Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

j60Η πίκρα ενός φίλου είναι πιο σημαντική από τη δική μου χαρά.

Όταν βγαίνεις από την Τούμπα τουλάχιστον ανακουφισμένος που έσωσες, όπως έσωσες, την ευρωπαϊκή λωρίδα στο δρόμο της νέας χρονιάς, έχοντας βρεθεί πολύ κοντά στην απώλεια μέχρι να γυρίσει το ματς και να φτάσουμε σε σκορ που, βάσει της εικόνας του αντιπάλου, δεν επιτρέπει απαισιοδοξία, έχεις ένα χαμόγελο, νιώθεις μια κάποια χαρά, ανεξάρτητα από όσα είδες στο χόρτο ή άκουσες στην κερκίδα. Τσακισμένη, ρημαγμένη, αλλά χαρά. Βλέποντας το σκοτάδι στο πρόσωπο του αδερφού σου, η χαρά εξαφανίζεται. Βουρκώνεις. Το ζύγι αμέσως γέρνει ανάποδα.

Για κάθε έναν που παραιτείται, που νιώθει πως τελείωσαν οι αντοχές του και αποφασίζει να κάτσει σπίτι του, που διαλύει το ασπρόμαυρο καράβι του στα βράχια της προδοσίας των ιδανικών και των αξιών του, για κάθε πετσί που μένει ανάπηρο και ασφυκτιά ανάμεσα στη νέα πραγματικότητα της κερκίδας που τον μεγάλωσε εδώ και δεκαετίες, για κάθε κενό που αφήνει στο πέταλο ένας από τους συνταξιδιώτες της νιότης μας δημιουργείται μια θέση για έναν από αυτούς που τον πρόδωσαν. Φεύγοντας, παρατώντας τη μάχη, δίνεις ένα μέτρο ακόμα στα παράσιτα που μας τρώνε από μέσα την τελευταία δεκαετία: Στους χαζοχαρούμενους, τους χομπίστες, τους σελφάκηδες, τους νεοναζί. Παρατώντας τη μάχη, παρατάς λειψούς κι εμάς που τη συνεχίζουμε.

Το μόνο που του είπα είναι πως έχει ευθύνη στον ίδιο του τον εαυτό, αυτόν που αφιέρωσε σε όλη του τη ζωή δίπλα μας, ταξιδεύοντας σε κάθε αφιλόξενο πέταλο με κάθε μέσο και με κάθε λιακάδα, βροχή ή καταιγίδα πάνω από το κεφάλι του, δίχως να κάνει ποτέ ένα βήμα πίσω και καταφέρνοντας να γίνει υπόδειγμα ανάμεσά μας επειδή ακριβώς ποτέ δεν έκανε ένα βήμα πίσω, να συνεχίσει να παλεύει για όσα πιστεύει πως αξίζει να παλέψει μέχρι να ψοφήσει, δηλαδή μέχρι να μην έχει τίποτε άλλο να δώσει. Επειδή είμαι αρκετά σοφός για να ξέρω πως την ώρα που ψοφάς το μόνο που σκέφτεσαι είναι αυτό που μετανιώνεις -κι αν μετανιώσεις επειδή επέτρεψες στον εαυτό σου να ηττηθεί στην πιο μεγάλη και πολύχρονη μάχη που έδωσες, δεν υπάρχει πιο οδυνηρό τέλος.

Μα εγώ δεν έχω άλλη ελπίδα έξω από σένα
Κι ακολουθώ τη κάθε σου πατημασιά
Βουλιάζω στο φως σου
Είμαι δικός σου
Τσακισμένη χαρά
Βουλιάζω στο φως σου
Με τ’ άγρια φτερά σου
Ταξιδεύω, ταξιδεύω μακριά

Πρωτοπόρος

Πρωτοπόρος

Τόσες δεκαετίες πνίγουμε τον καημό μας στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, αλλά από μέσα μας η φλόγα δε σ ...

Read more
Σακούλα

Σακούλα

Μια σακούλα σούπερ-μάρκετ με ένα διαρκείας χάντμπολ του ΠΑΟΚ ταλαντευόταν επί τέσσερις ώρες στην κορ ...

Read more
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ

Προσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη τ ...

Read more
Μονό

Μονό

Υπάρχει μια στιγμή σ&tau ...

Read more
Όνειρο

Όνειρο

«Είναι το όνειρό μου να τελειώσω την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ, έστω και για 10 μέρες. Αυτό είναι το όνε ...

Read more
Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε μι& ...

Read more
Σαλονικιοί

Σαλονικιοί

Ξυπνητήρι στις 6:15. Γρήγ&om ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
Γυναίκα

Γυναίκα

Το να έχεις γυναίκα ...

Read more
Ήττα

Ήττα

Η μεγαλύτερη προσωπική μου ήττα είναι που πίστεψα πως μπορώ να φτιάξω ένα χώρο όπου απλώς θα γράφω ό ...

Read more
Σοκοφρέτα

Σοκοφρέτα

Το μεγαλύτερο, το &p ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Αυτές τις άγιες ημέρες η ανάγκη για αυτοκάθαρση είναι δυνατότερη από ποτέ. Να ξεπλύνεις τις βρωμιές ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.