Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

prijoΝα το παίζεις ντεμέκ «θεωρητικός της Λογοτεχνίας» και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το Μαγικό Ρεαλισμό από το Σουρρεαλισμό. Σα να είσαι στην 5-6 της Τούμπας και να λες «δεν έχει σημασία το σύστημα και η τακτική, όλοι οι παίκτες την ίδια δουλειά κάνουν», θα σε φάνε ζωντανό οι εκπρόσωποι του τοπικού Συλλόγου Προπονητών Ανατολικής Κερκίδας Τούμπας -όσοι δεν πάθουν καρδιακό επεισόδιο από την προσβολή, φυσικά. Και επειδή, λόγω πατρότητας, έχω συνηθίσει να μιλάω με παραδείγματα για να γίνομαι αντιληπτός, ας δούμε τις διαφορές με βάση το προχθεσινό γκολ του Πρίγιοβιτς.

Το γκολ του Πρίγιοβιτς, ως έργο τέχνης, ανήκει, σαφώς, στη σχολή του Μαγικού Ρεαλισμού. Έχουμε μια κανονική συνθήκη, που είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, όπου όλα ρέουν φυσιολογικά και έρχεται ένα απόκοσμο, μαγικό στοιχείο να ταράξει την αφήγηση: Ο σέντερ φορ υποδέχεται την μπάλα μέσα στην περιοχή με το στήθος, την τσιμπάει με το δεξί αποφεύγοντας το μαρκάρισμα του αμυντικού, στρώνοντάς την στο αριστερό του, με το οποίο σουτάρει χωρίς καθυστέρηση απέναντι σε τρεις αμυντικούς και τον τερματοφύλακα, στέλνοντάς την στα δίχτυα και κάνοντας το 1-0. Και όλο αυτό θεωρείται ως κάτι λογικό, δηλαδή κανείς δε λιποθυμάει, κανείς δεν παρατηρεί το εξωπραγματικό της υπόθεσης, πανηγυρίζει ο κόσμος, λήγει το ματς, πηγαίνουμε για βρώμικο στις καντίνες, πίνουμε από μια μπύρα και γυρίζουμε σπίτι μας.

Σουρρεαλισμός θα ήταν το ίδιο ακριβώς γκολ να το είχε βάλει ο Κλάους. Ακριβώς το ίδιο, κοντρόλ με το στήθος, τσίμπημα, στρώσιμο, σουτ με το ανάποδο πόδι. Νιχιλισμός θα ήταν να έλεγε η κερκίδα «σιγά το γκολ, δεν το πανηγυρίζω καν, κωλόφαρδη κίνηση». Να το συνεχίσω: Επικός Ρεαλισμός θα ήταν να έβγαζε ο Πρίγιοβιτς στα πανηγύρια του γκολ τη μάσκα που φορούσε και από κάτω να ήταν ο Σαλπιγγίδης -προσοχή εδώ, το να έβαζε ο Σαλπιγγίδης το γκολ ως Σαλπιγγίδης, με το 14 στην πλάτη, είναι Επιστημονική Φαντασία, δεν πρέπει να μπερδευόμαστε. Αν ο διαιτητής ακύρωνε το γκολ ως οφσάιντ, το έργο κατατάσσεται στα Ιστορικά, ενώ αν, ας πούμε, είχες έναν Κλασικιστή στην κερκίδα θα σου έλεγε πως το σκορ είναι 1-0 και όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία σημασία. Ένας Ρομαντιστής θα έκλαιγε από συγκίνηση και θα χρειαζόμασταν χάπια για να τον συνεφέρουμε, ένας Παρνασσιστής θα ασχολιόταν με το πόσο κουρεμένο είναι το χορτάρι, ένας Μπιτ θα γκρίνιαζε που δεν είχε τύμπανο προχθές στην Τούμπα. Είναι, σε γενικές γραμμές, αυτό που λέμε πως «στην Τούμπα έχουμε απ’ όλες τις φυλές οπαδών», έχουμε και από όλα τα είδη της Τέχνης. Εγώ, προσωπικά, ως τεράστιος υποστηρικτής του Μαγικού Ρεαλισμού, κατατάσσω το γκολ του Πρίγιοβιτς στα σπουδαιότερα σύγχρονα έργα τέχνης που έχω δει στο γήπεδο, δίπλα στο βολέ του Βούκιτς, το γυριστό του Κλάους, το ψαλίδι του Τζόνι, την κόντρα του Μαγκντί, το πλασέ του Μουσλίμοβιτς, το τσαφ του Μιχόπουλου.

Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Μπασκετάκι-2015

Μπασκετάκι-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Παιδάκια

Παιδάκια

Κάφροι οπαδοί του ΜΠΑΟΥΓΚ επιτέθηκαν σε μικρά αθώα παιδάκια ακαδημίας του Ολυμπιακού. Make my day. ...

Read more
Επτά

Επτά

«Αααουχμ... Αααου&c ...

Read more
Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more
Γουλιά

Γουλιά

Πέρασαν τρία χρόνια από &ta ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Μονό

Μονό

Υπάρχει μια στιγμή σ&tau ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2002)

Η Ζωή Μετά (2002)

Η περίοδος 2001-2002 ήταν η τ&e ...

Read more
Τροφοδοσία

Τροφοδοσία

Η πολύχρονη, αβάσταχ&tau ...

Read more
Sauvage

Sauvage

Βάζω πάλι στ’ ακουσ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.