Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

t4Όλο μου το σόι είναι παναθηναϊκοί. Το χωριό μου είναι γεμάτο αεκτσήδες, λόγω καταγωγής των ιδρυτών του. Οι περισότεροι άνθρωποι που γνώρισα στην Αθήνα είναι γάβροι.

Σε κάθε δουλειά, σε κάθε στέκι, σε κάθε εκδήλωση της πόλης που με φιλοξενεί από τα δεκαεννιά μου πάντα έχει αρειανούς και ηρακλειδείς. Από τους χιλιάδες ανθρώπους με τους οποίους έχω συναναστραφεί στη ζωή μου, όπως όλοι μας, ούτε οι μισοί δεν ήταν Παοκτσήδες. Κι όμως, δε με θυμάμαι ποτέ να μαλώνω με κάποιον «για τις ομάδες». Να ουρλιάξω, να ορμήσω, να χάσω το μυαλό μου και να μην ξέρω ποιον δέρνω και ποιος με δέρνει.

Όσο αδιάφορο με αφήνει κάποιος που με μισεί, με βρίζει, με καταριέται απλώς και μόνο «επειδή είμαι ΠΑΟΚ», άλλο τόσο αδιάφορο με αφήνει κάποιος που με αγαπάει, με θαυμάζει, με γουστάρει απλώς και μόνο «επειδή είμαι ΠΑΟΚ». Η όποια ανάγκη αποδοχής από τον κοινωνικό μου περίγυρο αφορά στα χνάρια που αφήνω ως άνθρωπος, ως πολίτης, ως πατέρας, ως φίλος, ως γείτονας, ως συνεργάτης, ως συνάνθρωπος, ως συνοπαδός, ως επιρροή σε όποιον μπορώ να κάνω καλύτερο με τις πράξεις και με τις λέξεις μου, ως συντηρητής ευγενών πολιτιστικών και κοινωνικών ηθών που κληρονόμησα, ως λίπασμα για ό,τι φυτρώνει πίσω μου όσο περπατώ προς τον τερματισμό της δικής μου πορείας σ’ αυτό τον πλανήτη. «Επειδή είμαι ΠΑΟΚ» δεν αναγνωρίζω καμία επιβράβευση και καμία καταδίκη.

Μου είναι σαφές πως η έκθεσή μου στα social media μέσω της σελίδας μου θα με μετατρέψει σε μικρό ή μεγάλο θέμα συζήτησης και κριτικής, θετικής ή αρνητικής. Αλληλεπίδραση είναι, γράφεις κάτι και αυτός που το διαβάζει νιώθει κάτι αντίστοιχο με τη δική του κρίση και τον δικό του τρόπο αντίληψης. Αν σε κρίνει βάσει αυτού που γράφεις, έχει καλώς, όπως κι αν σε κρίνει -αν σε κρίνει με μοναδικό φίλτρο την ομάδα που υποστηρίζεις, έχεις γράψει ένα σκουπίδι γι’ αυτόν, δεν έκανες τίποτα, δεν άλλαξες τίποτα, είτε κείμενο χιλιάδων λέξεων είναι, είτε ένα λευκό κομμάτι ηλεκτρονικού χαρτιού. «Παοκτσής το γράφει, καλό θα είναι» ή «Παοκτσής το γράφει, μαλακία θα είναι», οι δύο όψεις του ίδιου, κάλπικου νομίσματος.

Δεν έχω καμία απαίτηση από οποιονδήποτε να καταλάβει τι ακριβώς είναι για μένα ο ΠΑΟΚ. Η δεύτερη γέννησή μου, η δεύτερη ζωή που μου δόθηκε όταν σωνόταν η πρώτη και έπεφτα από τον γκρεμό, το κλαδί απ’ το οποίο πιάστηκα, πιτσιρικάς ακόμα, χαμένος και μπλεγμένος σε οτιδήποτε μπορούσες να χαθείς και να μπλεχτείς. Στους χίλιους που θα βρεις να κατέστρεψε ο ΠΑΟΚ, είμαι ο ένας που έσωσε. Που έβαλε το μυαλό στη θέση του. Που συμμάζεψε την τρικυμία στον εγκέφαλο που έφτασε ένα κύμα από το να με βουλιάξει. Η κερκίδα του ΠΑΟΚ. Οι συνοδοιπόροι των εκδρομών. Η λαχτάρα της άλλης Κυριακής. Η προσμονή του επόμενου ταξιδιού. Οι ανώνυμοι φίλοι, οι ψευδώνυμοι αδερφοί, οι σκοτεινοί νεκροζώντανοι που άπλωναν το χέρι να τους βγάλεις από την άβυσσό τους. Τα γέλια, ο ήλιος στα μάτια τους όταν χοροπηδούσαν στα τσιμέντα, τα δάκρυα στις σπάνιες στιγμές των θριάμβων, οι σιγές των επιστροφών, το αίμα τους στις αποβάθρες. Είχε ο κόσμος μια θέση κενή, στα μέτρα μου, για μένα και τη βρήκα, ταίριαξα, σώθηκα, πήρα ζωή κι από τότε δε σπαταλάω ούτε λεπτό.

