Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

mperdemenaΈχω να μεθύσω, να χάσω το μυαλό μου από κάποια ουσία, ακριβώς είκοσι τέσσερα χρόνια.

Μπορεί να ήταν και 25 Αυγούστου εκείνου του καλοκαιριού του 1993, να έχω καμιά επέτειο νηφαλιότητας σήμερα και να μην το ξέρω, από τη νύχτα που μπήκε η μάνα μου στην τουαλέτα και με βρήκε στα γόνατα, να ξερνάω μέχρι και το γάλα που μου είχε θηλάσει, δακρυσμένη, απελπισμένη, ντροπιασμένη, ανήμπορη να κάνει οτιδήποτε μπροστά στο θέαμα που έβλεπε. Δεν πέρασα ποτέ στην άλλη πλευρά από τότε -η Άννα, η γυναίκα που είναι στο πλάι μου από εκείνη τη χρονιά, δε με έχει δει ποτέ σουρωμένο, μαστουρωμένο ή χαμένο σε οποιοδήποτε τεχνητό σύμπαν. Ούτε αυτή, ούτε κανείς. Ούτε ο καθρέφτης μου.

Παρ’ όλα αυτά, είμαι κι εγώ «ένα μπερδεμένο, μαστουρωμένο πρεζάκι». Όποιος βγαίνει από τη σειρά, όποιος χαλάει την ομοιομορφία των κλακαδόρων, όποιος παραδίδεται στα συναισθήματά του και τα εκφράζει όπως είναι, πρωτόγονα, ενστικτώδη, γνήσια, χαρακτηρίζεται ως «μπερδεμένος». Είναι απολύτως ειρωνικό να θεωρούνται ως μπερδεμένοι αυτοί που έχουν άμεση επαφή με την καρδιά τους και να χλευάζονται από τη μάζα που έχει μετατρέψει τον τρόπο αντίδρασής της, τον τρόπο ζωής της, την ίδια της την κοσμοθεωρία σε ίνσταγκραμ, που χρειάζεται εκατό φίλτρα πριν δημοσιοποιηθεί. Για να μην ενοχλήσει, να μην «παρεξηγηθεί». Να μη χάσει ακόλουθους ή θαυμαστές.

Έχω το κεφάλι μου καθαρό από τη μέρα που έκλεισα τα δεκαοκτώ και τώρα πάτησα τα σαράντα δύο. Αυτό που ξέρω, επειδή το έμαθα μεγαλώνοντας παράλληλα με μια ολόκληρη γενιά «μπερδεμένων» όπως εγώ κι επειδή πάντα ήμουν ξύπνιος στη διαδρομή, είναι πως αυτές οι ψυχές που δε σταματάνε να ουρλιάζουν και να αλυχτάνε σα μαντρόσκυλα και να σφίγγουν γροθιές, να σκουπίζουν μονίμως σάλια και δάκρυα από το ζόρι και την αγωνία να βρίσκουν τρόπους να συνεχίσουν ευθεία, να πρέπει να παλεύουν με τους ίδιους τους συντρόφους τους στην κερκίδα επειδή ποτέ δε θα νιώσουν βολεμένοι κάνοντας ένα βήμα προς τη μέση άποψη των συμβιβασμών, αυτό που γνωρίζω όσο τίποτε άλλο στο ασπρόμαυρο σύμπαν όπου ζω από παιδί μικρό είναι πως οι μπερδεμένοι είναι αυτοί που θα υπάρχουν και αύριο και μεθαύριο και κάθε μέρα που θα ‘ρθει, με ήλιο ή βροχή ή αέρα, εδώ, εκεί και οπουδήποτε. Όσο και να φωνάζουν, όσο δυνατή και ακραία να είναι η αντίδρασή τους, θα είναι πάντα και για πάντα αυτοί που θα φωνάξουν ΠΑΟΚ στο επόμενο ματς. Δε θα φύγουν ποτέ -δεν έχουν άλλη πατρίδα έξω απ’ τον ΠΑΟΚ.

Πιάσαμε πάτο. Ζούμε την πιο μεγάλη απογοήτευση. Μας μούδιασε η ντροπή. Αλλά ούτε μια σκέψη δεν πέρασε από το μυαλό μας να σταματήσουμε να ψάχνουμε τρόπους να πάμε Ριζούπολη αν και τη Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία και πώς θα τη βολέψουμε με τα παιδιά ή να μην ανυπομονούμε για την εκδρομή στη Λαμία ή την κατεβασιά στη Νέα Σμύρνη, το Αγρίνιο, την Ξάνθη, με το μάτι στο ημερολόγιο, να περάσουν αυτοί οι γαμημένοι οι τρεις μήνες για να ξαναμπούμε στην Τούμπα, να ξαναστήσουμε το γλέντι από την αρχή. Έτσι πάει με τα «μπερδεμένα», δε στηρίζουν την ομάδα, δε χειροκροτάνε τον πρόεδρο, δεν πατάνε καρδούλες στα άρθρα των κωλοτρυπίδων, δεν αγοράζουν αυθεντικές φανέλες από την μπουτίκ -απλώς βρίσκονται παντού, όπου κι αν παίζει ο ΠΑΟΚ, σε κάθε γήπεδο, σ’ όλη τη Γη. Και είναι κρίμα να έχει ακόμα ο ΠΑΟΚ μας τέτοια βαρίδια στις τάξεις του, μπορεί μια μέρα να εκνευρίσουν τόσο πολύ τον πρόεδρο επειδή αγαπάνε τον ΠΑΟΚ και όχι τα φράγκα του και να φύγει και να μας αφήσει ορφανούς και να σταματήσουμε να παίρνουμε το πρωτάθλημα.

Χαΐρι

Χαΐρι

Ο Κώστας Λαγωνίδης ...

Read more
320

320

Με την απόφαση να μετ&alp ...

Read more
Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το τάδ ...

Read more
Πληροφορία

Πληροφορία

Έλαβα μια κλήση σήμε&r ...

Read more
Στρατηγός

Στρατηγός

Αυτό τώρα που βγαίνει κάθε λίγες ώρες ένας στρατηγός και λέει τη γνώμη του για τον ΠΑΟΚ εγώ δεν το κ ...

Read more
Σύμβολο

Σύμβολο

Έχει πολλά χρόνια πο&upsi ...

Read more
Απογοήτευση

Απογοήτευση

Από εμπιστοσύνη και &ups ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Σαλώμη

Σαλώμη

Στις 17 Οκτωβρίου 2007 &omicr ...

Read more
Τσάμπα

Τσάμπα

Ορίστε, ίσα κι όμοια Μήτρογλου και Σαλπιγγίδης για πρώτος σκόρερ. Ο ένας κοστίζει 15.000.000 ευρώ κα ...

Read more
Σερί

Σερί

Ένα ρεκόρ που σπάει π&eps ...

Read more
Χανιμπάλας

Χανιμπάλας

Δε θυμάμαι να έχω ξεν& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.