Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

cover enfant sauvageΒάζω πάλι στ’ ακουστικά το L'Enfant Sauvage των Gojira, που το έχω λιώσει τον τελευταίο καιρό. Το σπίτι είναι άδειο, μια βδομάδα τώρα που λείπει και η Άννα στο χωριό με τα κορίτσια.

Χρησιμοποιώ λίγα τετραγωνικά και εκπλήσσομαι όταν το διαπιστώνω: Κρεβάτι, τουαλέτα, κουζίνα, γραφείο. Τα υπόλοιπα δωμάτια είναι ντεκόρ. Γράφω και καπνίζω -είχα να το κάνω αυτό από το καλοκαίρι του 2009, λίγο πριν γεννηθεί η Χουλιγκάνα, οπότε και συμφωνήσαμε να γίνει το σπίτι μας απαγορευμένη ζώνη για το τσιγάρο. Τώρα θα λείπουν όλο το καλοκαίρι. Ξυπνάς, τρως, πλένεις δόντια, πας στη δουλειά, γυρνάς, τρως, γράφεις, πίνεις καφέδες, βλέπεις ταινίες, κοιμάσαι. Παλεύεις τη μοναξιά. Κάποτε είναι ωραία, κάποτε σφίγγεσαι. Έχει ημερομηνία λήξης, οπότε δεν το πολυσκέφτεσαι. Διαβάζεις κάτι καλό, γυρνάς από συνήθεια να το μοιραστείς και δεν είναι κανένας εκεί. Αποθηκεύω αστεία βιντεάκια με ζώα για να τα δείξω στις μικρές όταν γυρίσουν.

Το Enfant Sauvage ήταν ο έφηβος Βίκτορ, που έζησε τα δώδεκα πρώτα χρόνια της ζωής του απομονωμένος σε ένα δάσος της Νότιας Γαλλίας. Εμφανίστηκε ξαφνικά στον «πολιτισμό» και δε σταματούσε τις προσπάθειες να αποδράσει από αυτόν, ασφυκτιώντας αντιμέτωπος με τις πρωτόγνωρες απαιτήσεις να γίνει ξαφνικά κάτι άλλο από αυτό που ήταν: Ένα Άγριο Παιδί, ένα απολίτιστο ζώο, γεμάτο πληγές και σημάδια στο σώμα του. Ο Τριφό έδωσε αρκετό περαιτέρω ενδιαφέρον στη συγκεκριμένη ιστορία του Βίκτορ, θέτοντας τα όρια του «άγριου» και του «πολιτισμένου» στην οπτική του κόσμου μέσα ή έξω από τη διαχωριστική γραμμή της ενσυναίσθησης -αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα, η δυνατότητα να επικοινωνήσεις, να αντιληφθείς τα συναισθήματα του άλλου, να τα νιώσεις στο ακέραιο σα να ήταν δικά σου. Διαφωνώ, αλλά δεν έχω και κανέναν να το συζητήσω, όλοι οι φίλοι μου μιλάνε για τον Λουτσέσκου και τον Ιβάν. Διαφωνώ με την ηλεκτρονική κόλλα χαρτιού μπροστά μου. Αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα είναι πως ως Άγρια Παιδιά είμαστε τα τέλεια όντα -όταν εκπολιτιζόμαστε αρχίζουμε να έχουμε αναστολές και να κάνουμε υποχωρήσεις. Καταπιέζουμε ένστικτα, όπως τα ζώα που κακοποιούνται στα τσίρκα για να μη δαγκώνουν τον θηριοδαμαστή. Όσοι δε ζήσαμε σε δάση μέχρι τα δώδεκα χρόνια μας χάσαμε την τελειότητα με τη γέννα.

Κάνω διάλειμμα μετά από εννιά σερί επεισόδια του Master Of None. Ξεκίνησα το Mistress America, με χάλασε από την αρχή, το παράτησα. Έπιασα τη δεύτερη σεζόν του διαμαντιού που ανακάλυψα κατά λάθος, αλλά δεν άντεξα να δω το τελευταίο, φόρτωσα. Ξέρω πως όταν το δω δε θα έχει άλλο και θα μείνω με ένα κενό στο στομάχι, όποιο κι αν είναι το τέλος. Κλασική κατάσταση με τις σειρές, όλες τελειώνουν, ρε πούστη. Ίσως θα έπρεπε να αρχίσω καμιά Τόλμη Και Γοητεία. Ακόμα να χωνέψω τα μακαρόνια, η ίδια κατάσταση όποτε τρώω σε μεγάλο πιάτο, ξεφεύγω, δηλαδή έχω να δω ένα τελευταίο επεισόδιο όλων των εποχών μιας γαμάτης σειράς, έχω φούσκωμα από τα τρία κιλά κοφτό μακαρονάκι ναπολιτάνα με τριμμένο κασέρι, έχω και τους στόκους στη σελίδα που αυξάνονται και πληθύνονται. Έχω να απλώσω κι ένα πλυντήριο, που ποιος ξέρει τι θα ξέχασα πάλι στις τσέπες του παντελονιού, στιλό, εισιτήρια, κάρτες -πάντως όχι λεφτά, απ’ αυτό έχουμε έλλειψη. Τελευταία φορά που πλύθηκε χαρτονόμισμα ήταν επί ΠΑΣΟΚ, τι να λέμε.