Οι περισσότεροι που με διαβάζουν με θεωρούν ρομαντικό. Όσοι με ξέρουν με θεωρούν ως τον πιο κυνικό άνθρωπο που έχουν γνωρίσει -δεν το αρνούμαι, είμαι ο ορισμός της κυνικότητας. Ο όποιος «ρομαντισμός» βρίσκεται μονάχα στο μυαλό και τον τρόπο που αποκωδικοποιεί κάποιος τα κείμενά μου για τον ΠΑΟΚ, πιστεύοντας, προφανώς, πως δεν είναι δυνατό να νιώθει ένας άνθρωπος τόσο ακραία συναισθήματα για μια «ομάδα ποδοσφαίρου», προφανώς πρόκειται περί παραμυθά ή ρομαντικού. Συνήθως, αν είναι Παοκτσής δείχνει μια συγκατάβαση, αν δεν είναι Παοκτσής τα χλευάζει. Αλλά σπάνια μπαίνει στον κόπο να αφήσει ένα ενδεχόμενο αυτός ο τύπος να είναι όντως τόσο παράξενος που αυτά που γράφει να τα πιστεύει. Τα πιστεύω, ας το σημειώσω καλού-κακού, οι εποχές είναι περίεργες.

Δεν έχω μισήσει κανέναν επειδή υποστηρίζει διαφορετική ομάδα, ούτε έχω αγαπήσει κανέναν επειδή υποστηρίζει ίδια ομάδα με τη δική μου. Οι άνθρωποι που είναι γύρω μου, στον πυρήνα του κύκλου μου, μπορεί να είναι Παοκτσήδες σε συντριπτικό ποσοστό αλλά είναι πρώτα άνθρωποι που έχω εγκρίνει τον τρόπο που δρουν και μιλάνε ως πολίτες, προσωπικότητες, χαρακτήρες, ψυχές που έχω κοιτάξει μέσα τους και αυτό που βρήκα με έκανε να θέλω να τους έχω κοντά μου. Αλλά δεν είναι όλοι οι Παοκτσήδες φίλοι μου, ποιος τα πάει καλά με όλο τον κόσμο, δε γίνεται. Περισσότερα κοινά έχω με οπαδούς άλλων ομάδων παρά με κάποιους ανθρώπους που βλέπω κάθε Κυριακή δίπλα μου στο γήπεδο. Επειδή οι πρώτοι με κρίνουν ως άνθρωπο, ενώ οι δεύτεροι ως «οπαδό». Για τους πρώτους πρέπει να προσπαθώ μια ζωή να είμαι άνθρωπος, για τους δεύτερους δε χρειάζεται να κάνω τίποτα, εύκολο είναι, λέω πως «είμαι ΠΑΟΚ» κι αρκεί. Σε ποιον αρέσουν τα εύκολα. Μου την έχουν πέσει γάβροι, βάζελοι, χανούμια, σκουλήκια, μου έχουν πετάξει πέτρες, τσιμέντα, πυρσούς, φωτοβολίδες, μου την έστησαν σε καρτέρι με κατσαβίδια στα χέρια, μου έβρισαν μάνες και πατέρες και οικογένειες, με είπανε Βούλγαρο και Τούρκο και ό,τι μπορείς να φανταστείς, επειδή είμαι ΠΑΟΚ. Εγώ δεν την έπεσα ποτέ σε κανέναν, ό,τι έκανα ήταν ως αμυνόμενος και αντεπιτιθέμενος, δεν κυνήγησα κάποιον επειδή δεν είναι ΠΑΟΚ αλλά επειδή με κυνήγησε πρώτος αυτός και κάπως έπρεπε να τον αντιμετωπίσω. Αυτό δε σημαίνει πως θα μισώ οποιονδήποτε υποστηρίζει την ίδια ομάδα με τους ηλίθιους που μου την έπεσαν, δεν μπορεί να είναι όλοι το ίδιο ηλίθιοι. Ούτε αυτούς τους μισώ, δεν είναι για ξόδεμα σε ηλίθιους τέτοιο συναίσθημα.

