Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

mperdemenaΈχω να μεθύσω, να χάσω το μυαλό μου από κάποια ουσία, ακριβώς είκοσι τέσσερα χρόνια.

Μπορεί να ήταν και 25 Αυγούστου εκείνου του καλοκαιριού του 1993, να έχω καμιά επέτειο νηφαλιότητας σήμερα και να μην το ξέρω, από τη νύχτα που μπήκε η μάνα μου στην τουαλέτα και με βρήκε στα γόνατα, να ξερνάω μέχρι και το γάλα που μου είχε θηλάσει, δακρυσμένη, απελπισμένη, ντροπιασμένη, ανήμπορη να κάνει οτιδήποτε μπροστά στο θέαμα που έβλεπε. Δεν πέρασα ποτέ στην άλλη πλευρά από τότε -η Άννα, η γυναίκα που είναι στο πλάι μου από εκείνη τη χρονιά, δε με έχει δει ποτέ σουρωμένο, μαστουρωμένο ή χαμένο σε οποιοδήποτε τεχνητό σύμπαν. Ούτε αυτή, ούτε κανείς. Ούτε ο καθρέφτης μου.

Παρ’ όλα αυτά, είμαι κι εγώ «ένα μπερδεμένο, μαστουρωμένο πρεζάκι». Όποιος βγαίνει από τη σειρά, όποιος χαλάει την ομοιομορφία των κλακαδόρων, όποιος παραδίδεται στα συναισθήματά του και τα εκφράζει όπως είναι, πρωτόγονα, ενστικτώδη, γνήσια, χαρακτηρίζεται ως «μπερδεμένος». Είναι απολύτως ειρωνικό να θεωρούνται ως μπερδεμένοι αυτοί που έχουν άμεση επαφή με την καρδιά τους και να χλευάζονται από τη μάζα που έχει μετατρέψει τον τρόπο αντίδρασής της, τον τρόπο ζωής της, την ίδια της την κοσμοθεωρία σε ίνσταγκραμ, που χρειάζεται εκατό φίλτρα πριν δημοσιοποιηθεί. Για να μην ενοχλήσει, να μην «παρεξηγηθεί». Να μη χάσει ακόλουθους ή θαυμαστές.

Έχω το κεφάλι μου καθαρό από τη μέρα που έκλεισα τα δεκαοκτώ και τώρα πάτησα τα σαράντα δύο. Αυτό που ξέρω, επειδή το έμαθα μεγαλώνοντας παράλληλα με μια ολόκληρη γενιά «μπερδεμένων» όπως εγώ κι επειδή πάντα ήμουν ξύπνιος στη διαδρομή, είναι πως αυτές οι ψυχές που δε σταματάνε να ουρλιάζουν και να αλυχτάνε σα μαντρόσκυλα και να σφίγγουν γροθιές, να σκουπίζουν μονίμως σάλια και δάκρυα από το ζόρι και την αγωνία να βρίσκουν τρόπους να συνεχίσουν ευθεία, να πρέπει να παλεύουν με τους ίδιους τους συντρόφους τους στην κερκίδα επειδή ποτέ δε θα νιώσουν βολεμένοι κάνοντας ένα βήμα προς τη μέση άποψη των συμβιβασμών, αυτό που γνωρίζω όσο τίποτε άλλο στο ασπρόμαυρο σύμπαν όπου ζω από παιδί μικρό είναι πως οι μπερδεμένοι είναι αυτοί που θα υπάρχουν και αύριο και μεθαύριο και κάθε μέρα που θα ‘ρθει, με ήλιο ή βροχή ή αέρα, εδώ, εκεί και οπουδήποτε. Όσο και να φωνάζουν, όσο δυνατή και ακραία να είναι η αντίδρασή τους, θα είναι πάντα και για πάντα αυτοί που θα φωνάξουν ΠΑΟΚ στο επόμενο ματς. Δε θα φύγουν ποτέ -δεν έχουν άλλη πατρίδα έξω απ’ τον ΠΑΟΚ.

Πιάσαμε πάτο. Ζούμε την πιο μεγάλη απογοήτευση. Μας μούδιασε η ντροπή. Αλλά ούτε μια σκέψη δεν πέρασε από το μυαλό μας να σταματήσουμε να ψάχνουμε τρόπους να πάμε Ριζούπολη αν και τη Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία και πώς θα τη βολέψουμε με τα παιδιά ή να μην ανυπομονούμε για την εκδρομή στη Λαμία ή την κατεβασιά στη Νέα Σμύρνη, το Αγρίνιο, την Ξάνθη, με το μάτι στο ημερολόγιο, να περάσουν αυτοί οι γαμημένοι οι τρεις μήνες για να ξαναμπούμε στην Τούμπα, να ξαναστήσουμε το γλέντι από την αρχή. Έτσι πάει με τα «μπερδεμένα», δε στηρίζουν την ομάδα, δε χειροκροτάνε τον πρόεδρο, δεν πατάνε καρδούλες στα άρθρα των κωλοτρυπίδων, δεν αγοράζουν αυθεντικές φανέλες από την μπουτίκ -απλώς βρίσκονται παντού, όπου κι αν παίζει ο ΠΑΟΚ, σε κάθε γήπεδο, σ’ όλη τη Γη. Και είναι κρίμα να έχει ακόμα ο ΠΑΟΚ μας τέτοια βαρίδια στις τάξεις του, μπορεί μια μέρα να εκνευρίσουν τόσο πολύ τον πρόεδρο επειδή αγαπάνε τον ΠΑΟΚ και όχι τα φράγκα του και να φύγει και να μας αφήσει ορφανούς και να σταματήσουμε να παίρνουμε το πρωτάθλημα.

Αμαφούλε

Αμαφούλε

Με τα λόγια εύκολο είναι να βοηθάς την ομάδα. Γι’ αυτό κι εγώ θα τη βοηθήσω και πρακτικά. ...

Read more
Αύριο

Αύριο

Αύριο είναι η μέρα που απαντώνται όλα τα ερωτήματά μας για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά ...

Read more
0009

0009

«Τι έγινε, Καβαλιώτη ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
Πετάω

Πετάω

Κάθε 12η Αυγούστου, &e ...

Read more
ACAB

ACAB

Η είδηση είναι αληθ&iot ...

Read more
Συνάρτηση

Συνάρτηση

Για την καθυστέρηση έναρξης του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός επί 60 λεπτά και για 3 κιλά γάβρους στο γήπεδο ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more
Μπογιά

Μπογιά

H τελευταία ερώτηση ...

Read more
Πληθωρικός

Πληθωρικός

Ο «πληθωρικός μέσο&si ...

Read more
Τζούνιορ

Τζούνιορ

Όταν δεν είχε ΠΑΟΚ, π&et ...

Read more
Ντου

Ντου

Κανείς δεν έχει μιλήσει ξεκάθαρα ακόμα για τα γεγονότα της 1ης Οκτωβρίου 1992, τα οποία οδήγησα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.