Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

emfΤα σούτια μεταξύ μας στην κερκίδα πόσο μεγάλο κεφάλαιο είναι.

Να γεμίσεις βιβλία, ειδικά πιο παλιά, που περνούσαμε και πέντε ώρες στα τσιμέντα σε κάθε ματς και, όσο να πεις, τα νεύρα είναι πιο τεντωμένα όσο περιμένεις να αρχίσει ο αγώνας και έχουν τελειώσει οι προμήθειες πριν αρχίσει καν η προθέρμανση. Και είναι τόσο άθλιοι οι λόγοι για τους συγκεκριμένους καυγάδες που από τα πενήντα σκηνικά να θυμάμαι σε 4-5 μόνο γιατί πλακώθηκαν. Δε μιλάω για σοβαρά περιστατικά, μεταξύ ομάδων οπαδών με συγκεκριμένες πεποιθήσεις, κοινωνικοπολιτικές ή τοπικιστικές, αναφέρομαι στα χαζά που έφαγες ξύλο δίχως να καταλάβεις γιατί το έφαγες.

Μία φορά ένας στην 4 ήταν αρειανός. Τον είδε ένας άλλος, φώναξε ρε αυτός είναι σκουλήκι, κατέβηκε κόσμος χαμηλά, λαϊκό δικαστήριο, ο κολλητός του φώναζε τον έφερα να αλλάξει ομάδα, δηλαδή παραδεχόταν πως είναι αρειανός ο δικός του και με αυτό το ακλόνητο επιχείρημα περίμενε πως θα την έβγαζαν καθαρή. Ίσως να τους χειροκροτούσαν κιόλας, δεν ξέρω πώς το σκέφτηκε, αλλά πιο πολλές έφαγε αυτός παρά ο άλλος, που πάνω στις εξηγήσεις του φίλου του βρήκε ευκαιρία έτσι στο μουλωχτό και την κοπάνησε, τρώγοντας κάτι ψιλές όπως ανέβαινε να βγει απ’ το γήπεδο.

Σε εκτός έχουμε πλακωθεί για ένα σύνθημα, αυτό να πούμε, όχι το άλλο να πούμε, ρε αυτό πάλιωσε, όχι το άλλο είναι μεγάλο, τέτοια. Και δώσ’ του οι καλλιτεχνικές διαφορές και οι κριτικοί τέχνης μεταξύ τους τις φάπες, ποιο σύνθημα είναι καλύτερο, να τους καλέσεις αυτούς σε ποιητική βραδιά να κάνουν κερκίδα. Και μια άλλη φορά με τον Τάσο, το έχω αναλύσει πιο παλιά, που δεν δεχόταν να βρίσουμε τις μάνες των άλλων αλλά να συνεχίσουμε τα αε-αο.

Έχουμε πλακωθεί για κακή ξήγα σε νταλαβέρι, που δεν αφορά στον ΠΑΟΚ ή τον αφορά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, αλλιώς χοροπηδάει ο Παοκτσής του 1990 με καλό πράμα στο κεφάλι κι αλλιώς άμα του δώσεις κιούσπα, για παράδειγμα μπορεί να είχαμε πεθαμένη κερκίδα κάποτε στη Νίκαια και να έλεγε ο κόσμος «φλώροι οι Παοκτσήδες σήμερα» και να έφταιγε η κακή παρτίδα που τους είχε ταΐσει ένας πριν φύγει η εκδρομή και να δίνουμε τώρα δικαίωμα στον κάθε ξεφτιλισμένο Νικαιώτη να μας πιάνει στο στόμα του να ‘ούμε ξέρω ‘γώ.

Τις φάπες που έτρωγαν οι πιτσιρικάδες, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, δεν τις υπολογίζω, ήταν από πατρική στοργή, ας πούμε, ρε τι σε είπα, να τους πεις να κατέβουν από εκείνο το κάγκελο, θα πέσει, έτοιμο είναι, δεν το βλέπουνε, εσύ τι τους είπες, εγώ τους είπα αυτό που με είπες, και τι σε είπαν εκείνοι, με είπαν να πας να, εεε, με είπαν πως εντάξει, θα κατεβούν, τι σε είπαν, να πάω να κάνω τι, τι σε είπαν ακριβώς πες με να κατεβώ να τους αρπάξω από το μαλλί, όχι, με είπαν εντάξει, τώρα δεν το θυμάμαι ακριβώς, κάτσε να ξαναπάω να τους το ξαναπώ και θα ξανάρθω να σε πω τι θα με πουν, εκεί τρως τη φάπα να είσαι συγκεντρωμένος, δεν παίζεις με θέματα ζωής και θανάτου.

