Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

voloscupΜείναμε όλοι στο Βόλο. Όλοι. Στα ντου της γέφυρας, στα δακρυγόνα, στο αίμα που έβαψε τα τσιμέντα. Στην ασταμάτητη, ξελαρυγγιασμένη μασίφ μαυρίλα που πήρε την πρώτη νίκη κόντρα στους ζαλισμένους, αδιάθετους απέναντι.

Στην έκρηξη και τα δάκρυα του πρώτου γκολ, στις κατάρες της ισοφάρισης, στη λύτρωση του τέλους. Στους ψιθύρους για σημαιάκια και για στησίματα, στην άσκοπη λούπα της σύγκρισης έξι γενιών αδικίας με ένα ζόρικο λάθος της στιγμής, στα πανηγύρια της λήξης και το μεθύσι της επόμενης μέρας που ακόμα δε λέει να ξημερώσει. Στην κούπα που ήρθε να κάνει παρέα στις λιγοστές που καταφέραμε να πάρουμε τόσες δεκαετίες, χάνοντας πολλαπλάσιες, είτε δίκαια είτε άδικα -στην ιστορία θα μείνει πως όσα πήραμε τα αξίζαμε. Κανείς δε γύρισε απ’ το Βόλο, μείναμε όλοι εκεί.

Μόλις μια βδομάδα πέρασε και η Τούμπα υποδέχτηκε τροπαιούχους μετά από δεκατέσσερα χρόνια. Στον πρώτο αγώνα από τον τελικό, με αντίπαλο αυτόν που είχε λυσσάξει επικοινωνιακά επί οκτώ μέρες να βρει άλλοθι για την αγωνιστική του αδυναμία, με απόλυτα εορταστικό κλίμα, με χαρά, γέλια, ευτυχισμένα πρόσωπα σε όλο το ασπρόμαυρο σύμπαν και με σπουδαίο διακύβευμα, δηλαδή την πρωτιά στα play off που οδηγεί στην καλύτερη διοργάνωση, όπου κι εκεί μπαίναμε ως πρωτοπόροι. Να αποδείξουμε αγωνιστικά πως όντως είμαστε καλύτεροι, να ευχαριστήσουμε την ομάδα για τη νίκη στο πιο μεγάλο ραντεβού της χρονιάς, να δώσουμε ώθηση για να συνεχιστεί η αγωνιστική άνοδος και το γλέντι. 16.000 άνθρωποι, λιγότεροι από τα ντέρμπι της κανονικής περιόδου. 6.000 με τον Πανιώνιο, 12.000 με τον Παναθηναϊκό, στην αυλαία, με αντίπαλο την πιο σιχαμένη ομάδα-τραγωδία, τον σύλλογο που μας έχει ματώσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στην ιστορία μας διαχρονικά, στο ματς που θα μας έδινε, υποτίθεται, το εισιτήριο με μια απλή νίκη. Όσοι πήγαν στο Βόλο έμειναν στο Βόλο, όσοι δεν πήγαν έμειναν με την γκρίνια επειδή δεν πήγαν. Στην κερκίδα, οι μόνιμοι που πηγαίνουν, πάνω κάτω, στα ματς με τους συγκεκριμένους αντιπάλους, ανεξάρτητα από τη διοργάνωση, τον καιρό ή τη βαθμολογική σημασία.

Έμεινε στο Βόλο και η ομάδα. Σχεδόν κανείς δεν ξανάπαιξε μπάλα μετά την 6η Μαΐου, έβλεπες στο χορτάρι κορεσμένα, κουρασμένα κορμιά, δίχως όρεξη και χωρίς φαντασία, ήταν εξόφθαλμη η αγγαρεία και η φιλοσοφία πως θα κερδίσουμε απλώς φορώντας τις φανέλες των κυπελλούχων. Τέσσερις ήττες από αυτούς που -μπορεί να μην είχαν καλύτερη ομάδα αλλά- ήθελαν να παίξουν μπάλα και να εκμεταλλευτούν την πιο ηλίθια διαδικασία ανάδειξης κατόχων ευρωπαϊκών εισιτηρίων που μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, δύο νίκες με την ομάδα που ούτως ή άλλως δεν ήταν για τίποτα παραπάνω από το να πανηγυρίζει που τερμάτισε στην πεντάδα, λίγο καιρό μετά που πάλευε να σωθεί και πετούσε μπάλες για να κρατήσει το 0-0 κόντρα στον ΠΑΟΚ που αρνιόταν να κάνει επίθεση. Με εξαίρεση το τελευταίο ματς, όπου παίχτηκε λίγη μπάλα εξαιτίας και του δυναμικού του αντιπάλου, η μοναδική αγωνιστική συγκίνηση των play off ήταν η κλωτσοπατινάδα της Λεωφόρου.

Ο προπονητής κι αν δεν επέστρεψε από το Βόλο. Καταστροφική διαχείριση του ρόστερ, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, μηδενική προσφορά στις παρεμβάσεις του την ώρα του ματς, αδυναμία να πάρει από τους παίκτες που χρησιμοποίησε έστω τα βασικά, τα οποία με τέτοιους αντιπάλους θα αρκούσαν έστω για «επαγγελματικές» νίκες. Αν ισχύουν όσα ακούστηκαν περί παραίτησης και απειλών είναι, μεν, δικαιολογημένος που δεν είχε το μυαλό του 100% στην ομάδα αλλά στην οικογένειά του, μα δεν παύει να κουβαλάει την ευθύνη εφόσον αποφάσισε να παραμείνει στο τιμόνι μέχρι το τέλος. Αποθεώθηκε, χειροκροτήθηκε, άφησε σημάδι στην ιστορία του ΠΑΟΚ ως επικεφαλής της μόλις έβδομης κούπας μας, αλλά η προπονητική του καριέρα στην ομάδα τελείωσε στο Πανθεσσαλικό.

Διοίκηση δεν υπάρχει. Επικοινωνιακά, σε ένα απολύτως ευνοϊκό και βολικό κλίμα, επέλεξε να προσπαθήσει να συσπειρώσει τον κόσμο της ομάδας γύρω από τον Ιβάν και όχι γύρω από τον ΠΑΟΚ. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουμε τις εντυπώσεις παντού, να κατηγορούμαστε ως παράγκα δίχως να έχουμε πάρει σφύριγμα πέρα από το οφσάιντ του τελικού που ακολούθησε τη μη υπόδειξη πέναλτι μπροστά στα μάτια του διαιτητή, να μας λένε χαλίφηδες, γάβρους του Βορρά, διαπλεκόμενους -και μια μερίδα να το απολαμβάνει κιόλας το παραμύθι. Στο τέλος, έπεσαν όλοι από τα σύννεφα, ως συνήθως, αντιλαμβανόμενοι πως έφαγαν τον πιο μεγάλο παπά, ακούγοντας την τιμωρία, διαβάζοντας το φύλλο αγώνα της Λεωφόρου, θαυμάζοντας την επίδειξη δύναμης του Καλογερόπουλου και αφρίζοντας από την προπαγάνδα των αθηναϊκών μέσων. Κυριακή ξημερώματα τρεις παίκτες του ΠΑΟΚ μπεκρόπιναν ως τις 4:30 το πρωί στο πιο γνωστό κλαρινομάγαζο της πόλης, όχι κρυμμένοι στη γωνία σε κάποιο σκοτεινό κουτούκι αλλά στην κοινή θέα της Θεσσαλονίκης, πουλώντας και Παοκτσηδιλίκι χλευάζοντας τον Άρη και τον Ηρακλή για την κατάντια τους. Ποιος ξέρει τι ώρα γύρισαν σπίτι, ποιος ξέρει τι ώρα κοιμήθηκαν, ποιος ξέρει πώς επανήλθε και βρήκε δυνάμεις ο ένας από τους τρεις και έπαιξε βασικός τρεις μέρες μετά, όπως έπαιξε, τέλος πάντων. Διοίκηση να προστατέψει την εικόνα της ομάδας, τους ίδιους τους ακριβοπληρωμένους παίκτες από τον ίδιο τους τον εαυτό δεν υπάρχει. Όλες οι μάχες χαμένες μέσα στο γήπεδο, όλες οι μάχες χαμένες και έξω από αυτό.

Δεκαπέντε μέρες όπου όλοι μας ήμασταν αλλού θα χαλάσουν όλη τη χρονιά, που, στην τελική, μας έδωσε και αρκετές όμορφες αναμνήσεις να τη θυμόμαστε; Για μένα όχι. Έμεινα στο Βόλο κι εγώ, δεν έχω φύγει ακόμα, έζησα στην κερκίδα του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ είκοσι οκτώ χρόνια και είναι μόλις η τρίτη φορά που κέρδισα κάτι να το πάρω στο σπίτι μου και να το γράψει η ιστορία. Θα το πανηγυρίζω όλο το καλοκαίρι. Σαββίδης πρόεδρος, Ίβιτς προπονητής, δεκατέσσερις παίκτες, δέκα χιλιάδες κόσμος, Βόλος, Πανθεσσαλικό, 6 Μαΐου 2017. Άλλα είκοσι οκτώ χρόνια θα περάσουν, θα με ρωτήσεις και θα σου απαντήσω ακριβώς αυτές τις λέξεις για το τι θυμάμαι από αυτήν τη χρονιά. Ούτε play off, ούτε Ευρώπες, ούτε άλλες νίκες ή ήττες. Τα τσιμέντα του Βόλου, το τραγούδι, τα χαρτάκια, το γλέντι, τα πανηγύρια, την Άννα στο πλάι μου, τους φίλους τριγύρω, τα δάκρυα, τις σφιγμένες γροθιές. Μείναμε στο Βόλο. Και είναι ωραία. Θα μείνουμε λίγο ακόμα εδώ, μη μας ψάχνετε.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038