Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

kaytaΕμφανίστηκε το πρωί μια «ανακοίνωση» φίλου/φίλων του Ηρακλή, η οποία απευθύνεται στους Παοκτσήδες και, μεταξύ άλλων, τους εύχεται/καταριέται «ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΕ ΕΣΑΣ... ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ... ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΑΤΕ». Η συγκεκριμένη ανακοίνωση χαρακτηρίστηκε από αρκετό κόσμο ως «ένας μαλάκας είναι, δεν είναι αντιπροσωπευτική των οπαδών του Ηρακλή». Το δέχομαι αυτό ως επιχείρημα, δηλαδή πως ένας ανύπαρκτος ξεφτίλας κάθισε και ξέρασε όλο το κόμπλεξ του προς ενάμισο εκατομμύριο ανθρώπους και όλοι οι άλλοι Ηρακλειδείς δε συμμερίζονται την άποψή του για «καρκίνο στα παιδιά» των Παοκτσήδων και ό,τι άλλο γράφει στο παραλήρημά του ο υπάνθρωπος που τη σύνταξε. Ναι, αλλά.

Ναι, αλλά το συγκεκριμένο ποστάρισμα δεν έμεινε ορφανό. Την άποψη για τον «καρκίνο» σ’ εμάς, στα παιδιά μας και σε ό,τι αγαπάμε την επιδοκιμάζουν, δημοσίως και δίχως καμία ντροπή, διακόσιοι άνθρωποι. Κάποιοι από αυτούς τη χαρακτηρίζουν ως «τέλεια» και βάζουν και καρδούλες από κάτω, ο Σταυρος Παπακαμμενος, ο Λάμπης Ηλωνίδης, ο Νικόλας Παπατέρπου, η Κλειώ Κυροπούλου, ο Μιχάλης Κόπτσης, ο Κώστας Σαββίδης, ο Νίκος Παπαγιαννόπουλος, ο Andreas Kyprianou, άνθρωποι, δηλαδή, που ζουν ανάμεσά μας, οι περισσότεροι στην πόλη μας, είναι φίλοι, συγγενείς, γείτονες, συνεργάτες μας, κάποιοι από αυτούς θα έχουν παιδιά, κάποιοι θα έχουν δικούς τους ανθρώπους με καρκίνο. Δεν είναι «ένας μαλάκας». Είναι πολλοί. Εκατοντάδες, τουλάχιστον.

Δεν μπορώ να ευχηθώ/καταραστώ καρκίνο σε κανέναν οπαδό, καμίας ομάδας. Δεν μπορώ να πέσω σε αυτό το επίπεδο, ούτε συμπλέγματα έχω, ούτε απωθημένα να τα ξεσπάσω σε γνωστούς ή αγνώστους επειδή υποστηρίζουν άλλη ομάδα ποδοσφαίρου. Το χώμα στον τάφο του Νάσου ακόμα είναι ζεστό και κάποιοι μιλούν για «το μίσος που θα βρούμε μπροστά μας». Πόσο ακόμα, δηλαδή, θα βρούμε μπροστά μας, πόσους νεκρούς θα μετρήσουμε εξαιτίας του μίσους που τρέφουν κάποιοι θρασύδειλοι που στην ανυπαρξία τους κατασκευάζουν εχθρούς για να κρύψουν την ασχήμια τους στον καθρέπτη.

Εγώ θα ευχηθώ, ειλικρινά και μέσα από την καρδιά μου, υγεία σε όλους τους Ηρακλειδείς, σε όλους τους αρειανούς, σε όλο τον κόσμο. Ακόμα κι αυτοί που σήμερα εύχονται στα παιδιά μου να πάθουν καρκίνο, εγώ δε θα ανταποδώσω την κατάρα, δεν έχω μάθει έτσι, δε νιώθω κακία στην ψυχή μου, είμαι λειψός από τέτοια συναισθήματα. Να είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, καλότυχοι, να ζήσουν όλοι τους άλλα ενενήντα χρόνια και να γιορτάσουν τα 200 χρόνια του Ηρακλή το 2108, να καμαρώσουν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τα δισέγγονά τους -τα οποία θα είναι ΠΑΟΚ, φυσικά, αφού σε λίγα χρόνια δε θα υπάρχει άλλη ομάδα στην πόλη να υποστηρίξουν, θα τα καμαρώνουν με τα ασπρόμαυρα ρούχα και τα ασπρόμαυρα κασκόλ και θα τους δίνουν και χαρτζιλίκι να πιουν από μια μπύρα πριν πάνε στην Τούμπα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB