Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

breakΤη χρονιά που μας πέρασε έχασα 5 από τους 24 εντός έδρας αγώνες του ΠΑΟΚ στο μπάσκετ.

Στους δύο ήμουν Αθήνα, στους άλλους δύο δούλευα και έχασα το ματς με τον Παναθηναϊκό που δεν είχα τρόπο να πάω λόγω χιονιού. Συνολικά, είδα στο γήπεδο 22 αγώνες της ομάδας, έχοντας και το ταξίδι στην Κάνηθο ως τραύμα λόγω του τρόπου που χάσαμε δικό μας παιχνίδι, αλλά και όσων είδα και ζήλεψα εκεί από τον τρόπο που είναι οργανωμένη και δεμένη μια ομάδα που παλεύει να σωθεί από τον υποβιβασμό. Η ιστορική φράση του Άντι, του έτερου γέρου του Muppet Show στη γωνιά του πετάλου, ήταν «μαλάκα, οι μόνοι που πηγαίνουν πιο συχνά από εμάς στο μπάσκετ είναι οι παίκτες».

Τη δεκαετία του ’90 ερχόμουν για τα ματς στο Παλέ συνήθως με οτοστόπ. Ακόμα και στις καλύτερες μέρες αυτής της ομάδας ποτέ δεν καταφέραμε να κάνουμε μια εκδρομή, καθώς στα ντέρμπι και τα ευρωπαϊκά δεν μπορούσες να πάρεις ως επαρχία πολλά εισιτήρια και στα μικρά ματς δεν πήγαινε σχεδόν κανείς. Δεν έχω πάει πολλές εκδρομές για το μπάσκετ εκτός Θεσσαλονίκης, αλλά πήγαινα εκδρομές επί χρόνια από το χωριό μου στη Θεσσαλονίκη για να βλέπω τον Μπάνε και τον Κόρφα και τον Μπουντούρη με το Παγκράτι, τον Μίλωνα, τους Αμπελόκηπους, τον Απόλλωνα, τη Λάρισα, τον Πανιώνιο, τον Ηρακλή και τις απίθανες ευρωπαϊκές ομάδες που και να με βασανίσεις δεν πρόκειται ποτέ να θυμηθώ τα ονόματά τους. Από τη μετακόμισή μου στην πόλη και μέχρι το 1999, έλειπα μόνο αν δούλευα -κι αυτό όταν δεν κατάφερνα να προσαρμόσω το πρόγραμμά μου που πάντα στροβιλιζόταν γύρω από τον ΠΑΟΚ.

Το καλοκαίρι του 1999 έκοψα «για πάντα» το μπάσκετ του ΠΑΟΚ. Η ομάδα που με είχε να κοιμάμαι και να ξυπνάω με το άγχος της επόμενης μέρας της έπαψε να υπάρχει για μένα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όσα είχα χρειαστεί για να διαβάσω το ρεπορτάζ της μεταγραφής Αγγελίδη εκείνο το καταραμένο πρωινό. Του Ντίνου που μας είχε δείξει «σας γάμησα» πιο χαρακτηριστικά από οποιονδήποτε παικταρά της δεκαετίας, του Ντίνου που όχι απλώς είχε πιαστεί ντοπαρισμένος λίγες μέρες πριν αλλά τον είχε χρησιμοποιήσει ο Άρης για ελάχιστα, άχρηστα δευτερόλεπτα ώστε να χάσει στα χαρτιά το παιχνίδι εναντίον μας, του Ντίνου που μεγαλύτερος γλίτζας δεν υπήρχε στη λίστα από αυτούς που ποτέ δε θα έπρεπε να επιτραπεί να λερώσουν τον Δικέφαλο φορώντας τον στο στήθος. Ο ΠΑΟΚ έφτιαξε γήπεδο, ο ΠΑΟΚ έφτασε κοντά σε ιστορικές στιγμές, ο ΠΑΟΚ κινδύνεψε να πεθάνει κι εγώ επί δεκαπέντε χρόνια δεν είδα ούτε έναν αγώνα του. Βασικά, δεν είδα ούτε έναν αγώνα μπάσκετ από το 1999 ως το 2014 -το είχα σιχαθεί. Ούτε ΝΒΑ, ούτε Εθνική, ούτε Ευρωλίγκα, ούτε τελικούς, ούτε μονό στο Ποσειδώνιο δεν μπορούσα να δω, το μπάσκετ δεν υπήρχε ως άθλημα για μένα, δεν ήξερα καν σε ποια θέση είμαστε, ποιοι παίζουν στον ΠΑΟΚ ή ποιος είναι προπονητής.