Είχε πάει ένα μηχανάκι τρεις Επταλοφίτες στην Τούμπα και πείραξε μια κοπελιά στο φανάρι που τελικά ήταν γκόμενα του ξαδέρφου του κυλικιτζή της Τούμπας που είχε θείο τον μπατζανάκη του πατέρα του κολλητού του συνδεσμίτη που είχε σκοτωθεί πέρσι και θεωρήθηκε το καμάκι ως προσβολή νεκρού, οπότε ήρθαν οι Επταλοφίτες στο γήπεδο και ζητήθηκαν εξηγήσεις. Δεν έκανε χέρια ένας και τον έβρισε ο οργανωτής, αλλά ο βαρεμένος που δε σήκωνε χέρια τελικά ήταν γιος του ξαδέρφου της μάνας ενός θείου του άλλου οργανωτή και ήρθε ο άλλος να κάνει μανούρα τι το βρίζεις ρε το παιδί ολόκληρο γομάρι δεν ντρέπεσαι. Ένας άλλος τις έφαγε δίχως να καταλάβει κανένας γιατί, έτσι, τις έφαγε, κατέβηκε ένας τρία σκαλιά, τον ζύγισε, του την έχωσε στη μούρη, ο άλλος μάτωσε, έπιασε τα αίματα στα χείλη του, πήγε πλύθηκε στην τουαλέτα και γύρισε. Αυτό. Δε μίλησε κανένας από τους δύο, συνέχισαν μετά να βλέπουν τον αγώνα ο ένας εδώ και ο άλλος πιο ‘κεί.

Και τώρα με τον Κοντό, πόσα τέτοια σε κάθε ματς. Όταν φύγει να δούμε τι θα κάνουμε, τουλάχιστον τώρα είναι αυτός και ξεφορτώνει ο κόσμος, Κοντέ, φύγε, ρε θα πιάσετε στο στόμα σας τον αρχηγό, άντε ρε ο προδότης που θα με πεις εμένα για τον Κοντό, εσύ θα με πεις εμένα ρε για τον παικταρά μας, γιατί θα με πεις εσένα για τον πουλημένο που μας τα ‘χωνε και τα πανηγύριζε, ρε γιατί θα με πεις εσύ εμένα για το μεγαλύτερο Παοκτσάκι που τόσα ακούει και δε λέει τίποτα, τι με λες ρε γι’ αυτόν που ήρθε στο πέταλο και με έκανε σουτ, συμπληρώστε τη συνέχεια, ελεύθερα. Σαν αυτοφωράκιας λειτουργεί ο Κοντός, τον έχουμε για να τρώει αυτός την ταλαιπωρία ώστε να τη γλιτώνουν οι άλλοι.

Δυο φορές έχω μπλεχτεί σε καυγά μεταξύ μας, θα τις αναλύσω αργότερα –και τις δύο με την Καλλιθέα, μεγάλη γκαντεμιά αυτή η Καλλιθέα, μία εντός και μία εκτός. Ο χρυσός κανόνας είναι μην μπλέκεσαι, συνέχισε τα Παοκολέ και θα τη βρούνε αυτοί την άκρη, δεν αξίζει να ξοδεύεσαι για τέτοιες διαμάχες. Αλλά κι αν δεν μπλέκεσαι μπορεί και πάλι να την πατήσεις, παράδειγμα η σύζυγος, ακόμα πονάει το πόδι της όταν αλλάζει ο καιρός από εκείνο το ρομαντικό απόγευμα στην 6, γυρνάει ένας από χαμηλά και τι φωνάζει, το παλικάρι, φωνάζει «θα σας πηδήξω όλους τις μάνες σας ρε, όλους», απευθυνόμενος σε όλη την κερκίδα πάνω απ’ αυτόν, ας πούμε σε χίλια άτομα. Και δεν άφηνε αμφιβολία όταν έλεγε «όλους», επειδή κουνούσε και τα χέρια σε χειρονομία «όλοι εσείς, από εκεί μέχρι εκεί». Κάτι έλεγε, κάποιον παίκτη έβριζε, τον Μπάγεβιτς, δε θυμάμαι, όλη η κερκίδα του φώναζε να σκάσει, να μη βγάζει κόμπλεξ στους δικούς μας, αλλά αυτός είχε αφρίσει. Οπότε κατεβαίνει ο πρώτος τυχερός με την ταχύτερη αντίδραση και του τη χώνει κι εγώ πόνεσα με την μπουνιά μέσα στη μάπα, ματώνει ο γαμίκουλας όλων των μαμάδων, αλλά σηκώνεται και αντιδρά κλαίγοντας, τις ξανατρώει, κάποια στιγμή βρίσκει λίγη δύναμη και τινάζει από πάνω του τον τύπο που του τις ρίχνει, πέφτει πίσω ο τύπος, πάνω στη σύζυγο. Πάνω στο μπούτι, εκατόν τόσα κιλά ο παλικαράς, όλα πάνω της. Ξεπρήστηκε την επόμενη αγωνιστική περίοδο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB