Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

modernΜαρκ-Βιβιέν Φοέ, ετών 28. Αντόνιο Πουέρτα, ετών 22. Φιλ Ο’Ντόνελ, ετών 35. Ντάνιελ Χάρκε, ετών 26. Σεΐκ Τιοτέ, ετών 30.

Ανάμεσα στις δεκάδες καρδιακές προσβολές επαγγελματιών ποδοσφαιριστών, οι οποίες παραμένει αδιευκρίνιστο αν οφείλονταν σε άγνωστα παθολογικά αίτια, σε ιατρικές παραλείψεις, σε χρήση ουσιών που κατέρρευσαν τα όργανά τους ή στη δική τους, αυτοκτονική επιπολαιότητα, στο βωμό μιας λανθάνουσας ηρωικής αφήγησης που απαιτεί από τον ποδοσφαιριστή να τα δίνει όλα μέχρι να μην του μένει ανάσα, ήταν οι πέντε που δεν κατάφεραν να επανεκκινήσουν τον οργανισμό τους κι έμειναν στην ιστορία ως ονοματεπώνυμα και ηλικίες στη λίστα των πεσόντων υπερανθρώπων που, αντί να παίζουν μπάλα για να διασκεδάζουν και να αθλούνται, θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή επειδή είχαν κάνει το παιχνίδι επάγγελμα στη συγκυρία όπου το επάγγελμα αυτό απαιτεί πιο πολλά από όσα αντέχεις να δώσεις. Ουσιαστικά, ήταν τα πιο χαρακτηριστικά εργατικά δυστυχήματα του σύγχρονου ποδοσφαίρου-βιομηχανίας θεάματος, ως πρωταγωνιστές.

Κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα ανατολικά, τα ονόματα των χιλιάδων νεκρών ξένων εργατών που χτίζουν το πανηγύρι του Μουντιάλ στο Κατάρ σαφώς και δε θα βρεθούν σε κάποια σχετική λίστα. Δεν μπορείς να τους βρεις καν ως ζωντανούς στις λίστες εργαζομένων, καθώς οι εργολάβοι τους έχουν πάρει έγγραφα και διαβατήρια ώστε να μην μπορούν να επιστρέψουν στις χώρες τους πριν ολοκληρωθεί η χλιδή που θα περιμένει τις Εθνικές ομάδες του κόσμου να αναμετρηθούν το 2022 πάνω από τα πτώματά τους. Απλήρωτοι επί μήνες, σε ασύλληπτα άθλιες συνθήκες, πεινασμένοι, εξευτελισμένοι, φυλακισμένοι στη χώρα που τους είχε τάξει δουλειά και χρήμα αλλά τους μετέτρεψε σε σύγχρονους σκλάβους. Υπό τη γνώση και την ευλογία της FIFA, που ανέθεσε την κορυφαία των διοργανώσεων στη χώρα όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ανέκδοτο, όπου ο σεξουαλικός σου προσδιορισμός ή η μπύρα που πίνεις ισοδυναμούν με εγκλήματα, στη χώρα όπου η Σαρία συνεχίζει να σκοτεινιάζει τον καυτό ήλιο των 50 βαθμών Κελσίου υπό τους οποίους ο Μπλάτερ θεώρησε πως μπορεί να παιχτεί ποδόσφαιρο -αν πεθάνουν και κάποιοι παίκτες στη διαδρομή, δεν πειράζει, έχουμε άλλους. Απίστευτα σκάνδαλα, πρωτοφανής μπόχα με χρηματισμούς μελών της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας για να δώσουν τη διοργάνωση στους σεΐχηδες, αλλαγή ημερομηνιών και διεξαγωγή Μουντιάλ Δεκέμβριο, σιωπή για τα θύματα που χάθηκαν ως τώρα στη χώρα που από χθες αποκόπηκε από τους γείτονές της ως “υποστηρικτής της τρομοκρατίας”. Στην Ελβετία, λογικά, θα είναι μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά.

Από τη μια “against modern football”, με πανιά στα γήπεδα, με μπλουζάκια, με τσιτάτα στα social media. Γεμίσαμε θιασώτες του “πραγματικού” ποδοσφαίρου, που δεν έχουν σταματήσει τις αναλύσεις του τελικού από το Σάββατο, για τη Ρεάλ, τη Γιουβέντους, τον Μπουφόν, τον Ρονάλντο, δηλαδή για τα κατ’ εξοχήν προϊόντα του σύγχρονου ποδοσφαίρου-μπίζνα. Θα είναι οι ίδιοι που σε πέντε χρόνια θα μαλώνουν και θα αναλύουν ποιος θα πάρει το Μουντιάλ του Κατάρ, ποιος παίζει καλύτερα, τα συστήματα, τα καλύτερα γκολ -κάθε τόσο, θα φροντίζουν να μας ενημερώνουν πως “το μοντέρνο ποδόσφαιρο δεν τους εκφράζει” και ίσως να γράψουν κι ένα σημείωμα για τους πεσόντες εργάτες που θυσιάστηκαν ώστε αυτοί να μπορούν να παίξουν το στοίχημά τους και να αράξουν με μπύρες και πίτσες στον καναπέ να γουστάρουν μπαλίτσα.