Δε θέλω να το παραδεχτώ για να μη με πάρει από κάτω, αλλά προφανώς είναι δική μου η ευθύνη για το αναγνωστικό κοινό που μάζεψα τελευταία. Οι αρχικοί ηλίθιοι είχαν εξαφανιστεί από νωρίς, με το κλασικό τέχνασμα «χώρισε τον κόσμο σε καλούς και κακούς και κάνε τον κακό», οπότε όποιος θεωρεί τον εαυτό του «καλό Παοκτσή» με διέγραψε και με άφησε στη σχετική ησυχία μου. Έμεινε ένα πραγματικά υπέροχο πείραμα, με κόσμο που αναγνώριζα στα σχόλια σαν να τον είχα δει σε μια εκδρομή, σε μια κερκίδα, σε μια παρέα, άνθρωποι με πολύ κοντινά στην ασπρόμαυρη φιλοσοφία μου χαρακτηριστικά, με σαφείς διαφορές στις απόψεις και τις απαιτήσεις τους αλλά με το κοινό φίλτρο της δυνατότητας να επικοινωνήσεις με μοναδικό σκοπό να επικοινωνήσεις. Οι περαστικοί πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, αλλά όταν αντιλαμβάνονται πως εδώ δε μιλάει κανένας τη γλώσσα τους συνεχίζουν παραδίπλα, να μολύνουν άλλες ατμόσφαιρες με τα βρώμικα χνώτα τους που ξερνάνε σκατίλα και συμπλέγματα επειδή δεν μπορούν να ανεβούν ή να κατεβούν στο επίπεδο της συνδιαλλαγής ίσων ανθρώπων που απαιτούν και αποδίδουν σεβασμό σε κάθε άποψη που απαιτεί και αποδίδει σεβασμό. Κάποια μαλακία κάνω τελευταία και οι αιτούντες δωρεάν διαδικτυακή ψυχανάλυση ξεπετάγονται σαν αντεπίθεση του Δώνη, με δώδεκα διαφορετικούς τρόπους ανάπτυξης.

Δεν μπορώ να το πω διαφορετικά. Το γράφω από την πρώτη μέρα που έφτιαξα τη σελίδα, τριάμισι χρόνια πίσω και είχα δύο αναγνώστες, την Άννα και τον Σωτήρη: «Δεν Είμαι Σαν Εσένα, Ξεκόλλα». Μη με κρίνεις με βάση τις δικές σου αξίες και το δικό σου ζύγι για τον κόσμο επειδή απλώς δεν μπορείς να αντιληφθείς τι σκατά γυρεύω σ’ αυτήν τη συχνότητα, γιατί γράφω, γιατί κοροϊδεύω, γιατί εκνευρίζομαι, γιατί αποθεώνω. Έχω φίλους που μετά από κάθε ποστάρισμα κοιτάνε το κινητό τους επί μία ώρα και κάνουν live αναμετάδοση ποιος πάτησε λάικ. «Ο τάδε πάτησε καρδούλα, να, σε λίγο θα πατήσει χαχα ο άλλος». Εμένα δε με ενδιαφέρει. Δεν το πιστεύεις, επειδή ενδιαφέρει εσένα. Αλλά εμένα όχι. Τα λάικ είναι σαν τα χρήματα στη Μονόπολη, άχρηστα όταν κλείνεις το παιχνίδι. Χρήσιμα είναι μόνο για να τροφοδοτούν τα κενά των κομπλεξικών, το έχω δει να συμβαίνει δίπλα μου, πώς αλλάζει ο άνθρωπος από τα μπλινγκ-μπλινγκ στο κινητό του, άγριο πράμα. Ασύλληπτη κατάντια, απάνθρωπη. Σεξιστικά, ομοφοβικά, ρατσιστικά ποσταρίσματα από μια χαρά ανθρώπους για να μαζέψουν «λάικ». Ξεπεσμός. Κωλοτούμπες. Γνώμη ισορροπημένη και ευθυγραμμισμένη με την επικρατούσα για να μην έχει άσχημες αντιδράσεις. Αυτολοβοτομή. Ανθρωπάκια.