Το «για πάντα» το τήρησα. Ξαναπήγα στο μπάσκετ στην επόμενη ζωή μου, όταν πλέον ήμουν πατέρας δύο παιδιών και το γήπεδο είχε αλλάξει νόημα. Μπήκα στο Παλατάκι από τους τελευταίους της γενιάς μου, της ασπρόμαυρης παρέας που έφτιαχνε μια κόλαση σε κάθε αγώνα του μπασκετικού ΠΑΟΚ όποτε ήθελε και είχε δημιουργήσει τις καλύτερες κερκίδες της ιστορίας στα τσιμέντα του Παλέ, της Ελλάδας και της Ευρώπης. Έκανα μπασκετική τη μεγάλη μου κόρη, ετοιμάζω τη μικρή στα ίδια χνάρια, έχασα λίγα ματς τα τελευταία τέσσερα χρόνια δίχως να με ενδιαφέρει το πόσο καλή ή κακή είναι η ομάδα και στηρίζοντας αυτό το ελάχιστο που θύμιζε από τα χρόνια των θριάμβων φέρνοντας κι άλλο κόσμο στο γήπεδο, φίλους, συνεργάτες, συγγενείς, αλλά και αγνώστους. Με μόνιμο πόνο για το «πού καταντήσαμε» αλλά και μόνιμη αισιοδοξία πως «ας επιβιώσουμε και κάποια στιγμή θα σκαρφαλώσουμε πάλι εκεί όπου θα έπρεπε να βρισκόμαστε».

Με την οικογένειά μου πηγαίνουμε όποτε μπορούμε σχεδόν σε όλες τις ομάδες του ΠΑΟΚ, εκτός από τη γυναικεία ομάδα μπάσκετ. Ποδόσφαιρο αντρών και γυναικών, χάντμπολ αντρών και γυναικών, βόλεϊ και μπάσκετ αντρών. Υπήρξε συγκεκριμένος λόγος που αποφάσισα να μην επιτρέψω στα παιδιά μου να δουν μπάσκετ γυναικών, τη μέρα μιας επίσημης φωτογράφισης όπου μια παίκτρια πόζαρε σαν πορνοστάρ και η ομάδα όχι απλώς δε φρόντισε να περιορίσει την ξεφτίλα αλλά φάνηκε να απολαμβάνει το σούσουρο μπας και τραβήξει κανέναν θεατή παραπάνω που θα ερχόταν γλιστρώντας στα σάλια που του έτρεχαν από τις φωτογραφίες στις ιστοσελίδες. Πλέον, δεν είμαι απλός οπαδός -είμαι και πατέρας, τρομάρα μου. Οι κόρες μου δε βλέπουν απλώς αθλητές στο γήπεδο, βλέπουν πρότυπα, βλέπουν ένα πιθανό μέλλον τους στις τέσσερις γραμμές, είτε το θέλω εγώ είτε όχι. Έκρινα πως το να βλέπουν μια καλαθοσφαιρίστρια που γλείφει λάγνα τα χείλη της δεν ήταν κατάλληλο πρότυπο και δεν πήγα ποτέ σε αγώνα γυναικείου μπάσκετ. Έτσι το έκρινα, έτσι το έκανα και δεν το πολυσκέφτηκα από τότε που πήρα αυτή την απόφαση.

Ο «κύκλος που έπρεπε να κλείσει» με τον Σούλη Μαρκόπουλο στον πάγκο του ΠΑΟΚ μάλλον είναι μια φράση που στέκει, πέρα από το δημοσιογραφικό κλισέ. Τουλάχιστον δύο φορές φέτος του φωνάξαμε από την κερκίδα να δει το μισμάτς που του έκανε ο αντίπαλος προπονητής, μία με τον Λοτζέσκι και μία με τον Ούκιτς, στο Παλατάκι, δείγμα πως τα αντανακλαστικά του πιο αγαπημένου των αγαπημένων είχανε χαλαρώσει, πιθανότατα εξαιτίας της ψυχολογικής του φθοράς τόσα χρόνια το ίδιο μαρτύριο. Τα τρίποντα που αφήναμε να σουτάρουν οι αντίπαλοι κάθε φορά που ο αγώνας τελείωνε με τρεις πόντους διαφορά υπέρ μας, τα στοιχειωμένα λεπτά που περνούσαν δίχως τάιμ-άουτ όσο ο αντίπαλος μείωνε, μείωνε, μείωνε και έφτανε να μας περάσει για να ακουστεί σφύριγμα για διακοπή της ψυχολογικής του ανάτασης, η επιμονή και η εμμονή του σε τρόπους ανάπτυξης που σε κάθε ματς δεν απέδιδαν και σε κάθε ματς έβλεπα να δοκιμάζονται από την αρχή. Σαφώς και ήταν η καλύτερη επιλογή τόσα χρόνια, σαφώς και μας φύλαξε από πολλά, ντροπιαστικά κακά που θα μπορούσανε να μας έχουνε βρει δίχως τη δική του σοφία και διαχείριση, αλλά η ζωή δεν είναι μόνιμα μια απλή επιβίωση -κάποτε πρέπει κυνηγήσεις το παραπάνω, ρισκάροντας να πέσεις παρακάτω και να χάσεις το να μην κουνιέσαι καθόλου.

