Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

kaytaΕμφανίστηκε το πρωί μια «ανακοίνωση» φίλου/φίλων του Ηρακλή, η οποία απευθύνεται στους Παοκτσήδες και, μεταξύ άλλων, τους εύχεται/καταριέται «ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΕ ΕΣΑΣ... ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ... ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΑΤΕ». Η συγκεκριμένη ανακοίνωση χαρακτηρίστηκε από αρκετό κόσμο ως «ένας μαλάκας είναι, δεν είναι αντιπροσωπευτική των οπαδών του Ηρακλή». Το δέχομαι αυτό ως επιχείρημα, δηλαδή πως ένας ανύπαρκτος ξεφτίλας κάθισε και ξέρασε όλο το κόμπλεξ του προς ενάμισο εκατομμύριο ανθρώπους και όλοι οι άλλοι Ηρακλειδείς δε συμμερίζονται την άποψή του για «καρκίνο στα παιδιά» των Παοκτσήδων και ό,τι άλλο γράφει στο παραλήρημά του ο υπάνθρωπος που τη σύνταξε. Ναι, αλλά.

Ναι, αλλά το συγκεκριμένο ποστάρισμα δεν έμεινε ορφανό. Την άποψη για τον «καρκίνο» σ’ εμάς, στα παιδιά μας και σε ό,τι αγαπάμε την επιδοκιμάζουν, δημοσίως και δίχως καμία ντροπή, διακόσιοι άνθρωποι. Κάποιοι από αυτούς τη χαρακτηρίζουν ως «τέλεια» και βάζουν και καρδούλες από κάτω, ο Σταυρος Παπακαμμενος, ο Λάμπης Ηλωνίδης, ο Νικόλας Παπατέρπου, η Κλειώ Κυροπούλου, ο Μιχάλης Κόπτσης, ο Κώστας Σαββίδης, ο Νίκος Παπαγιαννόπουλος, ο Andreas Kyprianou, άνθρωποι, δηλαδή, που ζουν ανάμεσά μας, οι περισσότεροι στην πόλη μας, είναι φίλοι, συγγενείς, γείτονες, συνεργάτες μας, κάποιοι από αυτούς θα έχουν παιδιά, κάποιοι θα έχουν δικούς τους ανθρώπους με καρκίνο. Δεν είναι «ένας μαλάκας». Είναι πολλοί. Εκατοντάδες, τουλάχιστον.

Δεν μπορώ να ευχηθώ/καταραστώ καρκίνο σε κανέναν οπαδό, καμίας ομάδας. Δεν μπορώ να πέσω σε αυτό το επίπεδο, ούτε συμπλέγματα έχω, ούτε απωθημένα να τα ξεσπάσω σε γνωστούς ή αγνώστους επειδή υποστηρίζουν άλλη ομάδα ποδοσφαίρου. Το χώμα στον τάφο του Νάσου ακόμα είναι ζεστό και κάποιοι μιλούν για «το μίσος που θα βρούμε μπροστά μας». Πόσο ακόμα, δηλαδή, θα βρούμε μπροστά μας, πόσους νεκρούς θα μετρήσουμε εξαιτίας του μίσους που τρέφουν κάποιοι θρασύδειλοι που στην ανυπαρξία τους κατασκευάζουν εχθρούς για να κρύψουν την ασχήμια τους στον καθρέπτη.

Εγώ θα ευχηθώ, ειλικρινά και μέσα από την καρδιά μου, υγεία σε όλους τους Ηρακλειδείς, σε όλους τους αρειανούς, σε όλο τον κόσμο. Ακόμα κι αυτοί που σήμερα εύχονται στα παιδιά μου να πάθουν καρκίνο, εγώ δε θα ανταποδώσω την κατάρα, δεν έχω μάθει έτσι, δε νιώθω κακία στην ψυχή μου, είμαι λειψός από τέτοια συναισθήματα. Να είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, καλότυχοι, να ζήσουν όλοι τους άλλα ενενήντα χρόνια και να γιορτάσουν τα 200 χρόνια του Ηρακλή το 2108, να καμαρώσουν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τα δισέγγονά τους -τα οποία θα είναι ΠΑΟΚ, φυσικά, αφού σε λίγα χρόνια δε θα υπάρχει άλλη ομάδα στην πόλη να υποστηρίξουν, θα τα καμαρώνουν με τα ασπρόμαυρα ρούχα και τα ασπρόμαυρα κασκόλ και θα τους δίνουν και χαρτζιλίκι να πιουν από μια μπύρα πριν πάνε στην Τούμπα.

Αγκάθι

Αγκάθι

Τέλη Αυγούστου, πριν δύο χρόνια, η είδηση πως ο Γιώργος Τζαβέλλας ήταν υποψήφιος στόχος του ΠΑΟΚ ικα ...

Read more
Σαμπατακίδης

Σαμπατακίδης

22 Φεβρουαρίου 1976. Με την εντός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Άρη, ο ΠΑΟΚ μένει τέσσερις πόντους πίσω ...

Read more
Σέλφι

Σέλφι

Τώρα εμείς της γενιάς μας ακούμε λολ και μένσιον και σέλφι και δεν έχουμε ιδέα τι εννοούν τα παιδιά. ...

Read more
Νερό

Νερό

Ο μπαρμπα-Γκαμπριέλ &alp ...

Read more
Επιλοχίας

Επιλοχίας

Στο στρατό με σέβονταν και με φοβόντουσαν για τους λάθος λόγους. Λόγω ηλικίας και βαθμού, ένα και το ...

Read more
Μουσαντανί

Μουσαντανί

Υπέγραψε επιτέλου& ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
Ελικοπτεράκι

Ελικοπτεράκι

Έχω οπισθοχωρήσει αρκετές φορές, είτε για ανασύνταξη είτε για επανεκτίμηση της κατάστασης, αλλά λα ...

Read more
Αποθέωση

Αποθέωση

Για να είσαι καλός γονιός και ταυτόχρονα να σε αποθεώνουν τα παιδιά σου χρειάζεται απίστευτη προσπάθ ...

Read more
Ονούφριος

Ονούφριος

Όταν μιλάνε οι παλιοί το βουλώνω κι ακούω. Καμιά φορά, εκεί που παίρνουν ανάσα ή κατεβάζουν μια γουλ ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.