ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

deltiaΤι είναι η καλοκαιρινή γιορτή του Παιδικού Σταθμού: Μια ερασιτεχνική παράσταση με παιδάκια ντυμένα ό,τι να ‘ναι, ακολουθώντας ένα ούτε καν υποτυπώδες σενάριο, χορεύοντας (περίπου) υπό τους ήχους του σάουντρακ που έχουν επιλέξει οι δασκάλες για το κομμάτι τους κάνα λεπτό, απαγγέλλοντας (το 10% των μαθητών από μνήμης, οι υπόλοιποι με τη δασκάλα να τους ψιθυρίζει στο αυτί το τετράστιχο) τη δική τους συνεισφορά στην ιστορία και έπειτα κάνοντας έξοδο από τη σκηνή με τη μουσική να ξαναπαίζει το ίδιο.

Τριγύρω, ανεξήγητα υπερήφανοι και δικαιολογημένα συγκινημένοι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι και θείες με βεντάλιες να χειροκροτάνε όλα τα παιδάκια και ειδικά όσα έχουν δυνατή φωνή, να ιδρωκοπάνε και να μασουλάνε σνακ από το κέτερινγκ απλωμένοι στις πλαστικές καρέκλες. Κανείς δε βλέπει όλη την παράσταση -έρχεσαι όταν είναι η σειρά της τάξης του παιδιού σου, φεύγεις όταν τελειώσει. Και είναι κρίμα, τόσο κόπο κάνουνε οι δασκάλες και να μη μάθεις αν τελικά καθάρισαν οι ωκεανοί από τα σκουπίδια ή αν το φεγγάρι βρήκε το δρόμο του και ξανανέβηκε στον ουρανό να μας φωτίζει τη νύχτα.

Η επιλογή της μουσικής είναι, ας πούμε, to the point. Βγαίνουν νεράιδες, παίζει λάτιν. Βγαίνουν σερβιτόροι, παίζει Σήκω Χόρεψε Συρτάκι. Βγαίνουν ινδιάνοι, παίζει Δέκα Μικροί Ινδιάνοι. Βγαίνουν κλόουν, παίζει την κλασική μουσική του τσίρκου από το Κρατά Το Σόου Μαϊμού. Και ούτω καθεξής, τα παιδάκια βγαίνουν ανά τριάδες-τετράδες, χορεύουν το κόνσεπτ που τους αναλογεί βάσει του σεναρίου, λένε ένα ποιηματάκι, μπλέκονται, πέφτουν, σηκώνονται, ξεχνάνε, στρίβουν ανάποδα και χάνονται από τη σκηνή, χαιρετάνε, στέλνουν φιλάκια, κλαίνε, χοροπηδάνε, έχει μια ποικιλία αντιδράσεων καθώς όλα τους είναι απρόβλεπτα. Με την Άννα βρεθήκαμε στην τέταρτη, πλέον, καλοκαιρινή μας γιορτή και μετά από τόση εμπειρία ξέρεις τι έχεις να περιμένεις.

Πρόπερσι, «μας είχα ντροπιάσει», όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή κάτι μπόμπιρες ντυμένοι βαρύμαγκες ρεμπέτες υπό τους ήχους του «Είμαστε Αλάνια». Στο ρεφρέν τραγουδούσα την Παοκτσήδικη διασκευή του άσματος, με συνέπεια η Άννα να με σκουντάει και να ψιθυρίζει «ρεζίλι», αν και ούτε αυτή μπορούσε να σταματήσει τα χαχανητά στο «τι τα θες, τι τα θες» που έλεγα κάτω από τα ηχεία βαρώντας παλαμάκια.

Αλλά η φετινή διασκευή μας βγήκε ταυτόχρονα -ούτε καν κοιταχτήκαμε πριν αρχίσουμε να τραγουδάμε μαζί στο ρυθμό της μουσικής. Βγαίνουν τέσσερα πιτσιρίκια ντυμένα ναυτάκια, η μουσική αρχίζει κι ακούγεται ένα οικείο στρατιωτικό εμβατήριο, από αυτά που έχουμε ξεζουμίσει να φτιάχνουμε συνθήματα, τα «ναυτάκια» παρελαύνουν στη σκηνή σκουντουφλώντας και με ακανόνιστο βήμα. Από όλες τις παραλλαγές που έχουμε κάνει στο συγκεκριμένο εμβατήριο, ακουγόμαστε που τραγουδάμε επιλέγοντας, στο δευτερόλεπτο, το ίδιο σύνθημα -κάτι που επιβεβαιώνει, για ακόμα μια φορά, πόσο ταιριαστό ζευγάρι είμαστε: «Δεν ξέρετε πού είναι τα δελτία»...

Αδιάφορος

Αδιάφορος

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, για μένα, είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Όπως και όλοι. Ένα ονομα ...

Read more
2015

2015

Πώς γίνεται να τελειώνει μία χρονιά που σε βρίσκει υγιή, εσένα και τα τρία κορίτσια σου, αρτιμελή, ε ...

Read more
Λεκές

Λεκές

Ο ΠΑΟΚ ταξίδευε στη Λιβαδειά για την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου ως δεύτερος, έχοντα ...

Read more
Ανακύκλωση

Ανακύκλωση

Κάνουμε χαβαλέ αυτ ...

Read more
Αντίδραση

Αντίδραση

Ο κλασικός οδηγός του πούλμαν των εκδρομών δεν μπορούσε να μας πάει Θεσσαλονίκη, λόγω ενός νομικού θ ...

Read more
Καρναβάλια

Καρναβάλια

Φεβρουάριος 2004 και μία παρέα αποτελούμενη από δύο ατρόμητους Παοκτσήδες ξεκινά το ταξίδι με το αυτ ...

Read more
Εσφαγιάσθησαν

Εσφαγιάσθησαν

Η πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μόνος του στην πρώτη θέση ήταν μόλις στη ...

Read more
91

91

Δεν έχεις πάει ποτέ σ& ...

Read more
Φάπα

Φάπα

Η τελευταία φάπα που έφαγα ως εκδρομέας οπαδός του ΠΑΟΚ ήταν το 1997. Ήταν η τρίτη φάπα συνολικά και ...

Read more
Αναπάντητο

Αναπάντητο

Πέρσι στο φιλικό με μ&i ...

Read more
Αόρατοι

Αόρατοι

Δηλώνω δημοσίως πως εγώ δε σας τα ‘λεγα εδώ και καιρό. Αλήθεια. Δεν είμαι ο τεράστιος ποδοσφαιράνθρω ...

Read more
Εκλογές

Εκλογές

Λέμε τώρα. Αύριο οι εκλογές να γίνονταν για το ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο και τα κόμματα να ήταν ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.