Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

nightΑπό τις 4:00 βρίσκομαι σε ένα χωριουδάκι που είμαι σίγουρος πως θα δυσκολευτώ να το βρω στο χάρτη, στο οποίο δεν ξέρω κανέναν και δεν πίστευα πως θα πατήσω το πόδι μου εδώ στη ζωή μου, αράζω σε μια στάση και περιμένω να πάει 6 παρά, να περάσει λεωφορείο προς Θεσσαλονίκη.

Τριγύρω μου σέρνεται μια ήρεμη αγέλη κοπρόσκυλων, τα οποία ως τώρα έχουν ξυπνήσει δύο φορές για να γαβγίσουν μανιασμένα σε ισάριθμα τρακτέρ που πέρασαν από το δρόμο. Ήταν και τα μοναδικά οχήματα που έχω δει εδώ και μια ώρα.

Από το βάθος φτάνει στη μύτη μου μια μυρωδιά από τα παιδικά μου χρόνια -ζεστό ψωμί, ο φούρνος του χωριού πρέπει να είναι το μοναδικό κτίριο με ζωή τούτη την ώρα. Πολλά κουνούπια, ξαποσταίνουν στο κινητό πριν μου επιτεθούν για άλλη μια φορά. Τελειώνει και το νερό, δεν πήρα τίποτα φαγώσιμο μαζί μου, αλλά ευτυχώς έχω τσιγάρα και μπαταρία. Άρχισαν τα κοκόρια, σολάρουν στο μουγκρητό του ηλεκτρικού ρεύματος στις θαμπές λάμπες της πλατείας. Έχει κρύο για καλοκαίρι, η ζακέτα ήταν καλή ιδέα.

Ποτέ δεν κώλωσα να κάνω οτιδήποτε για το μεροκάματο. Ή το νυχτοκάματο. Ώρες ολόκληρες αναμονής, ξημερώματα και μεσημέρια, κρύο, ζέστη, βροχή, χιλιόμετρα περπάτημα και περιπέτειες μοναχικές όπως τότε που δεκαπέντε χρόνων άλλαζα δέκα αυτοκίνητα με οτοστόπ για να πάω στον ΠΑΟΚ. Ξημερώνει. Μόλις διάβασα πως ο Μπεργκ παίρνει 2.750.000 ευρώ καθαρά και γκρινιάζει για οφειλή μιας δόσης 275.000 ευρώ, τα έβαλα στο κομπιουτεράκι, είναι ο μισθός που θα πάρω αν δουλεύω για περίπου 450 χρόνια, ξοδεύοντας στα πήγαινε έλα περισσότερες ώρες από όσες χρειάζεται ο Μπεργκ για προπόνηση. Ο Μπεργκ, ο Πρίγιοβιτς, ο Κλάους, ο καθένας.

Όσο και να με παιδεύει η ζωή, όσες φορές κι αν πήγε να με τσακίσει, δε θα ακούσεις από το στόμα μου γκρίνια καμιά, μόνο ευτυχία και χαμόγελα έχει απ' το πρωί ως το βράδυ. Οι λύπες, οι στεναχώριες, οι γκρίνιες με βρίσκουν μόνο όταν βλέπω, όταν σκέφτομαι, όταν ασχολούμαι με τον ΠΑΟΚ. Και αναρωτιέμαι αν σε μια άλλη ζωή δεν είχα γνωρίσει τον ΠΑΟΚ, θα ήμουν ένας απολύτως ευτυχισμένος άνθρωπος; Ή θα έψαχνα κάτι άλλο να με στενοχωρεί και να διώχνει την ασφυξία της μόνιμης χαράς και της αισιοδοξίας;

Ήρθε το λεωφορείο. Μπαίνω για το δεύτερο κομμάτι της επιστροφής. Μετά θα μπω για το τρίτο, θα φτάσω σπίτι, θα πνιγώ με τα μαχμουρλήδικα γέλια των κοριτσιών πριν τις πάμε στα σχολεία τους. Θα πέσω για ύπνο την ώρα που η πόλη θα έχει ξυπνήσει και θα απέχω για άλλη μια μέρα από τους ρυθμούς της. Θα ξυπνήσω το μεσημέρι, θα ξαναμαζευτεί η οικογένεια για το θορυβώδες, χαρούμενο τσίρκο που εδώ και χρόνια αποκαλούμε σπίτι μας, πώς περάσατε, τι μάθατε, τι φάγατε, τι ζωγραφίσατε, θα ξαναβραδιάσει και θα τις αποχαιρετήσω πάλι με ένα φιλί για τη νέα περιπέτεια που θα χρειαστεί προς και από τη δουλειά. Ο Μπεργκ ας πάρει 2.750.000 καθαρά. Εγώ έχω ανθρώπους που μ' αγαπάνε και δεν ξέρω κανέναν που με μισεί.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038