Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

deltiaΤι είναι η καλοκαιρινή γιορτή του Παιδικού Σταθμού: Μια ερασιτεχνική παράσταση με παιδάκια ντυμένα ό,τι να ‘ναι, ακολουθώντας ένα ούτε καν υποτυπώδες σενάριο, χορεύοντας (περίπου) υπό τους ήχους του σάουντρακ που έχουν επιλέξει οι δασκάλες για το κομμάτι τους κάνα λεπτό, απαγγέλλοντας (το 10% των μαθητών από μνήμης, οι υπόλοιποι με τη δασκάλα να τους ψιθυρίζει στο αυτί το τετράστιχο) τη δική τους συνεισφορά στην ιστορία και έπειτα κάνοντας έξοδο από τη σκηνή με τη μουσική να ξαναπαίζει το ίδιο.

Τριγύρω, ανεξήγητα υπερήφανοι και δικαιολογημένα συγκινημένοι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι και θείες με βεντάλιες να χειροκροτάνε όλα τα παιδάκια και ειδικά όσα έχουν δυνατή φωνή, να ιδρωκοπάνε και να μασουλάνε σνακ από το κέτερινγκ απλωμένοι στις πλαστικές καρέκλες. Κανείς δε βλέπει όλη την παράσταση -έρχεσαι όταν είναι η σειρά της τάξης του παιδιού σου, φεύγεις όταν τελειώσει. Και είναι κρίμα, τόσο κόπο κάνουνε οι δασκάλες και να μη μάθεις αν τελικά καθάρισαν οι ωκεανοί από τα σκουπίδια ή αν το φεγγάρι βρήκε το δρόμο του και ξανανέβηκε στον ουρανό να μας φωτίζει τη νύχτα.

Η επιλογή της μουσικής είναι, ας πούμε, to the point. Βγαίνουν νεράιδες, παίζει λάτιν. Βγαίνουν σερβιτόροι, παίζει Σήκω Χόρεψε Συρτάκι. Βγαίνουν ινδιάνοι, παίζει Δέκα Μικροί Ινδιάνοι. Βγαίνουν κλόουν, παίζει την κλασική μουσική του τσίρκου από το Κρατά Το Σόου Μαϊμού. Και ούτω καθεξής, τα παιδάκια βγαίνουν ανά τριάδες-τετράδες, χορεύουν το κόνσεπτ που τους αναλογεί βάσει του σεναρίου, λένε ένα ποιηματάκι, μπλέκονται, πέφτουν, σηκώνονται, ξεχνάνε, στρίβουν ανάποδα και χάνονται από τη σκηνή, χαιρετάνε, στέλνουν φιλάκια, κλαίνε, χοροπηδάνε, έχει μια ποικιλία αντιδράσεων καθώς όλα τους είναι απρόβλεπτα. Με την Άννα βρεθήκαμε στην τέταρτη, πλέον, καλοκαιρινή μας γιορτή και μετά από τόση εμπειρία ξέρεις τι έχεις να περιμένεις.

Πρόπερσι, «μας είχα ντροπιάσει», όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή κάτι μπόμπιρες ντυμένοι βαρύμαγκες ρεμπέτες υπό τους ήχους του «Είμαστε Αλάνια». Στο ρεφρέν τραγουδούσα την Παοκτσήδικη διασκευή του άσματος, με συνέπεια η Άννα να με σκουντάει και να ψιθυρίζει «ρεζίλι», αν και ούτε αυτή μπορούσε να σταματήσει τα χαχανητά στο «τι τα θες, τι τα θες» που έλεγα κάτω από τα ηχεία βαρώντας παλαμάκια.

Αλλά η φετινή διασκευή μας βγήκε ταυτόχρονα -ούτε καν κοιταχτήκαμε πριν αρχίσουμε να τραγουδάμε μαζί στο ρυθμό της μουσικής. Βγαίνουν τέσσερα πιτσιρίκια ντυμένα ναυτάκια, η μουσική αρχίζει κι ακούγεται ένα οικείο στρατιωτικό εμβατήριο, από αυτά που έχουμε ξεζουμίσει να φτιάχνουμε συνθήματα, τα «ναυτάκια» παρελαύνουν στη σκηνή σκουντουφλώντας και με ακανόνιστο βήμα. Από όλες τις παραλλαγές που έχουμε κάνει στο συγκεκριμένο εμβατήριο, ακουγόμαστε που τραγουδάμε επιλέγοντας, στο δευτερόλεπτο, το ίδιο σύνθημα -κάτι που επιβεβαιώνει, για ακόμα μια φορά, πόσο ταιριαστό ζευγάρι είμαστε: «Δεν ξέρετε πού είναι τα δελτία»...

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038