Ο μικρόκοσμος των ανθρώπων που πονάει το στομάχι τους όποτε βρίσκονται μακριά από την κερκίδα θα ήταν ομορφότερος αν αντιλαμβανόταν πως αυτά που μας χωρίζουν είναι αυτά που μας ενώνουν. Απομονώνοντας τους διαχρονικούς συνηγόρους των περαστικών επιχειρηματιών, τους υποτακτικούς κάθε εξουσίας και τους συμπλεγματικούς που τρέφονται μόνο με μίσος επειδή μισούν τον εαυτό τους και ψάχνουν μονίμως διαφορές για να κηρύσσουν καθημερινά πόλεμο σε καθετί διαφορετικό, μένουμε μια χούφτα «περιθωριακοί» που «ασχολούμαστε με την μπάλα» και γινόμαστε μπαλάκι ανάμεσα σε διοικήσεις και στρατούς. Αν αυτή η χούφτα γινόταν γροθιά, θα μπορούσαμε να γίνουμε περισσότεροι και πιο δυνατοί, έστω και φορώντας διαφορετικά χρώματα ο καθένας στη δική του, ξεχωριστή κερκίδα στην οποία βρίσκει τη θέση που του έχει κρατήσει η μοίρα του. Αυτό, ναι, είναι ρομαντισμός.

Γεννήθηκα, έζησα και θα πεθάνω ως μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ. Αυτό δε μου δίνει το δικαίωμα να αγαπώ ή να μισώ οτιδήποτε με βάση το αν είναι ΠΑΟΚ ή όχι και δεν αναγνωρίζω σε κανέναν το δικαίωμα να με αγαπάει ή να με μισεί με κριτήριο το ότι είμαι μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ -αν όντως λειτουργεί έτσι, μου είναι απολύτως αδιάφορος. Ξέρω πως αυτός ο ασπρόμαυρος κόσμος είναι διαφορετικός, ξέρω πως είναι μοναδικός, ξέρω και τις απαντήσεις στα ερωτήματα γιατί είναι διαφορετικός και μοναδικός από παιδί μικρό, αμούστακο, εξήντα πέντε κιλά τσιλιβιθρόνι. Φτιάχτηκε έτσι, έχει μυστήριους κανόνες και ακαταλαβίστικη για τους απ’ έξω ηθική, αλλά αν σε δεχτεί σημαίνει πως είσαι αυτός ο πολυσυζητημένος «ένας από εμάς», που θα τον έχεις δίπλα σου στα εύκολα και στα δύσκολα και δε θα σε τρυπήσει ποτέ και μπορείς να του εμπιστευτείς την ίδια σου τη ζωή χωρίς να φοβάσαι μην την πουλήσει για δυο δεκάρες, όπως έχω εμπιστευτεί τη ζωή μου και την αξιοπρέπειά μου σε πολλά Παοκτσάκια ως τώρα και δε με έχει πουλήσει κανένα, εκτός από κάνα-δυο που απέδειξαν πως είχαν μπει από το παράθυρο απ’ το οποίο πετάχτηκαν κι έσπασαν τα μούτρα τους. Τουλάχιστον ο δικός μου ασπρόμαυρος κόσμος, που δεν πηγαίνει στο γήπεδο για να αδειάζει τα σκοτάδια του αλλά για να βρίσκει φως και να γεμίζει με οξυγόνο. Από ‘κεί και πέρα, αν με αγαπάς μόνο επειδή είμαι ΠΑΟΚ κι αν με μισείς μόνο επειδή είμαι ΠΑΟΚ σε έχω γραμμένο και σου παραχωρώ το δικαίωμα να με έχεις γραμμένο κι εσύ. Σε άλλους κόσμους βρισκόμαστε, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε να έρθουμε κοντά ούτε για να μαλώσουμε -μαλώνουμε κι από μόνοι μας, δε χρειαζόμαστε εξωτερική βοήθεια ούτε σ’ αυτό.

Περίεργα

Περίεργα

Έπρεπε να φτάσουμε μέ ...

Read more
Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν έχω συμπληρώσει ούτε τρεις εβδομάδες ως Παοκτσής, ζαλισμένος ακόμα από το έπο ...

Read more
Έτοιμοι

Έτοιμοι

26 Απριλίου 2014. Η πρώτη φο ...

Read more
Αχρωματοψία

Αχρωματοψία

Από τότε που με θυμάμαι, ένιωθα ένα είδος οίκτου για τον φίλο μου με την πλήρη αχρωματοψία. Δεν έβλε ...

Read more
Συνθέτες (2)

Συνθέτες (2)

Οι συνθέτες των συνθημάτων μαςΜέρος 2ο ...

Read more
Ρούμπικ

Ρούμπικ

Δεν ήμουνα στα καλά ...

Read more
Γυναίκα

Γυναίκα

Το να έχεις γυναίκα ...

Read more
0045

0045

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more
Εξυγίανση

Εξυγίανση

Όχι. Εσείς είστε πο&upsil ...

Read more
Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις, συγκρί&sigm ...

Read more
Βαφακούντο

Βαφακούντο

Κριτική ΠΑΟΚ-Φιορεντίνα 0-1. Όπως τα πήρε τόσα ματς ο Άγγελος, έτσι έχασε αυτό με τη Φιορεντίνα. Δικ ...

Read more
Συνένοχοι

Συνένοχοι

Πριν το Θωμά Βουλινό δεν ξέρω τι γινόταν με τους προέδρους. Δηλαδή ξέρω, τα έχω διαβάσει και μου τα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.