Υποκρισία; Όχι ακριβώς. Είναι τόσο όμορφο το παιχνίδι, τόσο μαγικό, καθηλωτικό, που σε θολώνει και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τα όρια ανάμεσα στο γνήσιο και το στημένο, ανάμεσα στην τέχνη και το εμπόρευμα. Δεν κατηγορώ όσους αποθεώνουν ή αναλύουν ποδοσφαιρικά την πιο αιμοδιψή εκδοχή του ωραιότερου σπορ που έχει εφεύρει ο άνθρωπος. Αλλά είναι υποκρισία, πραγματικά, να σηκώνει κάποιος πανί AGAINST MODERN FOOTBALL και λίγη ώρα μετά να απαιτεί “Σαββίδη, ρίξε χρήμα και αγόρασε παικταράδες”.

Εγώ απλώς θέλω να βλέπω μπάλα. Είτε εκατομμυριούχους παικταράδες που προσέχουν μη χαλάσει το μαλλί στον πανηγυρισμό, είτε ευτραφείς σέντερ φορ στην ομάδα του χωριού ή της γειτονιάς που δεν έχουν αντοχές να πανηγυρίσουν το γκολ για να μη σωριαστούν -μπάλα να είναι. Να κλωτσάω μια μπάλα μόνος μου να περάσει η ώρα, να παίζω ποδοσφαιράκια, να διαβάζω για ποδόσφαιρο, να συζητάω για ποδόσφαιρο, να ταξιδεύω για το ποδόσφαιρο. Δε θέλω να πεθαίνουν άνθρωποι για το ποδόσφαιρο ούτε να του επιτρέπουμε να γίνεται bigger than life. Από την άλλη, αυτοί που δεν μπορούν να βρουν το ποδόσφαιρο όταν κρύβεται πίσω από μαρκετίστικα σλόγκαν και ελκυστικά λογότυπα ας επιλέξουν να το αγνοούν. Αλλά να μην το ανακαλύπτουν κάθε τόσο, όποτε ο ΠΑΟΚ πρέπει να παίξει το παιχνίδι της εποχής για να επιβιώσει. Μαντέψτε: Ο ΠΑΟΚ είναι μέλος της ΕΠΟ, δηλαδή της UEFA και της FIFA. Είναι εκπρόσωπος του μοντέρνου ποδοσφαίρου. Εμείς μπορούμε απλώς να παραμένουμε στο ρομαντικό παρελθόν, αλλά καμιά φορά ας θυμόμαστε πως αυτό το παρελθόν δεν υπήρξε ποτέ. Εκτός κι αν θυμάται κανείς τον Παοκτσή να πηγαίνει στο γήπεδο χωρίς να τον ενδιαφέρει η νίκη και μόνο η νίκη, αλλά απλώς για τη χαρά του παιχνιδιού.

Σαμαράς

Σαμαράς

Ώρες ώρες είμαστε υπερβολικοί, εμείς οι Παοκτσήδες. Μέχρι και στην αναβολή της αγωνιστικής είδαμε πο ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more
Αίτηση

Αίτηση

Κάθομαι απέναντι στην υπάλληλο και αραδιάζω τα έγγραφα για τη σύνδεση της ΔΕΗ. Έχω ένα μικρό άγχος, ...

Read more
Τρoπαιοθήκη

Τρoπαιοθήκη

Δεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Πο ...

Read more
Σαλώμη

Σαλώμη

Στις 17 Οκτωβρίου 2007 &omicr ...

Read more
Συνάρτηση

Συνάρτηση

Για την καθυστέρηση έναρξης του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός επί 60 λεπτά και για 3 κιλά γάβρους στο γήπεδο ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Ορμένιο

Ορμένιο

Για να πας από Ξάνθη σ&ta ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
0050

0050

Παραμονή της Λιβαδ&epsi ...

Read more
Τεχνολογία

Τεχνολογία

Είχα την τιμή χθες να &si ...

Read more
0036

0036

Όσες ενστάσεις κι &al ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.