Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

mperdemenaΈχω να μεθύσω, να χάσω το μυαλό μου από κάποια ουσία, ακριβώς είκοσι τέσσερα χρόνια.

Μπορεί να ήταν και 25 Αυγούστου εκείνου του καλοκαιριού του 1993, να έχω καμιά επέτειο νηφαλιότητας σήμερα και να μην το ξέρω, από τη νύχτα που μπήκε η μάνα μου στην τουαλέτα και με βρήκε στα γόνατα, να ξερνάω μέχρι και το γάλα που μου είχε θηλάσει, δακρυσμένη, απελπισμένη, ντροπιασμένη, ανήμπορη να κάνει οτιδήποτε μπροστά στο θέαμα που έβλεπε. Δεν πέρασα ποτέ στην άλλη πλευρά από τότε -η Άννα, η γυναίκα που είναι στο πλάι μου από εκείνη τη χρονιά, δε με έχει δει ποτέ σουρωμένο, μαστουρωμένο ή χαμένο σε οποιοδήποτε τεχνητό σύμπαν. Ούτε αυτή, ούτε κανείς. Ούτε ο καθρέφτης μου.

Παρ’ όλα αυτά, είμαι κι εγώ «ένα μπερδεμένο, μαστουρωμένο πρεζάκι». Όποιος βγαίνει από τη σειρά, όποιος χαλάει την ομοιομορφία των κλακαδόρων, όποιος παραδίδεται στα συναισθήματά του και τα εκφράζει όπως είναι, πρωτόγονα, ενστικτώδη, γνήσια, χαρακτηρίζεται ως «μπερδεμένος». Είναι απολύτως ειρωνικό να θεωρούνται ως μπερδεμένοι αυτοί που έχουν άμεση επαφή με την καρδιά τους και να χλευάζονται από τη μάζα που έχει μετατρέψει τον τρόπο αντίδρασής της, τον τρόπο ζωής της, την ίδια της την κοσμοθεωρία σε ίνσταγκραμ, που χρειάζεται εκατό φίλτρα πριν δημοσιοποιηθεί. Για να μην ενοχλήσει, να μην «παρεξηγηθεί». Να μη χάσει ακόλουθους ή θαυμαστές.

Έχω το κεφάλι μου καθαρό από τη μέρα που έκλεισα τα δεκαοκτώ και τώρα πάτησα τα σαράντα δύο. Αυτό που ξέρω, επειδή το έμαθα μεγαλώνοντας παράλληλα με μια ολόκληρη γενιά «μπερδεμένων» όπως εγώ κι επειδή πάντα ήμουν ξύπνιος στη διαδρομή, είναι πως αυτές οι ψυχές που δε σταματάνε να ουρλιάζουν και να αλυχτάνε σα μαντρόσκυλα και να σφίγγουν γροθιές, να σκουπίζουν μονίμως σάλια και δάκρυα από το ζόρι και την αγωνία να βρίσκουν τρόπους να συνεχίσουν ευθεία, να πρέπει να παλεύουν με τους ίδιους τους συντρόφους τους στην κερκίδα επειδή ποτέ δε θα νιώσουν βολεμένοι κάνοντας ένα βήμα προς τη μέση άποψη των συμβιβασμών, αυτό που γνωρίζω όσο τίποτε άλλο στο ασπρόμαυρο σύμπαν όπου ζω από παιδί μικρό είναι πως οι μπερδεμένοι είναι αυτοί που θα υπάρχουν και αύριο και μεθαύριο και κάθε μέρα που θα ‘ρθει, με ήλιο ή βροχή ή αέρα, εδώ, εκεί και οπουδήποτε. Όσο και να φωνάζουν, όσο δυνατή και ακραία να είναι η αντίδρασή τους, θα είναι πάντα και για πάντα αυτοί που θα φωνάξουν ΠΑΟΚ στο επόμενο ματς. Δε θα φύγουν ποτέ -δεν έχουν άλλη πατρίδα έξω απ’ τον ΠΑΟΚ.

Πιάσαμε πάτο. Ζούμε την πιο μεγάλη απογοήτευση. Μας μούδιασε η ντροπή. Αλλά ούτε μια σκέψη δεν πέρασε από το μυαλό μας να σταματήσουμε να ψάχνουμε τρόπους να πάμε Ριζούπολη αν και τη Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία και πώς θα τη βολέψουμε με τα παιδιά ή να μην ανυπομονούμε για την εκδρομή στη Λαμία ή την κατεβασιά στη Νέα Σμύρνη, το Αγρίνιο, την Ξάνθη, με το μάτι στο ημερολόγιο, να περάσουν αυτοί οι γαμημένοι οι τρεις μήνες για να ξαναμπούμε στην Τούμπα, να ξαναστήσουμε το γλέντι από την αρχή. Έτσι πάει με τα «μπερδεμένα», δε στηρίζουν την ομάδα, δε χειροκροτάνε τον πρόεδρο, δεν πατάνε καρδούλες στα άρθρα των κωλοτρυπίδων, δεν αγοράζουν αυθεντικές φανέλες από την μπουτίκ -απλώς βρίσκονται παντού, όπου κι αν παίζει ο ΠΑΟΚ, σε κάθε γήπεδο, σ’ όλη τη Γη. Και είναι κρίμα να έχει ακόμα ο ΠΑΟΚ μας τέτοια βαρίδια στις τάξεις του, μπορεί μια μέρα να εκνευρίσουν τόσο πολύ τον πρόεδρο επειδή αγαπάνε τον ΠΑΟΚ και όχι τα φράγκα του και να φύγει και να μας αφήσει ορφανούς και να σταματήσουμε να παίρνουμε το πρωτάθλημα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038