Ήρθε η ώρα για ένα ακόμα διάλειμμα, μικρό ή μεγάλο. Δεν μπορώ να επιτρέψω στα παιδιά μου να βρίσκονται λίγα μέτρα από τον Ηλία Παπαθεοδώρου, να τον παρακολουθούν και να ξέρουν πως αυτός ο άνθρωπος είναι ο «παιδαγωγός», ο «δάσκαλος των παικτών», όπως τις έχω πει κάποτε που με ρώτησαν «τι είναι ο κύριος που δίνει οδηγίες στους παίκτες» δείχνοντάς μου τον Σούλη. Δεν μπορώ να επιτρέψω στον ίδιο μου τον εαυτό να βρίσκεται λίγα μέτρα από τον Ηλία Παπαθεοδώρου και να τον βλέπω ως «δικό μου», να τον στηρίζω και να έχω αυτό τον άνθρωπο με το μέρος μου. Το μυαλό μου δεν κάνει τέτοια ταξίδια από την απέχθεια στη συμπάθεια ή, έστω, στην ανοχή. Προφανώς και δε με ενδιαφέρει η προπονητική του αξία, προφανώς και η δική μου αξιακή ιεραρχία δεν έχει να κάνει με τις μπίζνες των ανώνυμων εταιρειών που αποφασίζουν με τα δικά τους κριτήρια για τους υπαλλήλους τους, αλλά επίσης προφανές είναι πως αυτό που είναι σημαντικότερο για μένα θα υπερισχύσει από αυτό που είναι σημαντικότερο για τους περισσότερους. Δε φέρανε και τον Αγγελίδη για να ξαναπώ πως κόβω το μπάσκετ «για πάντα» ή πως δε θα παρακολουθώ τον ΠΑΟΚ μου από την τηλεόραση, αλλά για τα επόμενα τουλάχιστον δύο χρόνια ραντεβού με τους γνωστούς θαμώνες των ασπρόμαυρων κερκίδων οπουδήποτε αλλού πέρα από την πορτοκαλιά μπάλα που αγάπησα στη ζωή μου όσο καμία άλλη.

Sauvage

Sauvage

Βάζω πάλι στ’ ακουσ ...

Read more
Γιούροκαπ

Γιούροκαπ

Δεκαοχτώ χρόνια πριν, ο «μπασκετικός» Λαός του ΠΑΟΚ είχε φτυσμένο και πάλι το Ευρωπαϊκό Κύπελλο και, ...

Read more
Γαλάνης

Γαλάνης

Δεν ξέρω αν επρόκειτο για βρώμικες διασυνδέσεις του Μπάνε με τη στατιστική υπηρεσία του Γαλάνη ή για ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Αντιθέσεις

Αντιθέσεις

Είχε τελειώσει το Δόξα-ΠΑΟΚ και χαιρετούσαμε τους δικούς μας, τα λέμε το βράδυ, εμείς θα φεύγαμε με ...

Read more
Προδότες

Προδότες

Πονάει λίγο, αλλά ας μιλήσουμε για τους προδότες (και για τους «προδότες»), μέρες που είναι. (Μπαίν ...

Read more
0001

0001

Ιανουάριος 1990. Ο ΠΑ&Omicron ...

Read more
Σύνδρομο

Σύνδρομο

Δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που έχουν οι μεγαλύτεροι, δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό που έχουν οι μικρότερο ...

Read more
Ρομαντικός

Ρομαντικός

Οι περισσότεροι Παοκτσήδες κοροϊδεύουν τους αρειανούς για την περιοδεία τους στα χωράφια της Γάμα Εθ ...

Read more
Αυλαία

Αυλαία

Είκοσι χρόνια ακριβ ...

Read more
Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες &up ...

Read more
Αεροπορικά

Αεροπορικά

Δε μας έκατσε πάλι το Τζόκερ, συνεχίζουμε την προσπάθεια. Με την προπόνηση γίνεσαι καλύτερος, δε στα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.