Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

voloscupΜείναμε όλοι στο Βόλο. Όλοι. Στα ντου της γέφυρας, στα δακρυγόνα, στο αίμα που έβαψε τα τσιμέντα. Στην ασταμάτητη, ξελαρυγγιασμένη μασίφ μαυρίλα που πήρε την πρώτη νίκη κόντρα στους ζαλισμένους, αδιάθετους απέναντι.

Στην έκρηξη και τα δάκρυα του πρώτου γκολ, στις κατάρες της ισοφάρισης, στη λύτρωση του τέλους. Στους ψιθύρους για σημαιάκια και για στησίματα, στην άσκοπη λούπα της σύγκρισης έξι γενιών αδικίας με ένα ζόρικο λάθος της στιγμής, στα πανηγύρια της λήξης και το μεθύσι της επόμενης μέρας που ακόμα δε λέει να ξημερώσει. Στην κούπα που ήρθε να κάνει παρέα στις λιγοστές που καταφέραμε να πάρουμε τόσες δεκαετίες, χάνοντας πολλαπλάσιες, είτε δίκαια είτε άδικα -στην ιστορία θα μείνει πως όσα πήραμε τα αξίζαμε. Κανείς δε γύρισε απ’ το Βόλο, μείναμε όλοι εκεί.

Μόλις μια βδομάδα πέρασε και η Τούμπα υποδέχτηκε τροπαιούχους μετά από δεκατέσσερα χρόνια. Στον πρώτο αγώνα από τον τελικό, με αντίπαλο αυτόν που είχε λυσσάξει επικοινωνιακά επί οκτώ μέρες να βρει άλλοθι για την αγωνιστική του αδυναμία, με απόλυτα εορταστικό κλίμα, με χαρά, γέλια, ευτυχισμένα πρόσωπα σε όλο το ασπρόμαυρο σύμπαν και με σπουδαίο διακύβευμα, δηλαδή την πρωτιά στα play off που οδηγεί στην καλύτερη διοργάνωση, όπου κι εκεί μπαίναμε ως πρωτοπόροι. Να αποδείξουμε αγωνιστικά πως όντως είμαστε καλύτεροι, να ευχαριστήσουμε την ομάδα για τη νίκη στο πιο μεγάλο ραντεβού της χρονιάς, να δώσουμε ώθηση για να συνεχιστεί η αγωνιστική άνοδος και το γλέντι. 16.000 άνθρωποι, λιγότεροι από τα ντέρμπι της κανονικής περιόδου. 6.000 με τον Πανιώνιο, 12.000 με τον Παναθηναϊκό, στην αυλαία, με αντίπαλο την πιο σιχαμένη ομάδα-τραγωδία, τον σύλλογο που μας έχει ματώσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στην ιστορία μας διαχρονικά, στο ματς που θα μας έδινε, υποτίθεται, το εισιτήριο με μια απλή νίκη. Όσοι πήγαν στο Βόλο έμειναν στο Βόλο, όσοι δεν πήγαν έμειναν με την γκρίνια επειδή δεν πήγαν. Στην κερκίδα, οι μόνιμοι που πηγαίνουν, πάνω κάτω, στα ματς με τους συγκεκριμένους αντιπάλους, ανεξάρτητα από τη διοργάνωση, τον καιρό ή τη βαθμολογική σημασία.

Έμεινε στο Βόλο και η ομάδα. Σχεδόν κανείς δεν ξανάπαιξε μπάλα μετά την 6η Μαΐου, έβλεπες στο χορτάρι κορεσμένα, κουρασμένα κορμιά, δίχως όρεξη και χωρίς φαντασία, ήταν εξόφθαλμη η αγγαρεία και η φιλοσοφία πως θα κερδίσουμε απλώς φορώντας τις φανέλες των κυπελλούχων. Τέσσερις ήττες από αυτούς που -μπορεί να μην είχαν καλύτερη ομάδα αλλά- ήθελαν να παίξουν μπάλα και να εκμεταλλευτούν την πιο ηλίθια διαδικασία ανάδειξης κατόχων ευρωπαϊκών εισιτηρίων που μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, δύο νίκες με την ομάδα που ούτως ή άλλως δεν ήταν για τίποτα παραπάνω από το να πανηγυρίζει που τερμάτισε στην πεντάδα, λίγο καιρό μετά που πάλευε να σωθεί και πετούσε μπάλες για να κρατήσει το 0-0 κόντρα στον ΠΑΟΚ που αρνιόταν να κάνει επίθεση. Με εξαίρεση το τελευταίο ματς, όπου παίχτηκε λίγη μπάλα εξαιτίας και του δυναμικού του αντιπάλου, η μοναδική αγωνιστική συγκίνηση των play off ήταν η κλωτσοπατινάδα της Λεωφόρου.

Ο προπονητής κι αν δεν επέστρεψε από το Βόλο. Καταστροφική διαχείριση του ρόστερ, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, μηδενική προσφορά στις παρεμβάσεις του την ώρα του ματς, αδυναμία να πάρει από τους παίκτες που χρησιμοποίησε έστω τα βασικά, τα οποία με τέτοιους αντιπάλους θα αρκούσαν έστω για «επαγγελματικές» νίκες. Αν ισχύουν όσα ακούστηκαν περί παραίτησης και απειλών είναι, μεν, δικαιολογημένος που δεν είχε το μυαλό του 100% στην ομάδα αλλά στην οικογένειά του, μα δεν παύει να κουβαλάει την ευθύνη εφόσον αποφάσισε να παραμείνει στο τιμόνι μέχρι το τέλος. Αποθεώθηκε, χειροκροτήθηκε, άφησε σημάδι στην ιστορία του ΠΑΟΚ ως επικεφαλής της μόλις έβδομης κούπας μας, αλλά η προπονητική του καριέρα στην ομάδα τελείωσε στο Πανθεσσαλικό.

Διοίκηση δεν υπάρχει. Επικοινωνιακά, σε ένα απολύτως ευνοϊκό και βολικό κλίμα, επέλεξε να προσπαθήσει να συσπειρώσει τον κόσμο της ομάδας γύρω από τον Ιβάν και όχι γύρω από τον ΠΑΟΚ. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουμε τις εντυπώσεις παντού, να κατηγορούμαστε ως παράγκα δίχως να έχουμε πάρει σφύριγμα πέρα από το οφσάιντ του τελικού που ακολούθησε τη μη υπόδειξη πέναλτι μπροστά στα μάτια του διαιτητή, να μας λένε χαλίφηδες, γάβρους του Βορρά, διαπλεκόμενους -και μια μερίδα να το απολαμβάνει κιόλας το παραμύθι. Στο τέλος, έπεσαν όλοι από τα σύννεφα, ως συνήθως, αντιλαμβανόμενοι πως έφαγαν τον πιο μεγάλο παπά, ακούγοντας την τιμωρία, διαβάζοντας το φύλλο αγώνα της Λεωφόρου, θαυμάζοντας την επίδειξη δύναμης του Καλογερόπουλου και αφρίζοντας από την προπαγάνδα των αθηναϊκών μέσων. Κυριακή ξημερώματα τρεις παίκτες του ΠΑΟΚ μπεκρόπιναν ως τις 4:30 το πρωί στο πιο γνωστό κλαρινομάγαζο της πόλης, όχι κρυμμένοι στη γωνία σε κάποιο σκοτεινό κουτούκι αλλά στην κοινή θέα της Θεσσαλονίκης, πουλώντας και Παοκτσηδιλίκι χλευάζοντας τον Άρη και τον Ηρακλή για την κατάντια τους. Ποιος ξέρει τι ώρα γύρισαν σπίτι, ποιος ξέρει τι ώρα κοιμήθηκαν, ποιος ξέρει πώς επανήλθε και βρήκε δυνάμεις ο ένας από τους τρεις και έπαιξε βασικός τρεις μέρες μετά, όπως έπαιξε, τέλος πάντων. Διοίκηση να προστατέψει την εικόνα της ομάδας, τους ίδιους τους ακριβοπληρωμένους παίκτες από τον ίδιο τους τον εαυτό δεν υπάρχει. Όλες οι μάχες χαμένες μέσα στο γήπεδο, όλες οι μάχες χαμένες και έξω από αυτό.

Δεκαπέντε μέρες όπου όλοι μας ήμασταν αλλού θα χαλάσουν όλη τη χρονιά, που, στην τελική, μας έδωσε και αρκετές όμορφες αναμνήσεις να τη θυμόμαστε; Για μένα όχι. Έμεινα στο Βόλο κι εγώ, δεν έχω φύγει ακόμα, έζησα στην κερκίδα του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ είκοσι οκτώ χρόνια και είναι μόλις η τρίτη φορά που κέρδισα κάτι να το πάρω στο σπίτι μου και να το γράψει η ιστορία. Θα το πανηγυρίζω όλο το καλοκαίρι. Σαββίδης πρόεδρος, Ίβιτς προπονητής, δεκατέσσερις παίκτες, δέκα χιλιάδες κόσμος, Βόλος, Πανθεσσαλικό, 6 Μαΐου 2017. Άλλα είκοσι οκτώ χρόνια θα περάσουν, θα με ρωτήσεις και θα σου απαντήσω ακριβώς αυτές τις λέξεις για το τι θυμάμαι από αυτήν τη χρονιά. Ούτε play off, ούτε Ευρώπες, ούτε άλλες νίκες ή ήττες. Τα τσιμέντα του Βόλου, το τραγούδι, τα χαρτάκια, το γλέντι, τα πανηγύρια, την Άννα στο πλάι μου, τους φίλους τριγύρω, τα δάκρυα, τις σφιγμένες γροθιές. Μείναμε στο Βόλο. Και είναι ωραία. Θα μείνουμε λίγο ακόμα εδώ, μη μας ψάχνετε.

Επτά

Επτά

«Αααουχμ... Αααου&c ...

Read more
Aμηχανία

Aμηχανία

Αν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ...

Read more
Πούλημα

Πούλημα

Στον τελικό του 2003 δεν είχα εισιτήριο. Ήταν να πάω, ήταν να μην πάω, περίεργη κατάσταση, τελικά δε ...

Read more
Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Χανιμπάλας

Χανιμπάλας

Δε θυμάμαι να έχω ξεν& ...

Read more
Γαλαρία

Γαλαρία

Η πέτρα είχε σκάσει ακριβώς στο κέντρο του πίσω παρμπρίζ, έσκισε το τζάμι αλλά δεν το ‘ριξε. Πήγαμε, ...

Read more
0016

0016

Διπλωμένος στο χώμα, ...

Read more
Τσανάκαλης

Τσανάκαλης

Αυτό τώρα με το νέο «Ύμνο του ΠΑΟΚ» να μην το σχολιάσω. Και τον Ύμνο και τον ποιητή, τον οποίο άκουσ ...

Read more
Καβάλα

Καβάλα

Α’ Επιστολή Προς Καβαλιώτες. Σήμερα ο Σ.Φ. ΠΑΟΚ Καβάλας γιορτάζει τα 15 χρόνια από την ίδρυσή του. ...

Read more
Yπέρβαση

Yπέρβαση

Στο ημίχρονο, είχα πάρει απόφαση πως στο συγκεκριμένο παιχνίδι ούτε που με ενδιαφέρει η τελική έκβασ ...

Read more
Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο άμ&p ...

Read more
Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.