα έχο&upsi ...

Read more
Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
Στοίχημα

Στοίχημα

Είχε έρθει ο Π από το εξωτερικό και ψαχνόταν να παίξει στοίχημα. «Τι να παίξω από ελληνικά», ρωτούσε ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Σε αντίθεση με τον π ...

Read more
Χαράμι

Χαράμι

Κοινός τόπος των ανώρ&i ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.