Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

deltiaΤι είναι η καλοκαιρινή γιορτή του Παιδικού Σταθμού: Μια ερασιτεχνική παράσταση με παιδάκια ντυμένα ό,τι να ‘ναι, ακολουθώντας ένα ούτε καν υποτυπώδες σενάριο, χορεύοντας (περίπου) υπό τους ήχους του σάουντρακ που έχουν επιλέξει οι δασκάλες για το κομμάτι τους κάνα λεπτό, απαγγέλλοντας (το 10% των μαθητών από μνήμης, οι υπόλοιποι με τη δασκάλα να τους ψιθυρίζει στο αυτί το τετράστιχο) τη δική τους συνεισφορά στην ιστορία και έπειτα κάνοντας έξοδο από τη σκηνή με τη μουσική να ξαναπαίζει το ίδιο.

Τριγύρω, ανεξήγητα υπερήφανοι και δικαιολογημένα συγκινημένοι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι και θείες με βεντάλιες να χειροκροτάνε όλα τα παιδάκια και ειδικά όσα έχουν δυνατή φωνή, να ιδρωκοπάνε και να μασουλάνε σνακ από το κέτερινγκ απλωμένοι στις πλαστικές καρέκλες. Κανείς δε βλέπει όλη την παράσταση -έρχεσαι όταν είναι η σειρά της τάξης του παιδιού σου, φεύγεις όταν τελειώσει. Και είναι κρίμα, τόσο κόπο κάνουνε οι δασκάλες και να μη μάθεις αν τελικά καθάρισαν οι ωκεανοί από τα σκουπίδια ή αν το φεγγάρι βρήκε το δρόμο του και ξανανέβηκε στον ουρανό να μας φωτίζει τη νύχτα.

Η επιλογή της μουσικής είναι, ας πούμε, to the point. Βγαίνουν νεράιδες, παίζει λάτιν. Βγαίνουν σερβιτόροι, παίζει Σήκω Χόρεψε Συρτάκι. Βγαίνουν ινδιάνοι, παίζει Δέκα Μικροί Ινδιάνοι. Βγαίνουν κλόουν, παίζει την κλασική μουσική του τσίρκου από το Κρατά Το Σόου Μαϊμού. Και ούτω καθεξής, τα παιδάκια βγαίνουν ανά τριάδες-τετράδες, χορεύουν το κόνσεπτ που τους αναλογεί βάσει του σεναρίου, λένε ένα ποιηματάκι, μπλέκονται, πέφτουν, σηκώνονται, ξεχνάνε, στρίβουν ανάποδα και χάνονται από τη σκηνή, χαιρετάνε, στέλνουν φιλάκια, κλαίνε, χοροπηδάνε, έχει μια ποικιλία αντιδράσεων καθώς όλα τους είναι απρόβλεπτα. Με την Άννα βρεθήκαμε στην τέταρτη, πλέον, καλοκαιρινή μας γιορτή και μετά από τόση εμπειρία ξέρεις τι έχεις να περιμένεις.

Πρόπερσι, «μας είχα ντροπιάσει», όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή κάτι μπόμπιρες ντυμένοι βαρύμαγκες ρεμπέτες υπό τους ήχους του «Είμαστε Αλάνια». Στο ρεφρέν τραγουδούσα την Παοκτσήδικη διασκευή του άσματος, με συνέπεια η Άννα να με σκουντάει και να ψιθυρίζει «ρεζίλι», αν και ούτε αυτή μπορούσε να σταματήσει τα χαχανητά στο «τι τα θες, τι τα θες» που έλεγα κάτω από τα ηχεία βαρώντας παλαμάκια.

Αλλά η φετινή διασκευή μας βγήκε ταυτόχρονα -ούτε καν κοιταχτήκαμε πριν αρχίσουμε να τραγουδάμε μαζί στο ρυθμό της μουσικής. Βγαίνουν τέσσερα πιτσιρίκια ντυμένα ναυτάκια, η μουσική αρχίζει κι ακούγεται ένα οικείο στρατιωτικό εμβατήριο, από αυτά που έχουμε ξεζουμίσει να φτιάχνουμε συνθήματα, τα «ναυτάκια» παρελαύνουν στη σκηνή σκουντουφλώντας και με ακανόνιστο βήμα. Από όλες τις παραλλαγές που έχουμε κάνει στο συγκεκριμένο εμβατήριο, ακουγόμαστε που τραγουδάμε επιλέγοντας, στο δευτερόλεπτο, το ίδιο σύνθημα -κάτι που επιβεβαιώνει, για ακόμα μια φορά, πόσο ταιριαστό ζευγάρι είμαστε: «Δεν ξέρετε πού είναι τα δελτία»...

Αδιάφορο

Αδιάφορο

Όλο μου το σόι είναι ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Αποτοξίνωση

Αποτοξίνωση

Έως τα τέλη του καλ&omi ...

Read more
Ισλανδία

Ισλανδία

Αρχικά ήθελα να πάω ν&alpha ...

Read more
0034

0034

Ώρες ώρες αναρωτιέμ&alpha ...

Read more
Φωτάκια

Φωτάκια

Φορούσε πόσο καιρό η κόρη μου αυτά τα σαχλαμαρίστικα παιδικά παπούτσια με τα φωτάκια που αναβοσβήνου ...

Read more
Ντοκουμέντο

Ντοκουμέντο

Εγώ δεν έχω κολλήματα και άνετα παραδέχομαι πως έχω τα περισσότερα καμένα εγκεφαλικά από οποιονδήποτ ...

Read more
Πετάω

Πετάω

Κάθε 12η Αυγούστου, &e ...

Read more
Κλίκμπεϊτ

Κλίκμπεϊτ

Κάποια στιγμή χθες &tau ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2002)

Η Ζωή Μετά (2002)

Η περίοδος 2001-2002 ήταν η τ&e ...

Read more
Προϊστάμενος

Προϊστάμενος

Αυτά που κάνει τώρα ο Άγγελος εμείς τα κάναμε χρόνια πριν. Να σε αντιγράφει ο Άγγελος, δεν ξέρω, να ...

Read more
Αεροπορικά

Αεροπορικά

Δε μας έκατσε πάλι το Τζόκερ, συνεχίζουμε την προσπάθεια. Με την προπόνηση γίνεσαι καλύτερος, δε στα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.