Είμαι ο Βίκτορ. Είμαι ένα Enfant Sauvage. Το ξέρουν όσοι με ξέρουν από παιδί, το ξέρουν όσοι βρέθηκαν δίπλα μου στην πορεία. Πάντα πίστευα πως έχω μια μη διαγνωσμένη, περίεργη περίπτωση αυτισμού, δεν μπορώ να επικοινωνήσω με παραδοσιακούς τρόπους, δεν μπορώ να αρθρώσω υποκείμενο+ρήμα+αντικείμενο, αν και στο σχολείο το έκανα αναγκαστικά για να μη με πάρουν χαμπάρι (αλλά από μέσα μου χαλούσα τη σειρά των λέξεων και το διασκέδαζα μέχρι να ακουστεί το κλασικό «γιατί γελάς μόνος σου, Νίκο;»). Προσπαθώ. Προσπαθώ να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί όσα συγκρούονται ακατάπαυστα μέσα στον εγκέφαλό μου μπας και τα βάλω σε τάξη βλέποντάς τα γραμμένα. Η προοπτική πως θα τα διαβάσουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι ο κανόνας που επιβάλλω στον εαυτό μου για να τα αρθρώσει όπως επιβάλλει ο «πολιτισμός» που με καταπιέζει από το πρώτο μου κλάμα, να έχω αρχή και τέλος, να βγάλω κάποιο συμπέρασμα, ίσως -η δημόσια αυτοψυχανάλυση στα καλύτερά της. Φρικάρω σκεπτόμενος πως με διαβάζουν άνθρωποι που λίγο πριν ή λίγο μετά θα διαβάσουν άρθρο με τίτλο «Η τηλεπαρουσιάστρια με το καυτό στήθος στη Μύκονο» ή «Θα σας κάνει να σας τρέχουν τα σάλια η σέξι τσιρλίντερ» ή «Σοκ! Ποιον πρώην παίκτη της τάδε ομάδας θέλει η τάδε ομάδα» ή «Δε θα το πιστεύετε το επικό τρολάρισμα και τη βόμβα μεγατόνων» και δε σιχαίνονται τους εαυτούς τους την ώρα που κλικάρουν σε τέτοιες πίπες. Άραγε έχουν αντιληφθεί πως αποτελούν το τάργκετ γκρουπ αυτών των ξεφτιλισμένων;

Όποιος έχει πιει μαζί μου κι έχει σηκώσει ποτήρι «στην υγειά μας» ξέρει και τι εύχομαι κάθε φορά. Χρόνια τώρα, δεκαετίες. Όλοι λένε το κλασικό «και το Πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ», εγώ λέω «το Κύπελλο». Με κοιτάνε παράξενα. Τερματίζουμε είκοσι πόντους από τον πρώτο και κατηγορούν εμένα. «Αν δεν έχεις στόχο το Πρωτάθλημα δεν είσαι πραγματικός Παοκτσής». «Είσαι μίζερος». «Είσαι μικρός για τον μεγάλο μας ΠΑΟΚ». Θα πρέπει να απολογούμαι ακόμα και για τα συναισθήματά μου όταν πίνω ρετσίνες. Όλοι θέλουν το Πρωτάθλημα, εγώ θέλω το Κύπελλο. Μαύρο πρόβατο. Εντοπίστηκε Παοκτσής που δε σηκώνει το ποτήρι του να ευχηθεί το Πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ, συναγερμός, mayday, mayday, να σηκωθεί και να φύγει από την παρέα μας. Θα μας μολύνει και μετά θα το χάσουμε πάλι το Πρωτάθλημα από τη γρουσουζιά του. Μαλάκες, εγώ πίνω στο Κύπελλο, εσείς στο Πρωτάθλημα, από το 1987 που έγινα ΠΑΟΚ σας έχω 3-0. Καλώς τα παιδιά. Κάντε με μπλοκ να μη σας γκαντεμιάζω, μπας και χωρίς την κακή μου τύχη σηκώσουμε κι ένα Πρωτάθλημα φέτος.


«So long I've been trying to match
It doesn't work
I'm trying»

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038